Login Here Join Now

C-ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे

Sort By:

This articles are displayed in the order of publishing date
This articles are displayed in the order of modification date
The Articles are displayed in the order of publishing date. Oldest first.
The Articles are displayed in ascending order of title
The Articles are displayed in descending order of title
पोर्टलवरील नव्यांसोबत जुने लेखही वाचकांना दिसावेत यासाठी खालील यादी Random पद्धतीने आहे. विशिष्ट क्रमामध्ये यादी हवी असल्यास वरीलपैकी Radio Button क्लिक करा.
  • त्या आवाजातलं घरपण

    घरातला तो जुना फॅन
    आवाज करत होता…
    किरकिरत, कधी थोडा हट्टी,
    कधी जरा दमलेला.

    पण त्या आवाजात त्रास नव्हता,
    तो घराचं नाडी-स्पंदनचं होता,
    छताखालून फिरणारा
    एक जिवंत श्वास.

    त्याच्या पंख्यांवर
    धुळीपेक्षा जास्त साचल्या होत्या आठवणी,
    उन्हाळ्याच्या तळपत्या दुपारी,
    आईच्या पदराची सावली बनून तो अलगद फिरायचा.

    घामेजलेल्या कपाळावर जेव्हा त्याची झुळूक उतरली की,जणू कुणीतरी म्हणायचं
    “घाबरू नकोस, मी आहे.”

    रात्रीच्या अंधारात
    तोच आपल्या स्वप्नांचा रखवालदार,
    त्याच्या आवाजाच्या तालावर
    आपण झोपेच्या गावात शिरायचो.

    घरात भांडणं झाली,
    शब्द तापले,
    मनांचे कोपरे गरम झाले,
    तरी तो शांतपणे फिरत राहिला,
    जणू सांगत होता,
    “वादही या घराचाच भाग आहे.”

    आणि जेव्हा हसण्याचे लोट उसळले,
    टाळ्यांचा नाद घुमू लागला,
    तेव्हाही त्यानेच
    आनंदाची हवा सगळीकडे पसरवली.

    नंतर नवे फॅन आले
    चकचकीत, निःशब्द, अभिमानी.
    त्यांच्या गारव्यात सुविधा होती,
    पण आपलेपणा नव्हता.

    हा जुना फॅन मात्र
    घरातला माणूसच झाला होता.
    न बोलता समजणारा,
    न मागता देणारा.

    आज तो थांबून गेला आहे,
    छतावर त्याची जागा रिकामी आहे.
    पण घर अजूनही कधी कधी
    त्याचा आवाज ऐकतं,
    आठवणींच्या आतून.

    कारण काही गोष्टी
    फक्त वस्तू नसतात,
    त्या घराचा इतिहास असतात,
    नात्यांची फिरती साक्ष असतात.

    तो जुना फॅन,
    आता फिरत नाही.
    पण मनाच्या छताखाली,
    तो अजूनही हळूच गोल फिरतो…
    आणि प्रत्येक फेरीत
    आपुलकीची झुळूक देऊन जातो.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      June 30, 2026


  • पहिला पाऊस आणि तिची आठवण

    पहिला पाऊस अलगद बरसला,
    आणि मन पुन्हा तिच्याकडे वळलं,
    मातीच्या त्या ओल्या सुगंधात
    तिचं अस्तित्व पुन्हा दरवळलं.

    थेंबांच्या प्रत्येक सरीसोबत
    तिच्या हास्याचे सूर झंकारले,
    आभाळात चमकणाऱ्या विजेसंगे
    तिच्या डोळ्यांचे तेज उजळले.

    खिडकीत उभा मी एकटा,
    पावसाला अलगद स्पर्शत होतो,
    पण प्रत्येक थेंबात तिच्याच
    आठवणींचं विश्व शोधत होतो.

    रस्ते भिजले, झाडं भिजली,
    भिजलं सारं आसमंत,
    पण सर्वांत जास्त भिजलं होतं
    तिच्या विरहाने व्याकूळ मन.

    अशाच पावसात कधीतरी
    आपणही हातात हात घेऊन चाललो होतो,
    स्वप्नांच्या छोट्याशा दुनियेत
    एकमेकांत हरवून गेलो होतो.

    आज पुन्हा तोच पाऊस आला,
    तसाच गंध, तसाच वारा,
    फरक इतकाच...
    यावेळी तिचा नाही सहारा.

    सर ओसरली, ढग सरले,
    आभाळ पुन्हा निळं झालं,
    पण तिच्या आठवणींचं पावसाळं
    मनात अजूनही तसंच बरसलं.

    पहिला पाऊस दरवर्षी येतो,
    निसर्गाला नवसंजीवनी देतो,
    पण तिची आठवण मात्र
    प्रत्येक सरीसोबत मनाला पुन्हा भिजवून जाते...
    अखंड... निःशब्द... अनंत...

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      June 30, 2026


  • देवाचा खरा पत्ता

    मंदिरात दिवे पेटवले,
    पण मनात अंधारच दाटला असेल,
    ओठांवर प्रार्थनेचे शब्द असतील
    आणि हृदय मात्र रिकामंच असेल,
    तर सांग, असा देव कशाला?

    हात जोडून उभं राहिलो,
    पण तेच हात कुणासाठी पुढे आले नाहीत,
    डोळे मिटून नमस्कार केला,
    पण डोळ्यांत करुणेचे थेंब दाटले नाहीत,
    तर अशी भक्ती कशाला?

    भुकेल्या माणसाला भाकरी न देता
    देवाला फुलांचा हार अर्पण केला,
    रडणाऱ्याच्या खांद्यावर हात न ठेवता
    मंदिरात घंटांचा गजर केला,
    तर असा देव कशाला?

    देव जर खरोखर कुठे असेल,
    तर तो माणसांतच सापडतो
    एखाद्या हसण्यात,
    एखाद्या मदतीच्या हातात,
    एखाद्या निरागस प्रेमात
    तो शांतपणे फुलत असतो.

    म्हणून मंदिर दूर कुठे नाही,
    ते आपल्या वागण्यातच उभं असतं.
    एखाद्याच्या अश्रूंना हात लावला,
    एखाद्याच्या वेदनेला आधार दिला,
    एखाद्याच्या भुकेला भाकरी दिली,
    तिथेच देव शांतपणे उभा असतो.

    आपण जर माणुसकी जपली,
    तर देव शोधायला कुठेच जावं लागत नाही,
    कारण माणसाच्या हृदयातच
    देवाचा खरा पत्ता लिहिलेला असतो.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      June 29, 2026


  • जग काय म्हणेल

    जग काय म्हणेल...
    या एका विचाराने,
    कितीतरी स्वप्नं जन्माआधीच मरून जातात...

    कितीतरी हसू,
    ओठांपर्यंत येऊन परत फिरतं...
    कितीतरी मनं,
    स्वतःसाठी जगायचं विसरून जातात...

    सगळ्यांच्या अपेक्षा पूर्ण करताना,
    स्वतःच्या इच्छा मात्र
    नेहमीच अपूर्ण राहतात...

    पण एक प्रश्न स्वतःला नक्की विचार...

    तू शेवटचं स्वतःसाठी कधी जगलास?

    कधी मनसोक्त हसलास?
    कधी आवडीचं गाणं ऐकत
    वेळेचं भान विसरलास?
    कधी स्वतःच्या मनाचा
    एखादा छोटासा हट्ट पूर्ण केलास?

    जर उत्तर "आठवत नाही..." असं असेल,
    तर आता वेळ आली आहे...

    स्वतःला पुन्हा भेटण्याची...
    स्वतःवर पुन्हा प्रेम करण्याची...
    आणि मनाला पुन्हा मुक्तपणे जगू देण्याची...

    कारण...

    आयुष्य फक्त जबाबदाऱ्या पेलण्यासाठी नसतं...
    ते आनंद शोधण्यासाठीही असतं.

    आयुष्य फक्त इतरांना खुश करण्यासाठी नसतं...
    ते स्वतःच्या चेहऱ्यावरचं हसू जपण्यासाठीही असतं.

    आयुष्य फक्त श्वास घेण्याचं नाव नाही...
    तर प्रत्येक क्षण मनापासून जगण्याचं नाव आहे.

    म्हणून...

    लोक बोलतील...
    आजही बोलतील...
    उद्याही बोलतील...

    पण ते तुमचं आयुष्य जगणार नाहीत.

    मग त्यांच्या शब्दांचं ओझं
    आपल्या स्वप्नांवर का ठेवायचं?

    स्वतःसाठी जगा...
    स्वतःवर प्रेम करा...
    स्वतःचं मन जपा...

    कारण...

    जगाचं काय...?
    ते कालही बोलत होतं...
    आजही बोलतंय...
    उद्याही बोलणारच...

    पण तुमचं आयुष्य...
    ते फक्त एकदाच मिळणार आहे.

    म्हणून...
    जग काय म्हणेल यापेक्षा,
    तुमचं मन काय म्हणतंय ते ऐका...
    कारण मनापासून जगलेलं आयुष्यच,
    खऱ्या अर्थाने सुंदर आयुष्य असतं...

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      June 29, 2026


  • अनोळखी झालेलो आपण

    अंतर वाढलं,
    कोणी पावलं मागे घेतली म्हणून नाही,
    तर कोणी थांबलंच नाही म्हणून.

    शब्द होते,
    पण ते पोचायच्या आधीच
    त्यांचा अर्थ हरवून बसला.
    म्हणून संवाद मेलेला नाही,
    पण तो ओळखीचा राहिला नाही.

    अनोळखी सहज जवळचे झाले,
    कारण त्यांच्याशी अपेक्षा नव्हत्या.
    आणि ओळखीचे दुरावले,
    कारण अपेक्षाच खूप होत्या.

    एकेकाळी नाव पुरेसं होतं,
    आता स्पष्टीकरणही अपुरं वाटतं.
    आपण भेटतो, बोलतो, हसतो…
    पण कुठेतरी
    एकमेकांना ओळखणंच विसरलो आहोत.

    हे अंतर
    नात्याच्या शेवटी नाही,
    ते नात्यातच
    हळूच रुजत गेलंय.

    आणि म्हणूनच कदाचित
    आज आपण एकमेकांसमोर उभे असलो,
    तरी मनात कुठेतरी जाणवतं
    आपण आता
    एकमेकांसाठी
    अनोळखी झालो आहोत.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      June 28, 2026


  • अभंगातून समाधीकडे

    कंठात स्वर असणं,
    ही कला असते...

    पण त्या स्वरांतून
    विठ्ठल भेटणं,
    ही कृपा असते.

    अभंग जेव्हा ओठांवर येतो,
    तेव्हा शब्द गात नाहीत.
    गाते ती शतकानुशतकांची
    वारकऱ्यांच्या पावलांत साठलेली भक्ती.

    तो एक स्वर छेडतो...
    आणि इंद्रायणी संथ वाहू लागते.
    तो एक आलाप घेतो...
    आणि चंद्रभागेच्या लाटांवर
    नामाचा गजर तरंगू लागतो.

    **तो क्षण केवळ संगीताचा नसतो.
    तो अभंगातून समाधीकडे नेणारा प्रवास असतो.**

    तेव्हा समोर गायक दिसत नाही...
    दिसतो फक्त
    विठ्ठलाच्या दारी उभा असलेला
    एक साधा वारकरी.

    कलेचा सर्वोच्च क्षण तोच
    जेव्हा कलाकार दिसेनासा होतो,
    आणि उरतो फक्त अनुभव.

    महेश काळे यांच्या स्वरांचं नेमकं हेच वैशिष्ट्य...
    **ते अभंग गात नाहीत
    ते प्रत्येक स्वरातून
    श्रोत्याला अभंगातून समाधीकडे घेऊन जातात.**

    *॥ रामकृष्ण हरी ॥*
    *॥ विठ्ठल... विठ्ठल... जय हरी विठ्ठल ॥*

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      June 28, 2026


  • अखंड

    आयुष्य म्हणजे चालती कविता,
    ओळी ओळींत नवी कथा.
    कधी हसूचे हलके शब्द,
    कधी दुःखाची लपलेली छाया.

    क्षणांच्या या कागदावरती,
    अनुभवांची शाई ओघळते.
    कधी विराम, कधी उद्गार,
    मनातली गोष्ट उलगडते.

    स्वप्नांची यमकं जुळवताना,
    कधी तुटतात ताल-छंद.
    तरीही पुढे लिहित राहते,
    जीवनाची कविता अखंड.

    चुका, शिकवण, आठवणी,
    सगळं काही गुंफलं जातं.
    कविता जशी पूर्ण होत नाही,
    तसंच आयुष्यही लिहित राहतं.

    आणि शेवटच्या त्या शांत क्षणी,
    जेव्हा पान अलगद मिटतं,
    डोळ्यांत दाटलेल्या शब्दांतून,
    सगळं आयुष्यच कविता बनतं.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      June 27, 2026


  • मनाला कुठे समजतं

    मनाला कुठे समजतं,
    तू जवळ आहेस की लांब,
    तुझ्या आठवणींच्या सरी बरसल्या की,
    भावनांना मिळतो नवा रंग.

    तुझं नाव ओठांवर आलं की,
    हृदय अलगद हसतं,
    तुझ्या प्रत्येक स्मिताच्या आठवणीने,
    मन पुन्हा प्रेमात हरवतं.

    अंतर कितीही असो आपल्या मध्ये,
    नातं मात्र कधी तुटत नाही,
    तुझी हलकीशी चाहूल जरी लागली,
    मन रोमँटिक झाल्याशिवाय राहत नाही.

    तू नसतानाही तूच असतेस,
    माझ्या प्रत्येक श्वासात,
    म्हणूनच तुझी आठवण आली की,
    प्रेम फुलतं नकळत मनात.

    तुझ्या आठवणींच्या त्या गोड सावलीत,
    मन रोज स्वतःला विसरतं,
    आणि तुझ्या प्रेमाच्या स्पर्शाने,
    माझं जग पुन्हा नव्याने बहरतं.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      June 27, 2026


  • निवड क्षणाची, आवड आयुष्यभराची

    निवडीचं बदलता येतं, आवडीचं जपायचं असतं...

    निवडीचं बदलता येतं,
    आवडीचं जपायचं असतं.
    मनाच्या ओंजळीतलं स्वप्न,
    जिवापाड फुलवायचं असतं.

    रस्ते नवे, दिशा नव्या,
    प्रवासही बदलत जातो.
    पण मनाला भावलेला सहवास,
    श्वासांतून जपला जातो.

    काळ बदलतो, माणसं बदलतात,
    परिस्थितीही नवी होते.
    पण प्रेमाच्या त्या निरागस भावना,
    कधीच जुन्या होत नाहीत.

    संपत्तीचा हिशोब ठेवताना,
    नात्यांचं मोल विसरू नये.
    विश्वासाच्या एका धाग्याला,
    स्वार्थासाठी तोडू नये.

    निवड ही बुद्धीची असते,
    आवड ही हृदयाची भाषा.
    दोघांचा मेळ जिथे जमतो,
    तिथेच फुलते सुखाची आशा.

    म्हणून निवडी बदलल्या तरी,
    मन कधी बदलू देऊ नका.
    आवडलेल्या माणसांना आणि स्वप्नांना,
    शेवटच्या श्वासापर्यंत जपा.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      June 26, 2026


  • वेदानांचे वारस

    वेदनांना फक्त साथीदार असतात, भागीदार नसतात,
    अंतरीच्या जखमांचे कुणीही हक्कदार नसतात.

    हास्य सारे वाटतात मेळ्यातल्या गर्दीसारखे,
    अश्रूंच्या या वाटेवर मेळे, बाजार नसतात.

    खांद्यावरती हात ठेवून बोलणारे लाख भेटती,
    मन जपाया शब्दांचे एवढे आधार नसतात.

    रात्र माझी, चंद्र माझा, सावलीही सोबत असते,
    दुःख पेलण्या चांदण्यांचे हातभार नसतात.

    जन्मभर मी शोधले जे नाव नात्यांच्या वळणावर,
    काळ म्हणतो वेदनांना कुठले व्यवहार नसतात.

    वादळांनी शिकविले, झाड व्हायचे खोल मुळांचे,
    फांद्यांवरी विसावणारे सारे संसार नसतात.

    एकट्याने चालताना एवढेच उमगून गेले
    स्वतःपाशी हरलेल्यांचे कधी पराभव नसतात.

    वेदनांना फक्त साथीदार असतात, भागीदार नसतात,
    मन जळाले की राखेचेही कुणी वारसदार नसतात.

    •ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
    मो:- 9011841212

      June 25, 2026