कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

दिवाळीच्या पाडव्याचा दिस आज आला बाई
घालते सडा अंगणात धन्याची मी वाट पाही ।
लावीते पणती मी दारी केली बघा रोषणाई
फुलला दारीचा मोगरा फुलली हो जाई जुई ।
किती दिस झाले बघा धन्याची माझ्या भेट नाही
करण्या रक्षण देशाचे धनी माझा सैनिक होई ।
ऊन वारा पाऊस तर कधी बर्फ वृष्टी होई
नाही विश्रांती कधी त्यास मन कासावीस होई ।
वाट पाहता धन्याची डोळे माझे ओले होई
लावता सुगंधी तेल शीण त्याचा जाईल बाई ।
लाऊनी ऊटणे सुवासीक त्यासी न्हाऊ घालीन मी
घालता अंघोळ माझ्या राया जीव वेडावून जाई ।
दोन डोळ्यांची निरांजने करती ग औक्षण बाई
करी रक्षण कुंकवाचे हेच मागणे ग अंबाबाई ।
व्हावे कल्याण सर्वांचे नाही मागणे माझे काही
घरधनी व्हावा सुखी हीच ओवाळणी मला देई ।

सुरेश काळे
मो.9860307752
सातारा.
८ नोव्हेंबर २०१८

तुम्ही गेला आणि गेले सुकूनी माझे काव्य

समजूनी आले रूप तुमचे होते जे दिव्य १

तुमच्या अस्तित्वाने मजला येत असे स्फूर्ती

प्रफूल्लीत ते भाव सारे ओठावर वाहती २

कोकीळ गाते गाणे जेंव्हां वसंत फुलतो वनी

मोर नाचे तालावरती श्रावण मेघ बघूनी ३

हासत डोलत कळी उमलते प्रात: समयी

दवबिंदूच्या वर्षावाची किमया सारी ही ४

गात नाचत फुलत राहतो चैतन्याने कुणी

स्फूर्ती देवता हवी तयाला येण्या उचंबळूनी ५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

आम्रवनांतील शोभा बघत, भटकत होतो नदी किनारी

मैनेची ती ओरड ऐकूनी, नजर लागली फांदीवरती...१

एक धामण हलके हलके , घरट्याच्या त्या नजीक गेली

पिल्लावरती नजर तिची, जीभल्या चाटीत सरसावली...२,

मैनेच्या त्या मातृहृदयाला, पर्वा नव्हती स्वदेहाची

जगावयाचे जर पिल्लासाठी, भीती न उरी ती मृत्यूची...३

युक्त्या आणि चपळाईने, तुटून पडली त्या मृत्यूवरी

रक्त बंबाळ ते केले शरीर, चोंच मारीत धामणीवरी....४

अखेर धामण वृक्ष सोडते, जखमी होवूनी शरिराने

पिल्लामध्ये बसूनी मैना, शांत करिते हृदय स्पंदने

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

दिसत नाही मला माझं गांव
जगाच्या नकाशात
मला लाज वाटते त्याची
मी खंतावतो...

मी फिरतो जगभर
धुंडाळतो नवनवी शहरं
करतो वाहवाई
तिथल्या सुधारणांची
करतो घाई
माझं गांव 'तसं' बनवण्याची
आणि बघतो स्वप्नं
निवृत्तीनंतरच्या वास्तव्याची
येतो गांवात सारखे-सारखे
करु लागतो बदल 'तिथल्यासारखे'
बदलतं गांवाचं रूप
काय सांगू त्याचं अप्रुप?
पोस्ट करतो त्याच्या प्रकाशफिती
सांगतो त्याची माहिती
शहरातून लोक येतात
नवी 'संस्कृती' देवून जातात
जगाच्या नकाशात
आता माझंही गांव दिसू लागतं...

आता मी येतो कायमचा
मनांत जुन्या आठवणी
करतो त्याची उजळणी
बालपणीच्या, सवंगड्यांच्या
घराच्या, परिसराच्या..
ह्याच्या, त्याच्या..
मला जगायचं असतं ते सगळं
पुन्हा तसंच ... जगावेगळं
पण तसं होत नाही
जुनं काही मिळत नाही
सगळं सगळं बदललेलं असतं
मी खंतावतो..
म्हणतो...
"आता गांव पहिल्यासारखं राहिलं नाही"

-- मी मानसी
मानसी कावले

आनंदाचे झरे वाहतां, आवती भवती सारे
रे माणसा खिन्न वाटतो, जीवन उदास कां रे?

निसर्गाच्या ठेव्या मधल्या, सर्व वस्तू सुखदायीं
निवडून घे तूं त्यातील, आनंद देतील काहीं

केवळ तुझी दृष्टी हवी, टिपण्यास ते सौंदर्य
आनंद तो देण्याकरितां, करिते सतत कार्य

मनाचा हा खेळ जहाला, सुख दुःख समजणें
निसर्ग प्रयत्न करितो, सदैव सुख देत जाणें

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

ज्योतिष्याची चढूनी पायरी,

जन्म कुंडली दाखवी त्याला ।

अडले घोडे नशिबाचे,

कोणते अनिष्ट ग्रह राशीला ।।

नशिबाची चौकट जाणूनी,

आशा त्याची द्विगुणित झाली ।

मनांत येतां खात्रीं यशाची,

जीव तोडूनी प्रयत्ने केली ।।

प्रयत्नांती असतो ईश्वर,

म्हणूनी मिळाले यश त्याला ।

आत्मविश्वास जागृत करण्या,

'भविष्य' शब्द कामी आला ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

अल्प वर्षे राहिली, उम्मीदपणाच्या हालचालीची ।

मना वाटते आगळे करावे, उरली वर्षे जीवनाची....१,

वृधत्वाचा काळ गांजता, साथ न देयी शरीर कुणाला ।

मना मारूनी बसावे लागे, एक जागी सर्वाला....२,

निसर्गरम्य स्थळ निवडूनी, मर्यादेत जगावे जीवन ।

दुजास कांहीं येईल देता हेच ठरवावे आजमावून...३,

बरेच केले स्वत:साठीं, समाधान परि नाहीं लाभले ।

दुजास मिळतां आनंद येई, खरे तत्त्व आज जाणले....४,

जेंव्हां असते स्वत: करीता, स्वार्थी भाव लपला असे ।

दुजासाठी करीता सारे , स्वार्थी भाव राहील कसे ?....५,

शेवटचे सरते जीवन, ईश चरणी समर्पण व्हावे ।

अंतिम विनंती हीच, दुजाच्या सेवेतच निघून जावे...६

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

हास्यमुखाने निरोप दे ग, प्रेमाने भरला
विसरावी मी ओढ येथली, जाता सासरला.... ।। धृ ।।

खूप दिले तू प्रेम आजवरी, सदैव ठेवीत पदर शिरी,
पंखांना परि शक्ती देवूनी, सांग मला ग घेण्या भरारी
सैल कर तू पाश आपला...१,
हास्य मुखाने निरोप दे ग प्रेमाने भरला,

संसारातील धडे देवूनी, केलीस तयार कष्ट घेवूनी
कुठे लोपला आज विश्वास तो, जागृत होता सदैव मनी
नकोस देऊ वाव शंकेला...२,
हास्य मुखाने निरोप दे ग प्रेमाने भरला,

ते तर केवळ घर निराळे, मायेने भरलेले,
जसे मिळवले प्रेम माहेरी, वाटीत जाईन सासरी सगळे
आठवण करीता येईन भेटीला...३,
हास्य मुखाने निरोप दे ग प्रेमाने भरला

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com