प्रेम जिथे निःस्वार्थ फुलते, तिथे विठ्ठल हसरा दिसे,
श्रद्धेच्या त्या निर्मळ ओंजळी, रुक्मिणीचे प्रेम वसे.

नसती तिथे शब्दांची भाषा, डोळेच बोलती साऱ्या कथा,
एका स्पर्शात विश्व सामावे, प्रेमच ठरते जीवनव्यथा.

अहंकाराचे गळुनी बंधन, मन जेव्हा निर्मळ होते,
विठ्ठलनामाच्या गजरामध्ये, भक्तीचे गगन उजळते.

सुख-दुःखाच्या प्रत्येक वाटे, हातामध्ये हात असावा,
रुक्मिणीच्या अढळ श्रद्धेने, विठ्ठल अंतरी नांदावा.

प्रेम म्हणजे देह नव्हे रे, आत्म्याचा तो श्वास असतो,
श्रद्धेच्या अखंड ज्योतीमधुनी, जीवनाचा प्रकाश फुलतो.

करुणा, क्षमा, समर्पण जेथे, देवत्व तेथे जागे होते,
प्रेम तिथे विठ्ठल नांदतो, श्रद्धा रुक्मिणी रूपे फुलते.

पंढरी दूर नसते कधीच, भाव जर अंतरी शुद्ध असे,
प्रेमाच्या त्या पवित्र मंदिरात, विठ्ठल-रुक्मिणी सदैव वसे.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे
मो:- 9011841212

आपल्या मराठी भाषेवर प्रेम असणे आणि तिच्या समृद्ध असण्याचा अभिमान असणे अगदी साहजिक आहे. सद्ध्या इंग्रजी भाषेच्या वाढत्या प्रभावावरून बरीच उलटसुलट चर्चा ऐकू येते, त्यावर माझे काही विचार ! कोणाच्याही भावना दुखविण्याची जराही इच्छा नाही.

Denmark

बघ उघडूनी दार अंतरी, उभा कटीवर हात,
माझ्या श्वासांच्या तालावर, विठ्ठल धरितो नाद।
ना पंढरीची वाट इथे, ना चंद्रभागेचा घाट,
हृदयाच्या त्या वाळवंटी, उमलतो भक्तीचा थाट॥१॥

डोळे मिटता सावळा तो, तेजोमय भासे,
अश्रूंच्या त्या ओवाळीने, चरणी मन हे वसे।
नाही मागणे काही आता, नाही इच्छा ठायी,
तुझ्या नामाच्या गजरात, देहभान हरपून जाई॥२॥

अहंकाराची वीट काढुनी, रचिले अंत:करण,
त्या भक्तीच्या रांगोळीत, उमटले तुझे चरण।
लोभ-मोहाची धूळ झटकुनी, स्वच्छ केले द्वार,
ये रे माझ्या अंतरी आता, पांडुरंगा आधार॥३॥

वादळ येवो दुःखांचे, काळोख दाटो भोवती,
नाम तुझे दीप बनूनी, उजळे माझी प्रीती।
तूच दाता, तूच माता, तूच जीवाचा श्वास,
तुझ्या कृपेच्या सावलीत, संपतो जन्मांचा त्रास॥४॥

बघ उघडूनी दार अंतरी, पंढरपूर हेच झाले,
भक्त आणि भगवंतामध्ये, अंतर काहीच न राहिले।
कटीवर हात ठेवुनी म्हणे, “भिऊ नको रे जिवा”,
मीच तुझ्यात, तूच माझ्यात हा अनुभव चिरंतन नवा॥५॥

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

[dflip id="138030"][/dflip]

पहाटेच्या दवात भिजलेली एक वाट,
क्षितिजापर्यंत पसरलेली नामाची प्रभात.
खांद्यावर भगवी पताका, ओठी विठ्ठलनाम,
पाऊलोपाऊली उमलत जाते जीवनाचे गूढ धाम.

ही वाट केवळ पंढरीकडे वळत नाही,
ती माणसाला माणसाशी जोडत राहते.
हातात हात, नजरेत विश्वास,
मनामनांतील अंतर हळू हळू कमी होतं जाते.

टाळांच्या नादात केवळ लय नसते,
ती काळजाच्या ठोक्यांची भाषा असते.
मृदंगाच्या प्रत्येक स्पंदनातून
संतविचारांचा नवा सूर जन्म घेतो.

इथे पुस्तकांची पाने उघडत नाहीत,
उघडतात अंतःकरणाची कवाडे.
इथे अक्षरांपेक्षा माणसे वाचावी लागतात,
आणि शब्दांपेक्षा अश्रू समजून घ्यावे लागतात.

पायांवरील फोड सांगतात कष्टाचे सौंदर्य,
घामाचे थेंब शिकवतात संयमाचे ऐश्वर्य.
दुःखाच्या वाटेवर चालतानाच
सुखाचा अर्थ उलगडत जातो.

दिंडीत चालताना जातपात नाहीशी होते,
अहंकार धुळीत मिसळतो.
उरते फक्त एकच ओळख
"मी वारकरी... विठ्ठल माझा."

चंद्रभागेच्या वाळूत
काळही क्षणभर नतमस्तक होतो.
विटेवरच्या सावळ्या मूर्तीकडे पाहताना
डोळे भरून येतात,
आणि अंतर्मनात प्रकाश उगवतो.

वारी म्हणजे चालतं-बोलतं विद्यापीठ
अनुभव हा गुरु,
जीवन हे पाठ्यपुस्तक,
भक्ती ही परीक्षा,
आणि पदवी मिळते माणूस झाल्याची.

जो ही वाट एकदा मनापासून चालतो,
तो पंढरीहून कधीच पूर्वीसारखा परतत नाही.
त्याच्या पावलांनी अंतर जिंकलेले नसते,
त्याच्या अंतःकरणाने विश्व कवटाळलेले असते.
विठ्ठल भेटतो विटेवर नव्हे,
तर माणसाच्या माणूसपणात.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

त्यांच्या कुटुंबामध्ये अनेक जण स्थानिक क्रिकेट खेळत असत कारण त्या सगळ्यांना कोणत्या ना कोणत्या खेळात रुची होती. लेन हटन तेथील लिटीलमूर कौन्सिल शाळेच्या मैदानामध्ये खेळत असत. लेन हटन हे १९२१ ते १९३० पर्यंत त्या शाळेमध्ये होते. वयाच्या १२ व्या वर्षी ते पुडसें सेंट लॉरेन्स क्रिकेट क्लबमध्ये जाऊ लागले.

Iran Video

कळत नाही कुणाचं का पुन्हा नाव येतं आहे,
शांत ओठांवर तुझंच नकळत नाव येतं आहे.

विस्मृतीच्या वाटेवरती ठेवले कितीही पहारे,
आठवणींचे मोडुनी सारे ठाव येतं आहे.

टाळतो मी चांदण्यांना, टाळतो सुगंधी वारे,
का पुन्हा प्रत्येक श्वासात भाव येतं आहे?

रोज माझ्या हासण्यामागे लपविले किती मी अश्रू,
जखम जुनी जागी करून घाव येतं आहे.

शोधताना मी स्वतःला दूर गेलो सर्वांपासून,
तुझ्याच दारी शेवटी हे पाऊल येतं आहे.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

Tantunchya duniyet