कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

पाठ राख घन:शामा,मी तर तुझी प्रियतमा,--||१||

साथीने तुझ्या गोकुळ सोडले,
अनया सोडून तुज वरले,
संसार सारा मोडून आले,
पोहोचले आता निजधामां,||२||

प्रीती भक्तीने झपाटले,
माझ्यात मी नच राहिले,
कृष्णा तुज सर्वस्व वाहिले, लौकिकाची केली न तमा,-||३||

अलौकिक नाते आपले,
एकरूप दोन जीव जाहले,
तनामनांचे धागे जुळले,
कृतार्थ होताना अशा संगमा,-||४||

ढगही सारे भोवती जमले, आजूबाजूस फुलली कमळे,
रंग गुलाबी त्यावर चढले,
यमुना उधाणली पाहून चंद्रमा,-||५||

मंजुळ स्वर बासरीतले,
ऐकून जीव तृप्त जाहले,
अस्तित्व माझे सारे निमाले, आठवले जेव्हा त्या समागमा,-||६||

कृष्ण कृष्ण नाम ओठातले,
नाद करत ध्वनी आत्म्यातले, इहलोकातही पुरते गुंजले,
अजरामर करत कृष्ण प्रेमा,-||७||

© हिमगौरी कर्वे

बागेतील तारका-

अलार्म वाजला कानी, म्हणून आली मला जाग
तशी ही म्हणे, उठा लवकर, आठ मार्च आज |

मनी म्हटल चला नवरोजी, एक दिवस हा बयकोचा
चहा-नाश्ता-डब्यासाठी, ताबा घेतला किचनचा |

मुले बाहेर पडेस्तवर, ही खुशाल पडली लोळत
मीच सगळ आवरुन सवरुन, ऑफीस गाठल पळत |

घरकामवाल्यांची रजा होतीच, आजच्या महिला दिनाला
ऑफीसांतही महिला वर्ग, येणार नव्हता कामाला |

घरची दारची कसरत करत, फेस आला तोंडाल,
खरेदी-हॉटेल-सिनेमा उरकून, हिला उशीर झाला यायला |

हुश: करतोय तोच परिचित, शब्द आले कानी
आठ वाजून गेले, अहो उठताय नं तुम्ही?

खर सांगतो त्याच क्षणी
जाग आणली स्वप्नानी
Hats off to you
बायकोस म्हटलं महिला दिनी |

दुःख असे मानव निर्मित

जाणती हे सगळे

परि दुःखात शोक करिती

हे कुणा न कळे ।।१।।

आपण कर्म केलेले

आपणचि भोगतो

फळ कर्माचे आलेले

तेच आपण चाखतो ।।२।।

आहे तुजसी हे ज्ञान

माहीत सर्वाना

खंत द्यावी सोडून

नको दाखवूं भावना ।।३।।

इतरांसाठीं आहे

ती भावना उदरीं

सहानुभूती पाहे

इतर जनांचे पदरी ।।४।।

शोक भावना दाखवी

तुझ्या दुःखाची

नसतां तुज निर्दयी ठरवी

हीच भीति जनाची ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

e-mail- bknagapurkar@gmail.com

निळ्या मखमली ढगांवरती,
चला स्वार होऊ,---
डोळे भरून ही दुनिया,
पहात पाहत पुढे जाऊ,---
थंडगार हवेत त्या,
मेघांचे ओढून शेले,
हळूच दबकत, लपतछपत, सूर्यापासून दूर होऊ,---
उबदार त्या वातावरणी,
अलगद खेळत राहू,
मस्तमौला जगत जगत,
वरून डोकावून पाहू,---
खाली दिसती पर्वतरांगा,
नद्या कशा वाहती,
पर्वताच्या कुशीत कसे,
धबधबे खाली ओसंडती,---
थेंबांची नाजूक नक्षी,
कोसळते वरून खाली,
खालून बिंदूंची रांग बघा,
पुन्हा कशी वरती आली,
पाण्याची ही किमया केवढी,
वरून शोभिवंत दिसे,
काय काय आहे या जगी,
वरूनच नीट कळत असे, ---
झाडे वृक्ष लता वेली,
वरून भासती संन्यासी,
तप"त्यांचे जाणून घ्या हो,.
सगळे समर्थ अतिशय किती,
माणसे दिसती मुंग्यांसारखी,
पशु पक्षी आणि प्राणी,
वरून पाहता सगळे छोटे,
मोठे तर नाहीच कोणी,
घरे शेते गावे शहरे,
दिसती वरून बघा छोटी,
का उगा गर्व"" माणसा,
माझे-तुझे करण्यासाठी
श्रेष्ठ कोण ते वरून कळते,
जेव्हा निसर्ग बहरतो,
कल्पना करूया तो नसता,
काय करू शकलो असतो,-?
स्वार्थापेक्षा मोठी ठरे,
अखिल चराचर सृष्टी,
देवघेवीतही माणूस कमी,
किती संकुचित दृष्टी,--?

हिमगौरी कर्वे.©

-- स्वाती ठोंबरे.

वर्षांच्या शेवटी जाता जाता दु:ख देऊन गेलात तुम्ही पाडगांवकर काका….

म्हातारपण येण्यापूर्वी मृत्यू आला तरी चालेल

निदान दुसऱ्यांच्या डोळ्यात आपला मृत्यू पाहण तरी टळेल ……….

असा कसा, जसा तसा,
जीवनाचा हा प्रवास,
किती कष्ट दुःखे, यातना,
कधी आनंदाचा मधुमास,--

कधी कटू कधी गोड,
कधी तिखट, कधी आंबट,
चवी जितक्या येती वाट्या,
तितुके पडती विविध सायास,--

कधी गंमत, कधी मजा,
कधी जोरा, कधी सजा,
कधी रंक होतो राजा,--
कधी राजाचाच बने दास,--!!!

केव्हा वाटे जीवनगाणे,
सुरेल स्वर्गीय ते तराणे,
कधी अंतर्दुःख पुराणे,
कधीही सोसावे घोर शल्यांस,--!!

पाऊस आठवणींचा जसा,
हृदयात अविरत पडतां,
गहिंवर मनातले संचारता
ओसंडे संयमाची कांस,--!!!

कधी प्राक्तनाचा लचका,
कधी दुष्कर्मांचा फटका,
केव्हा सामोरी अपघाता,
कधी अचानकच हर्षोल्हास,--!!!

वेळ पुढे-पुढे धावता,
आयुष्याला गती मिळतां,
सरता काळाचा महिमा,
भूतकाळी रमणे खास,--!!!
वेदनांची रेलचेल होता,
शारीरिक व्यंगे उफाळता,
यातनांचा करता सामना,
हतबलता करे सारखे उदास,--!

कधी श्रद्धा, तर अंधश्रद्धा,
तोंड देणे, कधी विश्वासघांता,
कधी नात्यांचा होतसे चुरा,
असे शत्रुत्वही घेते घास,--!!!

प्रश्न कधी अस्तित्वाचा,
केव्हा अस्मिता, अहंकाराचा,
कधी दीनदुर्बळ जिकिरीचा,
अपुरे ठरती सारे प्रयास,--!!!

हिमगौरी कर्वे ©