मलाच वाटे - -
जग मजलाच हांसते
विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।। धृ ।।

वेगांत चालते जग, क्षुल्लक तुमचा सहभाग
ह्या अथांग जनसागरीं, कुणी न पुसती तुम्हांपरी
आपल्यातच जग जगते
विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।। १।।

प्रत्येकांचे प्रश्न निराळे, गर्क आहेत सोडविण्या सगळे
उगाच होई भास मजला, मनाचा हा खेळ जहाला
बघण्या तुमचेकडे, वेळ नाही कुणाते
विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।२।।

श्रीमंतीची कुठे झलक, गरीबीत उघडी अनेक
गाण्याच्या तालावरी नाचती, दुःखीता समोर कांही रडती
कोण जाणतो, शेजारीच काय घडते
विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।३।।

संकल्पित कार्ये प्रचंड पुढती, धांवतो प्रत्येक पूर्ण करण्या ती
कोठून मिळेल अवधी त्यास, करण्या दुजांची विचारपूस
वाहून जातो, जीवनाच्या प्रवाहाते
विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।४।।

एक इच्छा राही मनीं, तुलना करावी यशाची कुणी
डोकावतो किंचित् इतर जीवनीं, परत वाचतो आपलीच कहाणी
बघतो "परंतु क्षणिक" इतराते विचार करिता कळले -- जगास फुरसत नसते ।।५।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

उडत उडत एक मक्षिका, देव घरांत ती शिरली,

पुजा साहित्य आणि मूर्तिवरी स्वच्छंदानें नाचूं लागली...१,

धुंदीमध्ये बागडत होती, मूर्तीच्या ती बसे शिरावरी

धूप, गंध आणि सुमनावरूनी, जाई मध्येच प्रभू चरणावरी...२,

पंख चिमुकले हलवीत ती, मूर्तीपुढें गांवू लागली

प्रसाद दिसतां पंचामृताचा, प्रभू अर्पिण्यासी झेपावली...३,

नैवेद्याच्या क्षीर सागरीं, आत्मसमर्पण तिने केले

प्रभू सेवेत तल्लीन होवूनी, जन्माचे ते सार्थक केले...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

रंगले माझे मन मुरारी
नाम येई मुखीं श्रीहरी //धृ//

काळा सावळा रंग
कोमल भासे अंग
हास्य खेळते वदनीं
तेज चमके नयनीं
ओढ लागतां शरिरीं //१//
रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी

कंठी माळा चमकती
मोर पिसे टोपावरती
पायीं नुपुरे घालूनी
नाचतो ताल धरुनी
हातांत त्याच्या बासरी //२//
रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी

मुरली वाजे मधूर
नृत्य ते बहरदार
खेळातील तुझ्या लीला
छबी राही मनावरी //३//
रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

संतुलन करूनी चालवी, निसर्गाचा खेळ सतत ।

जन्ममृत्यूची चाके फिरवी, एकाच वेगाने अविरत ।।

जन्म घटना ही शांत होता, मृत्यू परि घेई लक्ष्य खेचूनी ।

नष्ट होतो जेव्हां मानव, विचार लाटा उठती मनी ।।

मरणामध्यें निसर्ग असतां, हताश होऊनी दु:ख करी ।

मानवनिर्मित नाश बघूनी, घृणायुक्त येई शिसारी ।।

पूर वादळे धरणी कंप, पचवितो आम्ही ही संकटे ।

मानव निर्मित युद्ध दंगली, सूड भावना तेथे पेटे ।।

विनाश असता दोन्हीमध्ये, मान तुकवी निसर्गापुढे ।

बिघडले घर देईल बांधूनी, विश्वास बाळगी ईश्वराकडे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

धागा धागा विणून, केली तयार जाळी
गोल आणि बहुकोनी घरे, पडली निर निराळी....१,

स्थिर सुबक घरे, जसा स्थितप्रज्ञ वाटे
सर्व दिशांचा तणाव, न दिसे कुणा कोठे....२,

तुटेल फूटेल तरी, सैलपणा येणे नाही
जर ढिला झालाच तर, जाळी दिसणार नाही....३,

जगे तो अभिमानानें, मान ठेवूनीया ताठ
संसारामधील क्लेश, झेलीत होती त्याची पाठ....४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

विश्वास होता एक मनी, ते घरटी बांधीत असतांना,

कसे सुंदर होईल घरटे, रंगवित होते कल्पना ।।१।।

खिडकीवरल्या कपारीमध्ये, शोधला होता एक निवारा,

निवाऱ्यात त्या घरटी बांधण्या, आणीत होते काडीकचरा ।।२।।

उजाडता कुणी खिडकी उघडे, चिमण्या बांधीत घरटी,

सांज समयी बंद झापडे, ठेवी त्यांना एकटी ।।३।।

नित्य दिनी प्रात: समयी, कुणीतरी फेकी कचरा समजूनी,

चिमण्या बांधीत घरटे पूनरपी, दिवसभरीचे कष्ट करूनी ।।४।।

किती काळ हे असे चालले, गेल्या थकूनी चिमण्या दोघी,

परि विचार सूचला नाही त्यांना, प्रयत्न करावा इतर जागी ।।५।।

मार्गदर्शक कुणीही नव्हता, जेंव्हां बांधीत होते घरटी,

अविचाराने देह झिजवला, राहूनी गेल्या सदैव कष्टी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

जीवन असावे गुलाबा सारखे,
सहवासे ज्याच्या मिळताती सुखे ।।१।।

सुगंध तयाचा दरवळत राही,
मनास आमच्या समाधान होई ।।२।।

नाजूक पाकळ्या कोमल वाटती,
सर्वस्व अर्पूनी गुलकंद देती ।।३।।

विसरूं नका ते काटे गुलाबाचे,
बसती लपूनी खालती फुलांचे ।।४।।

सुखाचे भोवती सावट दु:खाचे,
जीवन वाटते झाड गुलाबाचे ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आई होऊन कळले मजला,

कष्ट आईचे आज खरे ।

स्वानुभवे जे जाणूनी घेई,

तुलना त्याची कोण करे ।।१।।

नऊमास तू जपला उदरी,

क्षणाक्षणाला देऊनी शक्ती ।

बाह्य जगातून शोषून सारे,

सत्व निवडूनी गर्भा देती ।।२।।

देहावरी आघात पडता,

झेलूनी घेई सारे कांहीं ।

बाळ जीवाला बसे न धोका,

हीच काळजी सदैव राही ।।३।।

संगोपन करीता करीता,

हासत होती अर्धपोटी तू ।

सुखी ठेवण्या सोशीली दु:खे,

कधी न कळला उद्दात हेतू ।।४।।

कसे फेडू मी ऋण मातेचे,

पेटविली ज्योत जिने ।

अर्पियले जरी जीवन सारे,

ऋण तिचे न फिटे ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

या वळणावर

खुप हुंदडलो
बहुत बागडलो
मनमानी जगलो
लाडाकोडात वाढलो
*बालपण*
या वळणावर

थोडा शिस्तिचा बडगा
झालो थोडा मी कोडगा
अभ्यासाचा असे तगादा
काय करू आता सांगा
*कौमार्यपण*
या वळणावर

मौज मस्ती व्याख्या बदलली
यौवनाची नशा चढली
स्वतंत्रतेची बाधा जडली
*तारुण्यपण*
या वळणावर

सारी नशा उतरली
लग्नबेडी पायी आली
संसारी खेळी चालली
जबाबदारीने कंबरडे वाकली
*प्रौढपण*
या वळणावर

संपल्या जबाबदाऱ्या
चला करू आता मौजमजा
कसले काय.......
आजारपणात देह गांजला
दवाखान्याची पायरी चढताच खिसा फाटला
*म्हातारपण*
या वळणावर

शिणला हा देह
आधी-व्याधीने
मरणासन्न देहास
वेध लागले मृत्यूचे
धिंडवडे ओल्या देहाचे
*आजारपण*
या वळणावर

-- सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

रानपाखरा, रोज सकाळीं येसी माझ्या घरा
गाणे गाउन मला उठविसी मित्र जिवाचा खरा.
शरीर निळसर, शोभे झालर ठिपक्यांची त्यावरी
सतेज डोळे चमचम करती जणु रत्ने गोजिरी. ॥१॥

पाय चिमुकले, पंख चिमुकले, देह तुझा सानुला,
अफाट आभाळातुन कैसे उडता येते तुला ?
रात्र संपता डोंगर चढुनी वर येतो भास्कर
तूही त्याच्या संगें येसी गात गात सुस्वर ।।२।।

वाट चालुनी संध्याकाळी रवि सोडी अंबरा
आणि तूहि मग पंख उभारुन जासी अपुल्या घरा
सूर्यासंगे जासी येसी सदाकदा का बरे?
शेजारी आहेत काय रे परस्परांची घरे? ।।३।।

देह एवढा, अपाय कोणी करील तुजला इथें
म्हणून का तुज रवीबरोबर माय तुझी धाडिते ?
सांगतोस का तिला कसा हा छानदार बंगला ?
होते का रे कधी आठवण माझी सखया तुला ? ।।४।।

तुझ्यासारखे जावे वाटे उडत मजेने वरी
नेशिल का मज तुझ्या बिऱ्हाडी बसवुनि पंखावरी ?
माय तुझी येईल, सूर्यही येइल भेटायला,
मजाच होइल सख्या पाखरा, नेह एकदा मला ।।५।।