कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

गरिब सुदामा बालमित्र , आला हरीच्या भेटीला

बालपणातील मित्रत्वाची, ओढ येवूनी मनाला....।।

छोटी पिशवी घेवूनी हाती, पोहे घेतले त्यात

फूल ना फुलाची पाकळी घ्यावी, हीच भावना मनांत....।।

काय दिले वहीनींनी मजला, चौकशी केली कृष्णाने

झडप घालूनी पिशवी घेई, खाई पोहे आवडीने....।।

बालपणातील अतूट होते, मित्रत्वाचे त्यांचे नाते

मूल्यमापन कसे करावे, उमगले नाही कृष्णाते....।।

समोर असता सुदामा, काही न दिले त्याते

द्विधा होऊनी मन:स्थिती, परत पाठवी रिक्त हस्ते...।।

देवूनी ऐश्वर्याच्या राशी, सुदाम्याच्या माघारी

मित्रत्वाच्या प्रेमभावाची, भेट देई श्री हरी....।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

खरेदी केला सुंदर पक्षी, दाम देवूनी योग्य असे ते

नक्षीदार तो पिंजरा घेवूनी, शोभिवान मी केले घरातें...१,

प्रात:काळी उठोनी बघतां, चकित होवूनी गेलो मनीं

पक्षानें त्या मान टाकली, पडला होता तळात मरूनी...२,

क्षणभर मनी ती खंत वाटली, राग आला तो स्वकृत्याचा

अकारण ती हौस म्हणूनी, खरेदी केला पक्षी याचा...३,

किती बरे ते निच मन हे? निराशा तयाला धन हानीची

पक्षाने तो प्राण गमविला, विषण्णता परि दुय्यम याची...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

दुपारचे भोजन करूनी, आडवा झालो थोडासा
झोप लागूनी त्याच क्षणी, थंडावल्या साऱ्या नसा....१,

वाम कुक्षीच्या आधीन जाता, जग विसरलो सारे
स्वप्न पडूनी सुंदर मनी, वाटे आनंद देणारे.....२,

पाटी-पुस्तक हाती घेवूनी, पोषाख घाली शाळेचा
घेवूनी गेलो कन्येस माझ्या, नाद जिला शिकण्याचा....३,

खूप शिकूनी मोठी होईन, बाबा तुमच्या एवढी
खावू पुस्तक खेळणी आणा, बडबडीत तिच्या गोडी....४,

आई नको, परि तुम्हीच या, माझी शाळा सुटताना
टाटा करित गोड वदलि, शाळेमध्ये शिरताना....५,

येत असता घरि परत, दुकानी एका शिरलो
बराच खावू आणि खेळणी, घेवूनी मी परतलो....६,

उत्सुकतेने बघत असता, कुणीतरी हालविले
हाय वेड्या ! हे तर स्वप्न, तिनेच जे तोडले.....७,

क्षणभर आवक् झालो मनी, स्वप्न भंग पावतां
खंत वाटली उगाच एक, अपूरी इच्छा राहतां....८

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

पाडगावकरानी आता 'दिवस तुझे हे फुलायचे' याचे विडंबन चाळीशी नंतर 'दिवस तुझे हे फुगायचॆ' केलयं. त्या अनाम कवीला सलाम

दिवस तुझे हे फ़ुगायचे
मोजून मापून जेवायचे ॥ध्रु॥
लाडकी माझी तु राणी
नको तु खाऊ गं लोणी
पाण्यात लिंबाला पिळायचे
मोजून मापून जेवायचे॥१॥
दिवस तुझे.....
साजुक तुपाची धार
वाढवी calories फ़ार
पोटात salad भरायचे
मोजून मापून जेवायचे॥२॥
दिवस तुझे.....
प्रभाती फिराया जाणे
जाताना धापा टाकणे
दमून मटकन बसायचे
मोजून मापून जेवायचे॥३॥
दिवस तुझे.....
वजन वाढते फ़ार
सोसेना काट्याला भार
कळेना काय ते करायचे
मोजून मापून जेवायचे॥४॥
दिवस तुझे .....
आपुल्या घरच्यापाशी
फिर तू गडे जराशी
हालत चालत राहायचे
मोजून मापून जेवायचे॥५॥
दिवस तुझे .....

तुका.....!

युगे युगे गुलामगिरीत जगलेल्या,
अन माणसालाच जनावर बनवुन,
त्यांच्यावर अंमल करणार्‍या,
वर्णवादी व्यवस्थेवर आसुड ओढुन,
तु तुझ्या अभंग ओव्यांनी,
येथील भुमिपुत्रांच्या मेंदुवरील,
जळमट पाश काढुन,
तु माणसाला माणसात आणलं...!
गारूड केलं तुझ्या ओव्यांनी,
ईथल्या जनसामान्यावर...!
झाडा पाखरांत रमणारा तु,
आडाणी देवभोळ्या समाजाचे शोषण बघुन व्यथीत झाला,
आणि त्यांच्या देवालाच,
आव्हाण देऊ लागलास,
तेंव्हा मात्र हादरली ईथली व्यवस्था,
अन व्यवस्थेचे रखवालदार...!
मग मात्र त्यांनी,
यावर नामी उपाय काढला,
बुडवली तुझी गाथा,लेखनी,
इंद्रायणीच्या पाण्यात,
अन साक्षात तुलाही....!
अन उडवली हाळी तु सदेही
वैकुंठाला गेल्याची...!
पण त्यांना नव्हत माहीत की,
ईथल्या मातीत तु पेरलेलं बीज,
जस ईथं रूजलं ना तसच,
इंद्रायणीच्या पाण्याच्या प्रवाहाबरोबरच
तुझी गाथा घरोघरी अन,
ओठा ओठांवर पोचलीय म्हणुन,
तुझ्या ज्ञानाच्या सागरात,
विलीन होऊन....!

©गोडाती बबनराव काळे,लातुर
9405807079

ध्यानाने काय साधले
ऐका सगळे लक्ष्य देऊनी
हेच साधले ध्यान लावूनी ।।धृ।।

संसारांत रमलो,मोहांत गुंतलो
सुख दुःखात अडकलो
उकलोनी जीवन कोडे समर्पित झालो प्रभू चरणीं ।।१।।

हेच साधले ध्यान लावूनी
जाई पैशाच्या पाठीं देह सुखासाठीं
समाधानापोटीं
धडपडीतील चुक दिली दाखवूनीं ।।२।।

हेच साधले ध्यान लावूनी
धानाची समज उपदेशिला मज
ऐक मनाचा आवाज
तोड सर्व विचार चित्त एकाग्र करुनी ।।३।।

हेच साधले ध्यान लावूनी
एकाग्रतेची स्थिति ही ध्यानाची शक्ति
समाधान मिळविती
शांत करी मन देई चंचला घालवुनी ।।४।।

हेच साधले ध्यान लावूनी
सुख दुःखाची जाण,तीव्रता कमी करुन
देऊनी तर्क ज्ञान
करी मनाची समज वाढवूनी ।।५।।

हेच साधले ध्यान लावूनी

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

सुचले होते सारे कांहीं परि, ढळत्या आयुष्यीं

संधिप्रकाश तो दिसत होता, सूर्य अस्ताशीं...१,

काळोखाची भिती उराशीं, लांब आहे जाणे

कळले नाहीं यौवनांत, कशास म्हणावे जगणे...२,

समजून आले जीवन ध्येय, चाळीशीच्या पुढें

खंत वाटली जाणता, आयुष्य उरले केवढे...३,

ज्ञानविषय अथांग होते, अवती भवती

कसा पोहू ह्या ज्ञान सागरीं, विवंचना होती...४,

निराश होऊं नकोस वेड्या, कर्तृत्वाला काळ न लागे

क्षणांत चमकूनी प्रकाश देणें, हीच विजेची अंगे..५,

वर्षा येवून निघून जाते, न्हाऊं घाली धरणीला

हिरवे प्रफुल्लित वातावरणीं, आनंद दिसे सर्वाला...६

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

जखमी होऊन पिल्लू पडले, घायाळ, केविलवाणे, करुण आवाजी साद घाले,
आईस बोलावे सारखे,

पक्षीण भोवती घिरट्या घाले, चोचीने त्यास गोंजारी,
कळेना तिला काय जाहले,
कसे पडले ते खाली ,--?

करूण साद ती ऐकून कोणी,
धावत आला दयावंत,
अती गरीब असूनही,
पक्षिणीस भासे देवदूत,

हळुवार हाते पिल्लाला,
जवळ घेऊन कुरवाळी,
साशंक मनाने पक्षीण मात्र,
सारखी हिंडे भोवताली,

नाजुकशा स्पर्शाने जाणवे,
‌इवल्या पिल्लाच्या शरीरी,
दिसे,-- कांटा रुतलेला,
बघून कोवळ्या पिल्लाला,
त्यांतील होई देव जागा,--!!

पिल्लू सारखे वेदनेने,
तडफडून रडत असे,
पक्षीण घायाळ जखमेवाचून,
तो असहाय्य जीव असे,--!!!

प्राण तिच्या डोळ्यात सारे,
डोळ्यातूनच बोलत असे,
येई कींव दयावंता,
बाजूस करे तो काटा,
वर लावी औषध त्याला,
विचार केवढा मोठा,--!!!

घेऊन जाई घरी पिलास,
पक्षीण येत असे पाठी,
पिल्लू ठेवले कापसात,
उपचार करण्यासाठी,

पक्षीण येई रोज तेथे,
करत मुक्त संचार,--!!!
घास पिल्लाला भरवे ,
आता भरोसा तिला फार,

खूप काळ मध्ये जाई,
पिल्लू तिथल्या तिथे हिंडे,
आईस बघून तेवढे ,
उडण्यास सज्ज होई,--!!!

एक दिवस आला असा,
पिल्लू घरातल्या घरात उडे,
पक्षीण घेऊन जाई त्याला, मानवतेचे देणे केवढे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

आताशा वाटतं
बसावं इथंच निवांत
क्षणांचे शिंपले वेचत
आणि पहावं दूर मागे
त्या वाटांकडे
जिथून आले होते ते
सुखदुःखांचे वारे..

आयुष्याचं गणित मांडून
सोडून द्यावेत जुने हिशोब
आणि बसावं इथंच निवांत
स्वप्नांचा कशिदा विणत...

-- आनंद पाटणकर