कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
तू लपलास गुणांत
कुठे शोधू तुला, ध्यास लागला मनी
वाटे मजला, तू बसलास लपुनी
इंद्र धनुष्याचे रंग, आकर्षक वाटती
बघण्यात दंग, लक्ष वेधुनी घेती
ओढ्याची झुळझुळ, पडे कानावरी
ऐकून नाद मंजुळ, मना वेडे करी
फुलातील गंध, तल्लीन करी मना
होऊनी मी धुंद, विसरे सर्वाना
फळातील रस, देई मधुर स्वाद
उल्हासी मनाला, देऊनी आनंद
वाऱ्याची झुळूक, रोमांचकारी
देई देहा सुख, अल्हाद्कारी
रंग, गंध, रस, स्पर्शात, तुझ्या अस्तित्वाची जाण
तू लपलास गुणांत, तुला शोधणे कठीण
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
आई
-
आरसा
दाखवितोस हूबेहूब रुप आरशामध्ये मला
मीच माझे रुप बघूनी चमत्कार वाटला
सत्य स्थितीचे द्दष्य करुनी दाखविलेस सर्वाला
उणें अधिक न करितां तसाच दिसे आम्हाला
गुणदोष बघूनी देहाचे मुल्य मापन करितो आम्हीं
चांगले राहण्या शिकवी हीच युक्ती नामी
कांचेच्या आरशापरीं असे मनाचा अरसा
आत्म्याची मलीनता दाखवुनी चांगला बनवी माणसा
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
चिमण्यांनो शिकवा
चिव् चिव् करित बोलतां तुम्ही सारी भाषा
दोन स्वरातून विचारांना देत असता दिशा
शब्द आमचे सप्तसुरांतून येती बाहेरी
व्यक्त करिती भाव सारे असती जे अंतरी
दोन अक्षरी किमया सारी तुमच्या भाषेची
त्याच चिव चिवे समजुन घेता धडधड ह्रद्धयाची
भाव मनीचे टिपून घेण्या शब्द लागती थोडे
चेहऱ्यावरल्या हलचालीनी प्रश्न उकलूनी पडे.
समज तुमची आपसांतली कौतूक करणारी
शब्द मोजके असून देखील भाव दाखविणारी
चिमण्यानो तुम्ही शिकवा सारे मानव जातीला
व्यर्थ बडबड करुन सारी वाहूनी तो गेला
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
स्वप्नांतल्या चांदण्यात एकदाच
स्वप्नांतल्या चांदण्यात एकदाचतू भेटून जामोहरल्या मनातील गंधतू असा लुटून जासाद हलेकच तुला देतेप्रतिसाद तू देऊन जाअंतरातील भावनांची ओलअलगद तू मिटून जारातराणीच्या सुवासात आल्हादतू दरवळून जाअलवार मिठीत तुझ्यातू मला टिपून जादव भरल्या धुक्याततू हरवून जास्पर्श माझा मलमलीतू जरासा मोहरुन जाओढ लागली तुझीतू मुग्ध होऊन जामाझ्या अबोल मिठीततू मोहक गंधाळून जाभाव भावनांचे कोष हेतू धागा विणून जालाज गाली बहरलीतू मला वेढून जास्तब्ध झाले क्षण तुझ्यासाठीतू निमिष थांबून जागुंतले तुझ्यात अवचित मीतू गोफ बांधून जा-- स्वाती ठोंबरे. -
सत्यदृष्टांत
शब्दभावनां,मौनात आता
सत्यही, अंतरीचे कोंडलेले
वैखरीही, जाहली निःशब्द
सुरही, संवादांचे बावरलेलेबेचैनी घुसमट जीवाजीवांची
नेत्री अश्रु,उदास ओघळलेले.
कुणी कुणाला कसे सावरावे
उराशी, हातही घट्ट बांधलेलेउध्वस्त मने, बंधने वास्तवाची
सर्वत्र भितीपोटी राक्षस जागले
आज अस्वस्थ, बेजार स्पंदने
क्षण! भेटीचेही धास्तावलेलेऋतूऋतुही, जाहले बेभरोसी
आकांत, इथे साऱ्या जीवांचा
वास्तव, जगती सारे अस्वस्थ
चिंतेत सारेच जग अडकलेलेसारीपाट हा या कालियुगाचा
खेळ बेभरोसी जीवनाचा चाले
जाणतो सारे, एक अनामिक
सत्यस्वप्न! जीवनाचे भंगलेले-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)
9766544908
रचना क्र. ९७.
३० - ३ - २०२२.
-
माहेरचा पाऊसं
मह्या शेतातलं पिकं,
कस डौलतया तोर्यातं,
शेतं हिरव हिरवं,
मन हारके सुखानं.नभ ढगाळ ढगाळ,
झोंबी झोंबाडं गारवा,
मना सुखवी शिळानं,
पिक नाचे शहारून.ढगं बरसती थेंब थेंब,
मोती पखरले शेतातं,
त्याचा लेऊन शिंगार,
पिकं डौलते डौलात.हिरवले रानं वनं,
गेली सृष्टि गोंजारूनं,
पशु पक्षी चहकती,
कोकिळं करीते गुंजनं.पशु,पक्षी,झाडं,वेली,
अवघी धरा उल्हासली,
आला महेरचा पाऊस,
वसु गेली हारकुनं......!!!©गोडाती बबनराव काळे
9405807079
-
कालचा मी आणि आजची ती
कालचा मी आणि आजचीती.... खूप फरक असतो का...खरा तर फरक त्याच्यामध्ये असतोतो आजचा होऊ शकत नाहीआणि ती आजपण सोडत नाहीह्यामध्ये त्याचाही दोष नसतोतो काल मध्येच अडकलेला असतोआपली मुळे पार आंत गेली आहेत...त्याला माहित असते...पण त्याला आजचाही मोह असतोचमग ती आणि तो ऍडजस्ट करतातस्वतःला...तो वाट बघत असतो तिचीमुळे रुजण्याचीआणि ती मात्रवेलीसारखी पसरत रहातेमुक्तपणे......-- सतीश चाफेकर. -
वर्हाडातली गाणी – १२
कारल्याची बी पेर ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याची बी पेरली हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याला कोंब येऊ दे ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याला कोंब आल हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याला वेल येऊ दे ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याला वेल आला हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याला फुल येऊ दे ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याला फुल आले हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याला कारले लागू दे ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याला कारले लागले हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याची भाजी कर ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याची भाजी केली हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याची भाजी खा ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याची भाजी खाल्ली हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
कारल्याचा गंज घास ग सुनबाई मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
कारल्याचा गंज घासला हो सासूबाई आता तरी धाडा ना धाडा ना
मला काय पुसते बरीच दिसते पूस आपल्या सासऱ्याला सासऱ्याला
मामंजी मामंजी मला मूड आल पाठवता की नाही नाही
मला काय पुसते बरीच दिसते पूस आपल्या भासऱ्याला भासऱ्याला
दादाजी दादाजी मला मूड आल पाठवता की नाही नाही
मला काय पुसते बरीच दिसते पूस आपल्या जावेला जावेला
जाऊबाई जाऊबाई मला मूड आल पाठवता की नाही नाही
मला काय पुसते बरीच दिसते पूस आपल्या नन्देला नन्देला
वन्स वन्स मला मूड आल पाठवता की नाही नाही
मला काय पुसते बरीच दिसते पूस आपल्या दीराला दीराला
भाऊजी भाऊजी मला मूड आल पाठवता की नाही नाही
मला काय पुसते बरीच दिसते पूस आपल्या नवऱ्याला नवऱ्याला
पतीराज पतीराज मला मूड आल पाठवता की नाही नाही
आन फणी घाल वेणी मग जा अपूल्या माहेरा माहेरा
आणली फणी घातली वेणी भुलाबाई गेल्या माहेरा
-
उपयोगीता हेच मूल्य
चष्मा लावूनी करित होतां, ज्ञानेश्वरीतील पारायण
दृष्टीमधले दोष काढले, चाळशीचा आधार घेवून....१,फूटूनी गेला एके दिवशीं, चष्मा त्याच्या हातामधूनी
पारायणे ती बंद पडली, दृष्टीस त्याच्या बाध येवूनी...२,चालत असता सरळपणे, दैनंदिनीचे कार्यक्रम
खीळ पाडूनी बंद पाडी, क्षुल्लक वस्तू क्षुल्लक दाम...३,वस्तूचे ते मूल्य ठरते, तिच्या उपयोगिते वरती
तोलण्यास ते धन न लागे, मूल्य मापन जेंव्हां होती....४डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com
डॉ. भगवान नागापूरकरCopyright © 2025 | Marathisrushti