कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

खरेदी केला सुंदर पक्षी, दाम देवूनी योग्य असे ते

नक्षीदार पिंजरा घेवूनी, शोभिवान केले घरातें ।।१

प्रात:काळी उठोनी बघतां, चकित होवूनी गेलो मनीं

पक्षानें मान टाकली, पडला होता तळात मरूनी ।।२

क्षणभर मनी खंत वाटली, राग आला स्वकृत्याचा

अकारण हौस म्हणूनी, खरेदी केला पक्षी याचा ।।३

किती बरे निच मन हे निराशा तयाला धन हानीची

पक्षानेतर प्राण गमविला, विषण्णता परि दुय्यम याची ।।४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मोरपिसारा

काव्य कलश

ही दया कुणाची झाली, सापडे शब्दांचा झरा,

उपसतो जरी सतत, होत नसे निचरा....१,

गोड पाणी शब्दांचे, ओठी अमृत वाटे

पेला भरता काठोकाठ, काव्य हृदयी उमटे....२,

पेला पेला जमवूनी, कलश भरून आला

नाहून जाता त्यात, देह भान विसरला....३,

सांडता पाणी वाहे, परसते चोहीकडे

आस्वाद घेई जो जो, विसर जगाचा पडे....४

डॉ. भगवान नागापूरकर

४६९- १८०४८५

भाषा जिला गौरवते,
त्या मातीचेच गान ,
मातेहूनही ती मोठी,
भाषा देत असे अधिक वेलांटी,--!

ती आहे सृजनांत ,
सर्वांची काळी आई,
तिच्या कुशीतून जन्म घेतो,
आपण सारे, पक्षी, प्राणी, --!

ती करते जसे संगोपन,
जिवांचे नित्य जतन,
म्हणूनच तिला रोज करावा,
नेमाने आपण प्रणाम,---!

काय तिची महती वर्णावी, कणातही आहे सत्व,
जीवनातील संजीवनी,
तिच्याविना सृष्टी निर्जीव,--!

जोडीदार आभाळाची,
विशाल त्यांचा संसार
लेकुरे उदंड जाहली,
गोकुळ सगळा परिवार,--!

माती पोटी जन्मते बीज,
आणि विशाल वृक्ष होती,
कित्येक वर्षानंतर पुन्हा बिजे,
हीच बिजे मातीत रुजती,--!

फळे-फुले रसरशीत,
कधी पिकून पडती,
त्यातूनच पुन्हा जन्मती
मातीतून परत वरती,--!

मानवी शरीर पार्थिव,
मातीतच शेवट अंत,
तिच्यातून असे जन्म,
तिच्यात एकरूप परत,---!!

हिमगौरी कर्वे.©

घरामधला कर्ता बाप,
जेंव्हा येतो बाहेरून |
पाळलेली मांजर सूद्धा,
आनंदाने जाते शहारून |
मॅव मॅव करत बिचारी,
फिरते सा-या घराला |
पण ते प्रेम कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

मालकाला बघून कूत्रा,
झेपाऊन घेतो ओढ |
साखळी दाटे मानेला,
कमी होत नाही वेड |
शेपटाचा गोंडा घोळून,
घूटमळते ते दाराला |
पण ती ओढ कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

दूर बघून मालकाला,
हंबरते गोठ्यात गाय |
वळवळ करते जागीच,
तान्ह्या वासराची माय |
वासराच्या आधी चाटे,
ती मालकाच्या ऊराला |
पण ती माया कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

बांधा वरचा बैल सूद्धा,
हाक ऐकून परत वळतो |
रागाची हाक असुनही,
गप गुमान रानात पळतो |
आपुलकीचा राग सुद्धा,
कळतो मुक्या ढोराला |
पण तो राग कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

जीव लावला जनावराला,
लेकरावानी वागत आली |
पोटची लेकरं मात्र कशी,
परक्यावानी जगत आली |
बाप लेकाचा सुर कधीच,
जुळला नाही सुराला |
जीव लावनं कळंलं नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

बाप असतो जरा जरा,
नारळाच्या फळा वानी,
बाहेरून कठोर भासे,
आतमध्ये गोड पाणी |
पावसाचं महत्व सुद्धा,
कळेना झालंय मोराला |
तसाच बाप कळत नाही,
जीवंत पणी पोराला |

( एक छान कविता आवडली तर नक्की शेयर करा )

एक चांदणी रोज बघे मी, क्षितीजावरती

चमचम चमके, मिश्कील हासे, लक्ष्य खेचून घेई

वाट बघे मी रोज रात्रीची, बघण्या तिजला

दिवसभराचा विरह तिचा, नाही सहन झाला

जवळी येउनी माझ्यासंगे, खेळ तू अंगणी

होकार दिला चटकन तिने, किंचित हास्य करुनी

नंतर मजला रोजच्या जागी, पुन्हा न ती दिसली

सहवासातील वियोगाचा, चटका लाऊन गेली

नजर पडता नातीवरी, चकित झालो एकाक्षणी

अंतरयामी जणीव झाली, हीच ती माझी चांदणी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मित्रराज उगवताना,सृष्टीवर घडे करामत,
आभाळ उतरे जळात,
त्याचे रूप दिसे पाण्यात,
लोक
आरस्पानी निळे सौंदर्य,
नजरा खिळवून ठेवी,
हलते डोलते आभाळ,
पाण्यात प्रतिबिंबित होई,

वृक्षांचे समूह किती,
धरतीवर पेरलेले,
निळाईत उठून दिसती, हिरवाईने नटलेले ,--!!!!

तमाची शामत नसे, हळूहळू तो नाहीसा होई,
प्रकाशाचे किरण घेऊनी,
दिनकराचा प्रवेश होई,

अंधारी बुडालेली सृष्टी,
रंग तिचा बदलून जाई,
कडेकडेने सोनेरी सोनेरी,
पिवळसर उजेड पाऊल टाकी,

प्रकाशाचा रांजण भरुनी,
सूर्यराज दिमाखात येई,
तांबड्या सोनसळी किरणांची,
आता भाऊगर्दी होई,--

डोंगर आपल्या डुलक्या सोडुनी,
हात जोडुनी उभे राहती,
सूर्यसम्राटाचे स्वागत करण्यां,
भालदार चोपदार खडे राहती,--!!!

पिवळसर प्रकाश आता धरणीवर ओसंडू लागे,
तम जाई पळून सारे,-
प्रिय तिचा तेजस्वी तळपे,---!!!

हिमगौरी कर्वे.©

निघून जाते आयुष्य खिसे आपुले भरताना

वेळ जाते निघून दिवस रात्र धावताना

हरवून गेले आहे सारे सुख विकत घेताना

क्षणभर हसणे सुद्धा महाग झाले लोकांना

विसरलीत नातीगोती सारे जवळ असताना

धावपळीचे आयुष्य निमूटपणे जगताना

आयुष्य आहे सुरेख कुणीच पाहत नाही

नुसती दगदग सुरु वेळ कुणाजवळच नाही

बसून मित्रांसोबत आज कुणी बोलत नाही

सुखामागे धावताना माणूस आज हरवला आहे

हातच सुख सोडून दुःखामागे लागला आहे

आयुष्य काय आहे आज कुणाला कळले नाही

जगण्याचे गुपित कोडे कुणालाच उमजले नाही..

मधु दारसेवाड...

संसारातील ऐहिक सुखे,

धडपडीने मिळवीत असे

प्रयत्नातील आनंद खरा,

भोगण्यांत तो दिसत नसे

उबग येई ह्याच सुखाची,

जीवन खर्चीले ज्या करितां

त्या सुखांत समाधान नव्हते,

जाणवले तेच मिळतां

प्रभू मिलनाचा आनंद तो,

चिरंतर ते समाधान देयी

ईश्वरी मार्ग खडतर असूनी,

क्लिष्टता येते मनाचे ठायीं

तसेच चाला उबग सोसूनी,

कठीण अशा त्या मार्गावरती

यश येईल कष्टाचे परि,

संपूर्ण समर्पण जेव्हां होती

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

नको लागूस प्रसिद्धीच्या मागें मागे ।
येईल स्वयं ती तुझ्याच संगे संगे ।।

निराशूनी जावू नकोस रागें रागें ।
हिंमत बांधूनी जावेस आगे आगे ।।

विणाविस यशाची शाल धागे धागे ।
सुखाच्या छटा चमकूनी रंगे रंगे ।।

सतत रहावे जीवनी जागे जागे ।
तेव्हाच यश येत असते भागे भागे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com