तीला जर तुमच्या बोलण्याचा अर्थच नसेल कळत,
तर शब्द उधळण्यात काय अर्थ ?
ओठांवर येणारी प्रत्येक भावना,
तिच्या मनापर्यंत पोहोचतच नसेल तर सगळं व्यर्थच ना?
ती जर समजूनही न समजल्यासारखी वागते,
खरे ऐकण्याऐवजी मौनाची भिंत उभी करते,
तर समजावण्याचा आटापिटा कशाला?
जेथे जाणीवच नाही, तेथे प्रयत्न तरी कशाला?
शब्द थकतात, आशा झिजते,
संवाद हळूहळू हरवून जातो,
आणि उरते ती फक्त शांतता.
जिथे समज नाही, तिथे बोलणं ही थांबते.
म्हणूनच कधी कधी मौन स्वीकारलेलं बरं,
ते किमान खोटं नसतं,
कारण न समजणाऱ्या मनासाठी
सर्वात ठळक उत्तर म्हणजेच शांतताच असते.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 4, 2026
देवानेच आपल्याला फसवलं आहे,
हे वाक्य माझ्या आयुष्याच्या प्रत्येक वळणावर
वेगवेगळ्या आवाजात उमटलं…
लहानपणी...
आईच्या कुशीत झोपताना वाटायचं,
जग खूप सुरक्षित आहे,
देव म्हणजे गोष्टीतला राजा,
जो शेवटी सगळं ठीक करतो…
पण पहिल्यांदा जेव्हा हरवलं एखादं खेळणं,
किंवा तुटली एखादी मैत्री.
तेव्हा कळलं,
“गोष्ट संपली तरी सगळं ठीक होतंच असं नाही…"
किशोरवयात...
स्वप्नांना पंख फुटले होते,
आकाश स्वतःचं वाटत होतं,
पण पहिल्याच अपयशाने
ते पंख जळाले…
रात्री उशिरा देवाला विचारलं,
"मी एवढं मनापासून मागितलं होतं,
मग का नाही दिलंस?"
उत्तर आलंच नाही…
तेव्हाच पहिल्यांदा वाटलं,
देवानेच आपल्याला फसवलं आहे…
तरुणपणात...
प्रेमावर विश्वास ठेवला,
एखाद्या माणसात देव पाहिला…
पण जेव्हा तोच माणूस दूर गेला,
हातातून हात सोडून.
तेव्हा समजलं,
देव कधी कधी माणसांच्या रूपात
आपल्याला तोडतो…
मध्यमवयात...
जबाबदाऱ्या, कर्जं, अपेक्षा,
सगळं पेलताना स्वतःच हरवून गेलो,
आरशात पाहिलं तर
ओळखीचे चेहरेही अनोळखी वाटले…
देवाला विचारलं
"हीच का माझी वाट?"
तो पुन्हा शांत…
आणि ती शांतता
सगळ्यात मोठी फसवणूक वाटली…
वृद्धावस्थेत...
हात थरथरू लागले,
पावलं मंदावली,
आणि आयुष्य मागे वळून पाहताना
एक प्रश्न कायम उरला,
"खरंच, देवानेच आपल्याला फसवलं का?"
कदाचित...
फसवणूक ही त्याची नव्हतीच,
आपणच स्वप्नांना कायमस्वरूपी समजलं,
आपणच नात्यांना शाश्वत मानलं,
आणि अपेक्षांना देवाचं वचन समजलं…
तो तर फक्त उभा होता,
आपल्या प्रत्येक पडण्यात.
प्रत्येक अश्रूमध्ये,
प्रत्येक तुटण्यात…
देवानेच आपल्याला फसवलं आहे,
हे वाक्य अजूनही मनात येतं.
पण आता त्यात राग नाही,
फक्त एक थकलेली जाणीव आहे.
की कदाचित,
देव फसवत नाही…
तो फक्त आपल्याला
सत्याच्या इतकं जवळ नेतो,
की आपलेच भ्रम आपल्याला
फसवणूक वाटायला लागतात…
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 3, 2026
ज्यांच्या वाटेला अनेक चेहरे येतात,
त्यांना एका चेहऱ्याची ओढ नसते,
सहज मिळणाऱ्या सहवासामध्ये,
मनापासून जपणाऱ्यांची आठवण नसते.
ज्यांनी प्रत्येक दुःखात हात दिला,
त्यांच्याकडेच दुर्लक्ष होत जाते,
कारण पर्यायांच्या चमकत्या दुनियेत,
निस्वार्थ प्रेम हरवत जाते.
पण काळ सगळ्यांना शिकवतो,
गर्दी कायमची सोबत नसते,
लोक बदलतात, वाटा वळतात,
आणि माणसंही दूर निघून जातात.
मग उरतात काही आठवणी,
काही शब्द, काही हळवे क्षण,
आणि शोध सुरू होतो त्यांचा,
जे होते मनापासून आपले.
नाती ही पर्यायांनी नव्हे,
तर विश्वासाने जपायची असतात,
कारण जीव लावणारी माणसं
नशिबानेच भेटत असतात.
पर्यायांची गर्दी उद्या ओसरून जाईल,
वैभवाचाही रंग फिका पडेल,
पण प्रेमाने धरलेला एक हात,
शेवटपर्यंत साथ देत राहील.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 3, 2026
असाचं हसत जा,
जणू काही हरवलंच नाही,
डोळ्यांतल्या सावल्या
हसण्याच्या आड लपवत जा.
जखमा दिसू नयेत म्हणून
हसू शस्त्रासारखं वापरत जा,
प्रत्येक “मी ठीक आहे”मध्ये
थोडंसं स्वतःला विसरत जा.
लोकांना हसरा चेहरा हवा असतो,
आतला आवाज कुणाला ऐकायचा नसतो,
म्हणून असाचं हसत जा,
तुटलेलं मन सावरत जा.
कधी तरी मात्र
या हसण्यालाही दम येईल,
त्या दिवशी शांतपणे
स्वतःलाच थोडंसं भेटून जा.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 3, 2026
उगवत्या सूर्याच्या कुशीत,
नवं वर्ष अलगद जागं होतं।
मनाच्या शांत अंगणात,
आशेचं एक फुल उमलतं॥
दारी उभी गुढी निरभ्र,
आकाशाशी बोलत राहते।
"जगणं म्हणजे पुढे जाणं",
हळुवार सांगत राहते॥
कडू-गोड त्या नीम-गुळात,
जीवनाचं गूढ दडलंय।
हसत-रडत, पडत-उठत,
सुखाचं बीज रुजलेलंय॥
वाऱ्यावरती सणाची चाहूल,
घराघरात शांत आनंद।
साध्या क्षणातही सापडतो,
मनात दरवळणारा सुगंध॥
गुढीपाडवा म्हणजे फक्त सण नाही,
तो मनाचा एक नवा श्वास आहे |
जुनं सगळं मागे सोडून,
नव्यानं जगण्याचा विश्वास आहे ||
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 2, 2026
जिथे ईश्वरालाही सोडून दिलं जातं,
तिथे माणसांनी साथ द्यावी अशी अपेक्षा कशाला?
दुःखात ज्याच्या दारी धाव घेतात,
सुखात त्यालाच मागे सोडून जातात,
जे ईश्वराशीही नातं निभावू शकत नाहीत,
त्यांच्याकडून कायमच्या सोबतीची अपेक्षा तरी कशाला?
इथे नात्यांनाही ऋतू असतात,
कधी फुलांसारखी बहरतात,
तर कधी पानांसारखी गळून जातात,
आणि काही चेहरे...
गरज संपताच अनोळखी होऊन जातात.
ज्यांना आपलं समजून जपलं,
तेच कधी दूर निघून गेले,
काही जखमा शब्दांनी दिल्या,
तर काही निःशब्द अंतरांनी दिल्या.
पण म्हणून तुटून जाऊ नका,
स्वतःला कुणासाठी हरवू नका,
कारण जिथे ईश्वरालाही सोडून दिलं जातं,
तिथे स्वतःची किंमत कमी लेखू नका.
एक दिवस आरशात स्वतःकडे पाहाल,
डोळ्यांत अनुभवांची चमक असेल,
आणि ओठांवर एक शांत हसू...
कारण सगळे सोडून गेले तरी,
तुम्ही स्वतःची साथ कधी सोडली नसेल.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 2, 2026
जगाचा खूप विचार केला
की जगायचंच राहून जातं,
प्रश्नांच्या ओझ्यात अडकून
श्वास घेणंच विसरलं जातं.
उद्याच्या भीतीत आज हरवतो,
कालच्या आठवणी टोचतात,
क्षण हातात असूनसुद्धा
तो निसटून दूर पळून जातो.
थांबून जरा डोळे मिटावे,
मनाशी दोन शब्द बोलावे,
उत्तर शोधण्याआधी कधी
जगणंच थोडं जगून घ्यावे.
कारण विचारांनी जग समजतं,
पण अनुभवांनी जगणं उमगतं,
आणि जगाचा खूप विचार केला
की खरंच…
जगायचंच राहून जातं.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 2, 2026
राधा…
ती शब्द नाही, ती शब्दांच्या आधीची शांतता आहे,
ती प्रेम नाही, ती प्रेमाला जन्म देणारी वेदना आहे…
ती हसते… पण आतून विरघळत राहते,
ती जिवंत असते… पण स्वतःलाच हरवत राहते.
तिचं अस्तित्व म्हणजे एक न संपणारं मौन,
जिथे प्रत्येक भावना स्वतःलाच ऐकत राहते…
मन तिचं रणांगण,
आठवणी तिचे बाण,
आणि स्वतःच स्वतःवर चालवलेलं युद्ध,
ज्यात जिंकणंही हारच ठरतं…
कृष्ण तिच्या आयुष्यात नव्हता,
तो तिच्या आत होता…
म्हणूनच तो प्रत्यक्ष जवळ नसला तरी,
तो कधी तिच्यापासून दूर गेला नाही…
ती कुणालाही धरून ठेवत नाही,
कारण तिला माहिती आहे,
हातात धरलेलं सगळं सुटतं,
पण मनात साठवलेलं कधीच हरवत नाही…
राधा म्हणजे…
एक न बोललेलं गूढ,
ज्याचं उत्तरही तिलाच माहीत नसतं…
पण तरीही ती विचारत नाही,
कारण काही प्रश्न जिवंत ठेवले कीच प्रेम जिवंत राहतं…
ती तुटते…
पण आवाज करत नाही,
ती रडते…
पण अश्रूही तिच्याशी दगा देतात…
तिच्या शांततेत एक आक्रोश असतो,
जो कुणालाच ऐकू येत नाही…
आणि कदाचित,
तो ऐकण्यासाठी कुणी असावं अशी अपेक्षाही नसते…
ती प्रेम करत नाही,
ती प्रेम जगते…
जसं आकाश ढगांना अलगद सामावून घेतं,
आणि पावसानंतरही त्यांची आठवण जपत राहतं…
राधा म्हणजे एक अधूरं गीत,
ज्याला शेवट नाही…
आणि कदाचित म्हणूनच,
ते कधी संपतही नाही…
ती शिकवते,
स्वतःला हरवणं हीच खरी सापडणं आहे,
आणि ज्याच्यावर प्रेम करतो
त्याला मिळणं गरजेचं नसतं…
कृष्ण तिचा नव्हता,
हे तिला माहीत होतं…
पण “तो माझ्यात आहे”
ही जाणीव तिचं संपूर्ण जग होतं…
ती कुणाची वाट पाहत नाही,
कारण ती थांबलेलीच असते.
काळाच्या एका क्षणात,
जिथे सगळं संपतं… आणि सगळं सुरूही होतं…
राधा म्हणजे…
स्वतःच्या राखेतून रोज पुन्हा उभी राहणारी ज्वाला,
जी जळते,
पण कधी विझत नाही…
ती शेवट नाही,
ती एक अनंत सुरुवात आहे…
जिथे प्रेम जिंकत नाही,
पण कधी मरतही नाही…
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 1, 2026
प्रत्येकाचा पाऊस वेगळा,
प्रत्येकाची ओल निराळी.
कुणा सरी या स्वप्नफुलांच्या,
कुणा अश्रूंची रात्र काळी.
कुणा पावसात माती गाते,
दरवळतो ओला गंध.
कुणा विजांच्या तीक्ष्ण रेषा,
लिहितात भयाचे छंद.
कुणा पावसात प्रेम उमलते,
हातामध्ये हात गुंफे.
कुणा पावसात एकटेपण,
निःशब्द अश्रूंमध्ये झुरे.
कुणा पाऊस शेतामधला,
हिरवी स्वप्ने पेरून जाई.
कुणा शहरच्या काचांआड,
ओल मनाची सुकून जाई.
प्रत्येकाचा मेघ वेगळा,
प्रत्येकाचे आभाळ नवे.
ज्याच्या त्याच्या वाटेवरती,
पावसाचे अर्थ वेगळे.
प्रत्येकाच्या हास्यामागे,
दडलेली असते व्यथा.
म्हणून प्रत्येकाच्या पावसाची,
असते एक अबोल कथा.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212
July 1, 2026
नको आता तुझं परत येणं,
त्या दारावरची पाऊलखूण पुसून टाक.
एकदा गेलीस तर,
गेल्याचं ओझं नीट वाहून जा,
परत येऊन जखमांना
नावं देऊ नकोस.
परत येणं आणि पुन्हा निघून जाणं
हा खेळ नाही प्रेमाचा,
तो तर आत्म्याला थकवणारा
हिशोब असतो,
ज्यात हरतो नेहमी
विश्वास.
माफी, क्षमा, स्पष्टीकरणं
आता शब्द राहिले नाहीत,
ते फक्त जुन्या जखमांवर
मीठ चोळणारे बहाणे झालेत.
एकदा ठेच लागल्यानंतर
पाय आपोआप सावध होतात,
आणि मन तर अजूनच.
त्याच जाळ्यात
पुन्हा अडकायचं नाही,
कारण सुटताना
स्वतःलाच गमावावं लागतं.
म्हणून ऐक,
नको येऊस परत.
या अंतरात
मी स्वतःला पुन्हा उभं करतोय,
आणि तुझ्याशिवायही
मी आता संपूर्ण व्हायला शिकतोय.
म्हणूनच ऐक ना,
आता तुझं परत येणं नको,
आता तुझं परत येणं नको.
•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
July 1, 2026
Copyright © 2025 | Marathisrushti