रम्य नील अंबरी लकाकतात तारका मंद्र सप्तकातुनी सतार चंद्र छेडतो

काळोखाचे कोमल धागे हलके हलके गुंफत जाते

बंधनातले जग आमुचे हे जरी घातले कुंपण

कोमेजणार म्हणून फूल उमलायचे राहते काय

बीजाबीजांतून ठेवून जातो तुमच्यासाठी इतुके काही

तेजाचा हा लोळ असा भिजतो पाण्यामध्ये

इवलेसे हे फूल तयाची प्रतिमा भासे मोठी

गळावी अहंता भिनावी नम्रता

अक्षर अक्षर झुलते सुंदर हिरव्या हिरव्या रेषांवर