कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

क्षणी पालटली कळा
तूझा हात हाती आला
माझा रुतु बदलला।।१।।

नवा उगवला दिस
तुला बांधुनिया पाशी
भिरभिरे अवकाशी।।२।।

काही उरले ना काज
तुझा ध्यास निशीदिनी
तुच स्वप्नी जागेपणी।।३।।

जीव भारलेला असा
तुझ्या नावाच्या पुढती
सारी संपतात नाती।।४।।

भान काळाचे नुरले
आता आयुष्य ते किती
तुझ्या श्वासांची गणती।।५।।

.......।।मी मानसी।।

सकाळच्या या प्रसन्न प्रहरी
सूर्यकिरण पसरले अंबरी ।।

शोषून शोषून जमविता,

झुरुन झुरुन मरुन जाता

पैशांनी भरलेल्या पिशव्या

फाटून जातील

हाती राहिल ते पिशव्यांचे वस्त्र

तुमची आसवे पुसण्यासाठी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

(न्यू यॉर्कमध्ये ‘इंडिया डे’ साजरा झाला, त्यानिमित्तानें )

‘आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन !
कम ऑऽन, से द सेऽम इव्हरीवन्’ . १

आमचा शेजारी-देश आमचा घास गिळतो
आणि नंतर आम्हालाच छळतो
आम्हाला कळतंय् त्याचं तंत्र
पण जपतोय् ना आम्ही ‘अहिंसेचा मंत्र’ !
अहो, कुणाला कशी द्यायची उत्तरं
हें आधी ठरवा तर खरं
अन् मग करा त्याचं निष्ठेनं पालन.
Of Course, आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन ! २

गर्भातच मुलींचा पडतोय् खून
पण पोलीस काय करतायत् तें बघून ?
विनयभंग, बलात्कार यांचा सुळसुळाट
आयाबहिणींचे तळतळाट
अन् मीडियातील बातम्यांचा कलकलाट.
रोजरोज नवनव्या बातम्या कळतात
अधिकारी फक्त नक्राश्रूच ढाळतात.
कुठं गेलं आमचं संवेदनाशील मन ?
But, आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन ! ३

जातपातींची दरी अजून जात नाहीं
वायफळ बडबडीशिवाय करत नाहीं कुणी कांहीं
धडपडतायत सारे दाखवायला, ‘मी SC, ST’,
पण जातभाईंच्या क्लेशांनी होतात त्यांतले कितीक कष्टी ?
आतां तर OBC ना सुद्धा हवं आहे आरक्षण.
Oh Yes ! आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन ! ४

किती क्षेत्रांत देशाची झाली आहे प्रगती ?
जिंकणार कशा ‘अडथळ्यांच्या शर्यती’ ?
एक पुढे गेला की इतर ओढतात पाय
हवी आहे सार्‍यांनाच, फक्त ‘दुधावरची साय’
इतरांचा विचार करायचं अजिबात नाहीं कारण.
कारण, आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन ! ५

परदेशात ‘इंडिया डे’ साजरा होतोय्
मात्र इथला शेतकरी राबतोय् अन् मरतोय्
पाऊस नाहीं, पाणी नाहीं, नाहीं वीज, नाहीं पीक
आतां स्वत:लाच विक
किंवा फास लावून घे
नंतर आक्रोशायला तयारच आहेत ‘बघे’
खेड्यांमधे, शहरांतही
असंच जीवन इतरांचंही.
आभाळच फाटतंय्, ठिगळ कसलं !
सारं सारं आयुषष्यऽच नासलं
इथें सूर्य उगवत नाहीं
‘अंधारा’च्या फासात जगवत नाहीं
सुटका होईल, जर येईल मरण .
तरीपऽण, आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन ! ६

अधोगतीच्या हळहळीचा उपयोग काय ?
करयंय् कां कुणी Long Term उपाय ?
कसचं काय नि कसचं काय !
जें काहीं होतंय्, तें पुरणार कां ?
सगळे असेऽच मरणार कां ?
शेवटी सरकार हरणार कां ?
याचा विचार करतायत कितीजण ?
फक्त म्हणतायत, ‘आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन’ ! ७

उत्तराचा नाहीं पत्ता, फक्त प्रश्न प्रश्न प्रश्नऽ
प्रश्न राहूं द्या तसेच, आपण मनवूं या ‘जश्न’
ढोल-ताशे बडवून
तिरंगा वर चढवून
साजरा करूं ‘इंडिया डे’
अरे, रोज मरे त्याला कोण रडें ?
नागडें असूं द्या शतसहस्त्र तन
क्लेशांत बुडूं द्या ‘आहत’ जनगण,
या, जोषानें गर्जू आपण –
‘आय् अॅम् प्राउड टु बी अॅन् इंडियन !’ ८

बट् , अॅम् आय् ? ९
- - -
(२२.०८.१६).
- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.
Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126. eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

चढत्या रात्री द्रव सोनेरी ।
चषकांमधली नशा बिलंदर ।
मंद सानुली ज्योत सांगते ।
हे नच अपुले नवसंवत्सर ।।

थाट चालतो माठ जिवांचा ।
किनाऱ्यावरी गर्दी कलंदर ।
पश्चिमेकडे झुकता झुकता ।
दिशादिशांतील वाढे अंतर ।।

उगा कशाला सदा वाहता ।
दास्यवृत्तीची मढी खांद्यावर ।
रूढी तोडुनी गढी गाडता ।
अभिमानाने फुलेल अंबर ।।

ब्रह्मध्वज हा तुमचा अमुचा ।
चैत्र पाऊली येई निरंतर ।
सरता तम , हे उजाडेल मग ।
सूर्य उद्याचा असेल सुंदर ।।

रचना : डॉ . श्रीकृष्ण जोशी , रत्नागिरी
९४२३८७५८०६

प्रभूनाम मुखीं होते रामतिर्थांच्या सदा ।
ऐकू आले तेच निद्रेत असता एकदा ।।

चमत्कार दिसून आला एके दिवशी ।
राम नामाचे ध्वनी उमटती देहापाशी ।।

विज्ञानाने उकल केली या घटनेची ।
खात्री करिता सत्यता पटली याची ।।

चेतना मिळता स्वर यंत्रात ध्वनी उमटे ।
त्याच ध्वनीच्या विद्युत लहरींनी शब्द फुटे ।।

शब्दांचे वलय फिरती देहाभोवती ।
शरीरासाठी तेच शब्द कवच बनती ।।

जेव्हां होते नामस्मरण प्रभूंचे सतत ।
शब्द ध्वनी लहरी निघत असे अविरत ।।

हुंकार तसाची ऐकू येई देहां जवळी ।
निद्रेमध्ये जरी असला मेंदू त्या वेळी ।।

सदैव नामस्मरण चेतना देत राहतो ।
रामतिर्थांच्या अनुभवांनी हेच अनुभवतो ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तू माझाच
श्वास तुच
ध्यास तुच
आस तुच

तू माझाच
आहे राम
घनश्याम
स्वप्नी शाम

तू माझाच
प्रियकर
युगे युगे
हा गिरधर

तू माझाच
गोकुळीचा
कृष्णसखा
मुरळीचा

तू माझाच
भेटतोस
वृंदावनी
रमतोस

तू माझाच
मी तुझीच
अलगुज
ही माझीच

अलगुज
ही माझीच

-- सौ. माणिक (रुबी)
नाशिक

गुलाब कशाला मी देवू , उद्याच ते सुकणारे
काव्य गुंफले मी गं, सदाच ते टिकणारे!

भाव चालतो येथे, असली का अपुली प्रिती?
बसले चौकाचौकावर, फुलास ते विकणारे !

मी आजही अलवार
जीवापाड कुरवाळतो
काहुर अव्यक्त वेदनांचे
मनोमनी शांत सुखावतो..

जे लाभले भाग्य ललाटी
ते निमुटपणे मी भोगतो
घेवुनीया व्रत सत्कर्माचे
मी जगती विवेके जगतो..

जन्म गतजन्मांचेच कर्म
ओंजळीत घेवुनी जगतो
हिशेब साराच पापपुण्णी
चित्रगुप्त तो चोख ठेवतो..

कावडीच सुखदुःखांच्या
सोबती घेवुनी मी चालतो
सरतातही क्षण जीवनाचे
नकळे मज कोण सावरतो..

सारेसारेच अगम्य अतर्क्य
केवळ दयाघना आठवितो
तो एक अदृश्य अनामिक
सर्वत्र अणुरेणुतुनी दिसतो..

–वि.ग.सातपुते.( भावकवी )

9766544908

रचना क्र. १८५

२/८/२०२२

अपमान होईल तुझा शारदे, हे घे तू जाणूनी ।

मूर्खावरती बरसत आहेस, जाणेना कुणी ।।

ज्ञान-विज्ञान अभाव दोन्हीचा, असे माझे ठायी ।

भाषा साहित्य यांच्या छटा, दिसून येत नाही ।।

निर्धनासी धन मिळता, जाई हर्षूनी ।

हपापलेला स्वभाव येई, मग तो उफाळूनी ।।

माकडाचे हाती मिळे कोलित, विनाशास कारण ।

गैरउपयोग होई शक्तीचा, नसता सामान्य ज्ञान ।।

शब्द वाकतील तुझ्या कृपेने, भावना उफाळता ।

वेड्यापरी कोठेही पळतील मर्यादा सोडता ।।

जाण आहे एकची मजला, तुझ्या शक्तीची ।

वाल्मिकी, कालीदास, अज्ञानीना ज्ञानी केल्याची ।।

तसेच देऊन ज्ञान थोडेसे, शाहणा कर आधी ।

ठेवणार नाहीत नावे मजला, नंतर कुणी कधी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com