कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

विझवून दीप सारे ये प्रिये माझ्या कुशीत
वाट तुझी पाहतो मी पाहू नकोस आता अंत ।

झोपली गाय गोठ्यात झोपे वासरु पुढ्यात
समई देवापुढील ही झालीय आता शांत ।

विरह अपुला संपण्याची जवळ आली घडी
किती दिसानी सखे ग आज मिळे एकांत ।

नेसून ये भरजरी शालू माळून केसात गजरा
नसे ठाऊक पुन्हा कधी लाभेल असा एकांत ।

शिसवीचा पलंग सखे आतूर तुज भेटण्याला
आनंद सखे त्याचा न मावतसे या गगनात ।

सजला तो बकुळ फुलांनी स्वागतास सिध्द झाला
होईल स्वप्नपुर्ती त्याची सखे आपुल्या मिलनात ।

ये ग सत्वरी आता नको धरु शंका मनात
होईल मीलन अपुले मिळता नजर नजरेत ।

अधराशी मिळता अधर विसर पडेल या जगाचा
दोन शरीरांचे होईल मीलन दोन हृदये एक होता ।

-- सुरेश काळे
मो.9860307752
सातारा.
२८ आक्टोंबर २०१८

सारे दुर्गुण अंगी असूनी, गुंड होता तो
इतर जनांना त्रास देत, तुच्छ लेखितो

शक्ति सामर्थ्य त्यांत असतां, फार मातला
आया बहिणीना अपमानुनी, त्रासू लागला

बळजबरीनें पैसे घेई, स्वार्था करिता
हतबल होऊनी देऊ लागली, निराश होता

केवळ त्याच्या अस्तित्वाने, सारे घाबरती
पिसाट संबोधूनी तयाला, दुर्लक्ष करिती

एके दिवशीं अवचित ती, दुर्घटना झाली
उंचावरनी त्याची स्कूटर, खाली कोसळली

त्याच्या देहा भोवती जमले, सारे गांवकरी
आज शब्द जे बाहेर पडती, स्तुती त्याची करी

निच वृत्तीची पकड होती, त्याच्या देहाला
देहाबरोबर दुष्टपणा तो, नाश पावला

सुटका झाली आत्म्याची, त्याच्या हीन देहातूनी
स्तुति सुमनें उधळली गेली, हेच जाणोनी

जेव्हां कुणाचा मृत्यु होई, गुण गातो त्याचे
रुप ईश्वरी उरते जातां, वेष्टन देहाचे
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तू , मी आणि वाफाळत्या चहाचा कप
तुझ्या ओठांवर हसू आणि नजर बेफिकर

बाहेर धुंवाधार पाऊस
आणि धावपळ करणारं शहर
माझं काही बोलणं
तुझं लक्ष मात्र कुठं दूरवर

सर आता जरा कमी होते
पाऊस शांत बरसत राहतो
शब्दांना शोधता शोधता
चहा निवत जातो

काही क्षण असेच रेंगाळतात
आठवणींना जपण्यासाठी
तुझ्यासाठी , माझ्यासाठी
आणि त्या वाफाळत्या चहासाठी...

---आनंद

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली //धृ//

हिरवी साडी अंगावरी खडी रंगीत किनारी

ठिपके चमकती पांढरे त्या साडीवरती पसरे

आकर्षक साडी नेसली //१//

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली

शरीर तुझे बांकदार रुप तुझे मनोहर

चपळाईने तूं वाढते दूर जाण्या झेपावते

वाकड्या चालीत शोभली //२//

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली

मिष्किलपणें तूं हासते विनम्रतेने वाकून जाते

पसरवूनी तुझा सुगंध करी सर्वाना तूं धुंद

राणी ठरतेस बागेमधली //३//

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली

बघूनी नभीचे तारे भेटण्या तुझे मन हावरे

परि खंत वाटे तुजला आधार हवा चढण्याला

नको उंचावू इच्छा आपुली //४//

नाजूक नाजूक वेली मनीं तु माझ्या बसली

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

तिक्ष्ण दृष्टी दे घारीसम, देवा तिजला ।
दूरवर बघत राहीन, ती लेकीला ।।१।।

लेक चालली निरोप घेवूनी, सासरी ।
भरल्या नयनी माय उभी, शांत दारी ।।२।।

जड पावले पडता दिसती, लेकीची ।
ओढ लागली त्याच पावलांना, मायेची ।।३।।

उंचावूनी हात हालवीत, चाले लेक ।
जलपडद्यामुळे दिसे, तीच अंधूक ।।४।।

वाटेवरूनी जाता जाता, दृष्टीआड झाली ।
अश्रूपूसून पदराने, माय घरात आली ।।५।।

दूर गेले ते पाखरू, आकाशी उडून ।
स्वैर जगण्या, आपलेच पंख फूटून ।।६।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

अब भी जोश मेरे सीनेमे है बाकी
भले दुष्मनने गोलीया चलाई है
दुष्मनने पीठपे गोली चलाई है
मेरा सीना तो अबभी खाली है ।
दुष्मनकी गोलीमे वो ताकत कहाँ
जो मेरे सीनेके पार हो जाये
ये तो बस अपनोेकी बेवफाई है
जो सिनेपे नही पिठपे वार करते है ।
ना निराश हूँ ना ऊम्मीद खोई है
पीठपर वार करनेवालो संभालो
आपको खत्म करनेकी कसम अब
भारत माँ के हर सपूतोने खाई है ।
फिरसे खिलेगा मौसम यहाँका
और फिरसे गुंज ऊठेगी गलीयाँ
फिरसे जगमगायेगा हिमाचल
और खिलेंगी काश्मीरकी कलियाँ ।

सुरेश काळे
मो. 9860307752
सातारा
२८ सप्टेंबर २०१८

ज्योतिष्याची चढूनी पायरी, जन्म कुंडली दाखवी त्याला ।

अडले घोडे नशिबाचे, कोणते अनिष्ट ग्रह राशीला ।।

नशिबाची चौकट जाणूनी, आशा त्याची द्विगुणित झाली ।

मनांत येतां खात्रीं यशाची, जीव तोडूनी प्रयत्ने केली ।।

प्रयत्नांती असतो ईश्वर, म्हणूनी मिळाले यश त्याला ।

आत्मविश्वास जागृत करण्या, 'भविष्य' शब्द कामी आला ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

दिवस रात्र मम नयनी वसते
स्वप्नात येऊनी मला छळीते
सांग रमणी हे सांग मला ग
तुझे नी माझे हे कसले नाते ।
जरी न दिसशी मला कधी तू
सैरभैर मन हे होऊनि जाते
तुला पाहिल्यावर मन हे माझे
सांग का ग आनंदीत होते ।
असशी जरी दूरवर तू तेथे
मम हृदयी तुझेच रुप येथे
आहे खरोखरी किती मधूर
तुझे नी माझे हे प्रेमळ नाते ।

-- सुरेश काळे
मो. 9860307752
सातारा.
२१ आक्टोंबर २०१८

झाले प्रसन्न मातेवरी। ब्रह्मा विष्णु आणि महेश्वर। मार्ग भक्तीचा देण्याकरिता। अवतरले रुप दिगंबर॥

अशी कशी लेक देवा,
माझ्या पोटी येते
नाव सुद्धा माझं ती
इथेच ठेऊन जाते।।

पहिला घास देवा ती
माझ्या कडून खाते
माझाच हात धरुन ती
पहिलं पाऊल टाकते।।

माझ्याकडूनच ती
पहिलं अक्षर शिकते
तिच्यासाठी सुद्धा मी
रात्र रात्र जागतो।।

कुशीत माझ्या झोपण्यासाठी
गाल फुगवुन बसते....
मी आणलेला फ्रॉक घालून
घर भर नाचते।।

अशी कशी लेक देवा,
माझ्या पोटी येते
असे कसे वेगळे हे
तिचे माझे नाते।।

एक दिवस अचानक.. ती
मोठी होऊन जाते
बाबा, तूम्ही दमला का ?
हळूच मला विचारते॥

माझ्या साठी कपडे, चप्पल,
खाऊ घेऊन येते......
नव्या जगातील नविन गोष्टी
मलाच ती शिकवते।।

तिच्या दूर जाण्याने
कातर मी होतो
हळूच हसून मला ती
कुशीत घेऊन बसते।।

कळत नाही मला देवा,
असे कसे होते
कधी जागा बदलून ती
माझीच आई होते।।

देव म्हणाला, ऐक पोरा..
तुझे तिचे नाते
विश्वाच्या साखळीची
एक कडी असते।।

तुझ्या दारी फुलण्यासाठी
हे रोप दिलेले असते...
एक दिवस दुस-याच्या
घराची शोभा व्हायचे असते...
सावली आणि सुगंधाशी तर
तुझेच नाते असते।।

वाहत्या प्रवाहाला कोणी,
मुठीत कधी का धरते ?
मार्ग आहे ज्याचा, त्याचा
पुढेच असते जायचे।।

तुझ्या अंगणातली धारा ही
"जीवनदात्री" होते
आणि वाहती राहण्यासाठीच
"गंगा" ''सागराला" मिळते।।

एक तरी मुलगी असावी
उमलताना बघावी
नाजूक नखरे करताना
न्याहाळायला मिळावी

एक तरी मुलगी असावी
साजिरी गोजिरी दिसावी
नाना मागण्या पुरवताना
तारांबळ माझी उडावी

एक तरी मुलगी असावी
मॅचींग करताना बघावी
नटता नटता आईला तिने
नात्यातली गंमत शिकवावी

एक तरी मुलगी असावी
जवळ येऊन बसावी
मनातली गुपिते तिने
हळूच कानात सांगावी

एक तरी मुलगी असावी
गालातल्या गालात हसावी
कधीतरी भावनेच्या भरात
गळ्यात मिठी मारावी......!

एक तरी मुलगी असावी
एक तरी मुलगी असावी

-- श्रीकांत पोहनकर