कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
आईचा वाढदिवस
मी खुदकन हसलो
तू गालात हसतेस
मी रडरड रडलो
तू छातीशी धरतेसमी शाळेत असताना
वाट सारखी पाहतेस
डबा तसाच दिसला
तू लालेलाल होतेसअसे माझा वाढदिवस
तू दिनरात राबतेस
आयाबाया बोलावून
ओवाळणी करतेसकधीतरी साजरा कर
आई तुझा वाढदिवस
आम्हीही भरवू तोंडी
पेढ्यांचा जो गोडघासआई , बन तू लेकरू
आम्ही तुझी माय होवू
तुला झोक्यात टाकून
सुखे दोन झोके देऊ !जमवून सर्व मित्रांना
वाढदिवस तुझा करेन
जन्मोजन्मी हीच माय दे
अशी मागणी मागेनविठ्ठल जाधव
शिरूरकासार, जि.बीड
सं.९४२१४४२९९५
(दिव्यमराठी,१०मे२०१८) -
दुजातील ईश्वर
दिसत नाही काय तुला, त्याच्या मधला ईश्वर ।
‘अहंब्रह्मास्मी’ सूत्र कसे मग, तुजला कळणार ।।
देह समजून मंदिर कुणी, आत्मा समजे देव ।
त्या आत्म्याचे ठायी वाहती, मनीचे प्रेमळ भाव ।।
आम्हा दिसे देह मंदिर, दिसून येईना गाभारा ।
ज्या देहाची जाणीव अविरत, फुलवी तेथे मन पिसारा ।।
लक्ष केंद्रीतो देहा करीता, स्वार्थ दिसे मग पदोपदी ।
विसरून जातो सहजपणे, अंतर्मनातील देव कधी ।।
माझ्यातील देवही विसरणे, स्वभाव असेल जर माझा ।
कशी दिसेल दुजामधली, मग ती ईश्वरी ऊर्जा ।।
जाणून घे तू अस्तित्व त्याचे, सर्व जीवांच्या अंतर्यामी ।
म्हणशील त्याला ईश्वर तू , अन् ईश्वर आहे मी ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
झीज
रात्रंदिनी कष्ट करूनी,
झिजवत होता आपले हात,
जीवनांतल्या धडपडीमध्यें,
दिसे त्याची स्थितीवर मात ।।१।।
पर्वा नव्हती स्व-देहाची,
झिजवत असता हात ते,
जाण होती परि ती त्याला,
हेच कष्ट जगवित होते ।।२।।
श्रम आणि भाकरी मिळूनी,
ऊर्जा देई तिच शरीराला,
ऊर्जेनेच तो देह वाढवी,
समाधान जे मिळे त्याला ।।३।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
-
निसर्ग सुख!
आनंदाचे झरे वाहतां, आवती भवती सारे
रे माणसा खिन्न वाटतो, जीवन उदास कां रे?निसर्गाच्या ठेव्या मधल्या, सर्व वस्तू सुखदायीं
निवडून घे तूं त्यातील, आनंद देतील काहींकेवळ तुझी दृष्टी हवी, टिपण्यास ते सौंदर्य
आनंद तो देण्याकरितां, करिते सतत कार्यमनाचा हा खेळ जहाला, सुख दुःख समजणें
निसर्ग प्रयत्न करितो, सदैव सुख देत जाणेंडॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
ईश अस्तित्वाची ओढ
उंच उंच जावूनी झाडे चुंबीत होती गगनाला ।
चंद्र चांदणे, भव्य पर्वत आणिक नदी नाला ।।किती आनंद तो मनी जहाला बघूनी निसर्ग शोभा ।
गुंग होऊनी नाचू लागलो सुटला चित्त ताबा ।।सुंदर वाटे रूप आपले बिंब बघता दर्पणी ।
पोंच मिळते समाधानाची केवळ अंतर्मनातूनी ।।पूजा करीता तल्लीन होई मूर्ती बघूनी देवाची ।
शक्तीमान ते रूप समजूनी विस्मृती होई स्वत:ची ।।निसर्ग, देह वा वस्तू असो, अस्तित्व ईश्वरी जेथे ।
उचंबळती प्रेम भावना एकरूप होण्या त्याते ।।डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५० -
बालकांसाठी काव्य मेवा
बालकांनी खावा
छान छान मेवा
वाटावा त्यांना
सदा हवा हवा
शाब्दिक मेवा
बुध्दीचा ठेवा
येता-जाता
खावा खावा खावा
मित्र-मैत्रिणींना
द्यावा द्यावा द्यावा-- सुधा नांदेडकर
-
जगावे अगदी बिनधास्त
जगावे अगदी बिनधास्त,
निर्भय आणि निडर,
कशाला पर्वा कुणाची,
जगणे असावे कलंदर ,
असे जगावे जबरदस्त,
पत्थरांशी टक्करावे,
निधड्या छातीने अगदी,
संकटांना दूर सारावे,
मार्गी जेवढ्या अडचणी,
तेवढी घ्यावी आव्हाने ,
तू मोठा का मी म्हणत,
सरळ त्याच्याशी झुंजावे,
सामना करणे अटळ मग,
कशासाठी ते भ्यायचे,
सिंहाचे काळीज करून,
का नाही लढायाचे,---? आत्मविश्वासाने जग जिंका, भल्याभल्यांनी दाखवले, पळपुटेपणाने शेवट,
काय त्यातून मिळवणे, अडचणींच्या छातीवर,
पाय रोवून उभे रहाणे,
निराशा व्यथा सोडून,
ताठ कणा ठेवणे,--!!!
*सुखे आणिक दु:खे ,
देहाच्या छाया पडछाया,
त्यांना प्रकाश देणे ,
खंबीर करून किमया*,---!!!
निर्धास्त जगावे,
अचल रहावे,
स्वीकारुनी स्वाभाविक,
सदैव मार्ग क्रमावे,---!!!हिमगौरी कर्वे©
-
आनंदी आनंद गडे !
इकडे तिकडे चोहिकडे,
वरती खाली मोद भरे,
वायुसंगे मोद फिरे,
नभात भरला, दिशात फिरला, जगात उरला
मोद विहरतो चोहिकडे । आनंदी आनंद गडे ।सूर्यकिरण सोनेरी हे,
कौमुदि ही हसते आहे,
खुलवी संध्या प्रेमाने
आनंदे गाते गाणे
मेघ रंगले, चित्त दंगले, गान स्फुरले,
इकडे तिकडे चोहिकडे । आनंदी आनंद गडे ।नील नभी नक्षत्र कसे
डोकाऊनि हे पाहतसे,
कुणास बघते? मोदाला
मोद भेटला का त्याला ?
तमामधें तो सदैव असतो, सुखे विहरतो
इकडे तिकडे चोहींकडे ! आनंदी आनंद गडे !वाहति निर्झर मंदगती,
डोलति लतिका वृक्षतती.
पक्षी मनोहर कूजित रे
कोणाला गातात बरे?
कमळ विकसले, भ्रमर गुंगले, डोलत वदले
इकडे तिकडे चोहिकडे ! आनंदी आनंद गडे !स्वार्थाच्या बाजारात
किती पामरे रडतात,
त्यांना मोद कसा मिळतो ?
सोडुनि स्वार्था तो जातो
द्वेष संपला, मत्सर गेला, आता उरला
इकडे तिकडे चोहीकडे ! आनंदी आनंद गडे ! -
माहेरचा पाऊसं
मह्या शेतातलं पिकं,
कस डौलतया तोर्यातं,
शेतं हिरव हिरवं,
मन हारके सुखानं.नभ ढगाळ ढगाळ,
झोंबी झोंबाडं गारवा,
मना सुखवी शिळानं,
पिक नाचे शहारून.ढगं बरसती थेंब थेंब,
मोती पखरले शेतातं,
त्याचा लेऊन शिंगार,
पिकं डौलते डौलात.हिरवले रानं वनं,
गेली सृष्टि गोंजारूनं,
पशु पक्षी चहकती,
कोकिळं करीते गुंजनं.पशु,पक्षी,झाडं,वेली,
अवघी धरा उल्हासली,
आला महेरचा पाऊस,
वसु गेली हारकुनं......!!!©गोडाती बबनराव काळे
9405807079
-
दिन ढळला सखया, कधी येणार तू ?
दिन ढळला सखया, कधी येणार तू ,-?
नयनांची ही निरांजने,
आता लागली रे विझू,--||१||वाट तुझी पहावी किती,
भासते तुझीच कमी,
मलमलीची गादीही,
टोचू लागली अंतर्यामी,--||२||भोवताली सारी सुखे,
एक विरह त्यांना मारे,
आजुबाजूस सगळे,
इहलोकीचे पसारे,--||३||असा कुठे गेलास तू ,
परतण्याची वाट नाही,
आभाळ तारे वारे,
दशदिशा झाल्या स्तब्धही,--||४||चातकाची अवस्था माझी,
चंद्रम्यास आम्ही तरसतो,
मी असे काय वेगळी,
तुझा विरह मला छळतो,--||५||तू तर सर्वस्व माझे,
दूर माझ्यापासून रे,
तुझ्यावाचून पुरी दुनिया,
वाटते मज शून्य रे,--||६||आयुष्य माझे असूनही,
तुझे ते किती झाले,
जरा दुरावा येता थोडा,
माझी न मी राहिले,--||७||पार ज्याच्या सूर्य जातो,
अशा त्या रम्य क्षितिजी,
हळूहळू अंधार येई,
रात्र उगवे उजेडामाजि,--! ||८||विरहाच्या अंधारात,
बुडालेली सर्वस्वी मी,
सूर्यराजा सोडून गेला,
किती कासावीस धरणी,--||९||एक तुझ्या स्पर्शे रविकरा,
ती बघ रे ,- धन्य होई,
तन-मन चमकून उठे,
धरती प्रकाशमानी होई,--||१०||चांदण्याही आता बघा,
आभाळी उगवू लागल्या,
चंद्रसाजणाची वाट पाहत,
कशा लाज लाजून गेल्या,--||११||चांदण्याचा जथा ठेवून मागे,
चंद्रमा निघे पुढे पुढे,
सर्व पुरुष कसे सारखे,
नेहमीच मज पडते कोडे,--||१२||दिनमणी उगवला तरी,
तू मात्र दूरस्थ,
मी दिशाहीन झाले,
राहू कशी संन्यस्त,--! ||१३||© हिमगौरी कर्वे.
विठ्ठल जाधवCopyright © 2025 | Marathisrushti