स्नान करूनी निर्मळ मनीं, दर्पणापुढे येऊन बसला ।

जटा साऱ्या एकत्र बांधूनी, भस्म लाविले सर्वांगाला ।।

ओंकाराचा शब्द कोरला, चंदन लावूनी भाळावरती ।

रूद्राक्षाच्या माळा बांधल्या, गळा हात नि शिरावरती ।।

वेळेचे भान विसरूनी, तन्मय झाला रूप रंगविण्या ।

प्रभू नाम घेत मुखानें, नयन आतूर छबी टिपण्यां ।।

पवित्र आणि मंगलमय, वाटत होते स्वरूप बघूनी ।

सजविला होता देह त्यानें, प्रभूचेच एक रूप समजूनी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

[एकत्र चालत असूनही धरती आणि समुद्राचे कधीच मिलन होत नाही. खाऱ्या अश्रूंचा समुद्र प्रेमाचा गोड ओलावा आणणार तरी कुठून?]

सतत फिरत राहते चक्र निसर्गाचे
उत्पत्ति स्थीति लय ह्या कालकृमणाचे ।।धृ।।

एक एक पाकळी
लहानशी कळी
जाई उमलून
फूल त्याचे बनून
सुगंधी टपोरे फूल
कांही वेळ राहील
कोमेजून जाई
देऊनी रुप बीजाचे
परत अंकूरण होई
दुजा एका झाडाचे ।।१।।
सतत फिरत राहते चक्र निसर्गाचे

एक एक पाऊल
टाकते मुल
वाढते हसून
बनते यौवन
एटदार तो दहधारी
कांही काळाची उभारी
देह होई विलीन
पेटवूनी दिवे वंशाचे
होई अवतरण
नव्या एका मानवाचे ।।२।।
सतत फिरत राहते चक्र निसर्गाचे

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

हसत जगावे हसत मरावे.
क्षणक्षण, धुंद मुक्त जगावे
स्वसुखातची रमता रमता
अंतरात विवेका जागवावे....

मी जे वागतो, तेच बरोबर
असे भ्रामक निष्कर्ष नसावे
जीवात्म्याला त्या मन असते
कां? उगा कुणाला दुखवावे....

अंती हिशेबात तोलणाऱ्या
चित्रगुप्ताला सदैव स्मरावे
संचित सत्कर्माचे, चिरंजीव
मनांधाराला, उजळीत रहावे....

माणसा, माणसात देव पहावा
कल्याणकारी अदृष्या जाणावे
अस्तित्व, श्वासांचेही बेभरोसी
मनामनाला नित्य जपत रहावे

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २६१

१५/१०/२०२२

जीवन गंगा वहात राही, फुलवित सारी जीवने,
पडेल प्रवाहीं तिच्या कुणी, लागते त्याला वाहणे....१,

काही काळ वाहतो देह, डूबून जाणे लक्ष्य तयाचे
कसा वाहतो केंव्हां डुबतो, वेग ठरवी हे प्रवाहाचे....२,

बुडूनी जाती देह प्रवाही, कर्मे आतील तरंगती
वाहत वाहत नदी किनारी, स्थीर होवून काठी राहती,....३,

देह क्षणाचा जरी, त्याची कर्मे चिरंतर राहती
कर्तृत्वाच्या कल्पतरूनी, इतर जणांना आठवण देती...४,

त्या कर्माच्या राही आठवणी, मार्गदर्शक जी बनती इतरा
डुबणाऱ्या त्या देहाकडूनी, सावध राहूनी कर्म करा....५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

मर्यादेचा बांध घालूनी, मर्यादेतचि जगती सारे ।
अनंत असता ईश्वर , मर्यादा घाली त्यास बिचारे ।।

जाण जगाची होई इंद्रियांनी, त्याला असती मर्यादा ।
विचार सारे झेपावती, ज्ञान शक्ती बधूनी सदा ।।

अथांग वाटे विश्वमंडळ, दाही दिशांचा भव्य पसारा ।
ईश्वर आहे थोर त्याहूनी, मोजमापाच्या उठती नजरा ।।

कशास करीतो तुलना सारी, भव्य दिव्यता आम्हा दाखवूनी ।
अज्ञानाने पडती मर्यादा, अनंत तत्वास त्याच क्षणी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जळत होती मेणबत्ती, मंद मंद प्रकाश देवूनी ।

अंधकार भयाण असतां, भोवताली उजेड पाडूनी...१,

बुडत्यासाठी काडीचा आधार, अंधारी भासली तशी प्रकाशीं ।

असूनी ज्योत मिणमिणती, त्या क्षणी वाटला सूर्य आकाशी....२,

वाटत नाहीं मूल्य कुणाला, भरपूर पडल्या प्रकाशाचे ।

मेणबत्तीची ज्योत शिकवी, साधे तत्त्व जीवनाचे....३

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

पहाट उमलली नवी
किरण झाकले धुक्यात..
चमकतो दवाचा मोती
हिरव्या पानांच्या शिंपल्यात...

तेजस्वी लालबुंद रवी
विराजला निळ्या नभात..
दुतर्फा वेलींची कमान
झुकली फुलांच्या बहरात..

केशर काया गुलमोहर
आला सडा शिंपीत..
भिरभिरते फुलपाखरू
रंग मखमली पंखात..

मधुर गुंजण भ्रमराचे
फुला फुलांच्या कानात..
पक्ष्यांचे थवे चालले
नक्षी भरण्यास अंबरात...

किमयागार चित्र रेखितो
चोहीकडे विश्व रुपात..
सुख दिसावे दृष्टीस
कोणता रंग कुंचल्यात?

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

हवी कशाला चिंता आता
जिथे सावरणारी साथ आहे

रोज निरनिराळी आव्हाने
तुझे चैतन्य, सामर्थ्य आहे

जरी विरोध पावलोपावली
सत्यार्थी! मी निश्चिन्त आहे

आकांत जीवनी जरी माजला
तुझीच, कृपावंती साथ आहे

जपाव्या कोमलांगी भावनां
ती सुखाची फुलवात आहे

सांगा साध्य कोणते जीवनी
मूल्य मानवतेचे जपणे आहे

कसला, कुठला दुजा भाव
सत्य! क्षणभंगुर जीव आहे

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ८२.

१५ - ३ - २०२२.

ती – माझी छत्री
हल्ली असे होत नाही...
मी घराबाहेर पडल्यावर ती माझ्या सोबत नाही...
तिला माझ्या सोबत पाहून तो आलाच नाही...
तिला पाहताच तो कोठे दडून बसला मला माहीत नाही...
तो आल्याखेरीज तिच्या माझ्यासोबत असण्याला काही अर्थच नाही...
तो आल्याखेरीज ती ही कधी मोकळी होत नाही...
तो आल्यावर ती मोकळी झाल्याखेरीज राहात नाही...
आणि माझ्या डोक्यावर प्रेमाने मायेचा पदर धरायला ती विसरत नाही...
तेंव्हाच मला तिची माझ्यासोबत असण्याची खरी किंमत कळल्या खेरीज राहात नाही....
तो येतो तसा जातो... त्याच्या प्रेमात ओलीचिंब झालेली ती ही मग सुकल्याखेरीज शांत होत नाही...
मी तर सुकाच असतो... तिच्यामुळे....
पावसात भिजणार्‍या तिच्याकडे पाहात... ती भिजून ओलीचिंब झाल्याखेरीज मी काही जागचा हळत नाही...

-- कवी- निलेश बामणे ( एन.डी. )