कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

गलेलठ्ठ नोटांच्या गठ्ठ्यांनो
आणि खणखणीत आवाज उमटवणाऱ्या
तालेवार, चमकदार नाण्यांनो...
डॉलर, पौंड, युरो, दिनार, रुपये ही तुझी
दिमाखदार, लोभस, राजस रूपे

विविध रंगांनी, ढंगांनी नटलेली, सजलेली.

डिजिटल क्रांतीत गोठलेली, मात्र 24X7 टक्के जागी,

सदैव तत्पर असलेली आणि...

माणसाचं अवघं आयुष्य प्राणपणाला लावणाऱ्या,

त्याला थकवणाऱ्या, आणि सतत पळायला लावणाऱ्या

क्रिप्टोकरन्सी नामक आभासी चलनांनो...

तुमचे चाल-चलन आता आम्हाला चांगलेच

उमजू लागले आहे!

जेव्हा त्याचा तेजस्वी हात पडतो

एखाद्या सामान्य, दिनवाण्या डोळ्याच्या माणसाच्या टाळूवर.

तेव्हा तो उजळून निघतो एका क्षणात

होतो निर्भय, ताकदवान आणि राज्य करतो साऱ्यांवर!

तो कवेत घेतो जुन्या वास्तूंना, नापीक जमिनींना

हळूहळू खेड्यांना, गावांना, महानगरांना. मग...

माणसांनाही!

मजले चढू लागतात दरवर्षी एकावर एक

अपुरी पडू लागतात महाकाय कप्पे गठ्ठ्यांना ठेवण्यासाठी

तो होतो सर्वशक्तिमान

पुराणकथेतल्या सार्वभौम राजासारखा!

मात्र.. मात्र तोच तेजस्वी हात जेव्हा पडतो निसटून

एखाद्या राजाच्या टाळूवरून

तेव्हा तो उठतो भर बाजारातून

उतरतो लोकांच्या नजरेतून

इन्व्हेस्टमेन्टच्या भांड्याला पडते भलंमोठं भोक

आणि गळू लागतो अहंकार, माज, मस्ती

गोड्यातेलाच्या चिकट धारेसारखा!

गुंतून जातो भूतकाळात

अचानक आठवतात बालपणीचे दिवस, सगेसोयरे, मित्र.

तरीही तो टाळू लागतो प्रत्येकाला

आणि जाऊन बसतो एकटाच

अरण्यात, तपश्चर्येला!

आठवतोय ना तो दिवस... नोटबंदीचा,

होत्याचं नव्हतं झालं क्षणात

रद्दीच्या भावात गठ्ठयांनो तुम्ही विकला गेलात

लोकं टाळू लागली तुम्हाला

तुमचा स्पर्शही नकोसा झाला.

तेव्हा नोटांनो, उतू नका, मातू नका. घेतला वसा टाकू नका.

किमान तो दिवस तरी विसरू नका!

नोटांच्या गठ्ठ्यांनो आणि वाजणाऱ्या नाण्यांनो

तुमचा जन्मही झाला नव्हता तेव्हाची गोष्ट...

आम्ही सारेच सुखनैव नांदत होतो, बार्टर सिस्टीममध्ये !

तिथं नव्हती ईर्षा, हुकूमत आणि जीवघेणी स्पर्धा

होती केवळ देवाणघेवाण

निष्कपट, पारदर्शी, निखळ मैत्रीची, नात्यांची

आणि शुद्ध माणुसकीची!

इतकं असूनही तुम्ही आम्हाला हवे आहात

असं म्हणतात, ‘तुमच्या येण्यानं सगळे प्रॉब्लेम सॉल्व्ह होतात’

मग.. आकाशातलं थंडगार चांदणं,

शुभ्र लाटांची गाज, रानगंध आणि कौलारू घराच्या पडवीत

ऐटीत विसावलेली समाधानाची आरामखुर्ची

विकत घेता येईल?

गलेलठ्ठ नोटांच्या गठ्ठयांनो, नाण्यांनो

नक्की विचार कराच!

-रामदास खरे, ठाणे (सेवानिवृत्त बँक मॅनेजर)

(व्यास क्रिएशन्स च्या पासबुक आनंदाचे दिवाळी २०२२ ह्या अंकामधून प्रकाशित)

झरा वाहतो पाषाणातून, भोवती सारे खडक,
निसर्गाच्या सान्निध्यात,
झरणे त्याचे बेधडक,
निर्धास्त तो उगमापासून,
चोखाळत आपली वाट,
निखळ निर्मळ निरामय,---
सारखा पुढे पुढे धावत,--!!!
भीती ना कुठली अंतरात,
सहजी अगदी नाचत उडत कठीण त्या दगडांमधून,
उत्फुल्ल होऊन मार्ग काढत,
रेषा बिंदूंच्या साऱ्या रेखित, मार्गक्रमण करत ठराविक,
तुषार कुठले मोती ठरत,
शुभ्र पांढरे आणि सफेत,
झुळुझुळु सारखा आवाज करत, गात आपुली जीवनधून,--!!!
वृक्षवल्लीला चैतन्य देत, कर्तव्याचा मार्ग अंगीकारत,
ना कुठला ताणतणाव,
संताप, विषाद अनावृत्त,
निधान त्याचे फक्त आनंद दुसऱ्याला जगवत जगवत,
सदैव चैतन्याचे उधाण,
न अचेतनाची ओढ,
वाहातच सारा जन्म,
आपल्या धुंदीत केवळ मस्तीत--!!

© हिमगौरी कर्वे.

आजकाला थोडेच व्यक्त होण्यात मजा आहे
इथे उगा व्यर्थ वाचाळपंचविशिचे वावडे आहे

सर्वार्थीच हितावह मंत्र , मौनं सर्वार्थ साधनम
आज इथे कुणाचेच कुणाला काय पडले आहे

संसारी रोज रोज नवनवीन समस्यांचे कोड़े
चिंतित जीवाला नित्य सामोरी जायचे आहे

विज्ञानयुगी कालचेही आज कालबाह्य ठरते
जगणे आज सर्वार्थांने सर्वापुढे आव्हान आहे

केवळ पैशानेच कां ? सुखाचे रांजण भरती
अंतरिची निर्मल निष्पाप भावना सुखदा आहे

निःसंकोची साथ मानवतेची आधार स्पंदनाना
हा सत्यार्थ जीवनाचा उमजण्यात विवेक आहे
**********
--वि.ग.सातपुते (भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. 322

7/12/2022

घटना' जेव्हां घडली अघटित ।

कुणीही नव्हते शेजारी ।।

कां उगाच रुख रुख वाटते ।

दडपण येवूनी उरीं ।। १

जाणून बुजून दुर्लक्ष केले ।

नैतिकतेच्या कल्पनेला ।।

एकटाच आहे समजूनी ।

स्वार्थी भाव मनी आला ।। २

नीच कृत्य जे घडले हातून ।

कुणीतरी बघत होता ।।

सर्वत्र दिशेनें तो व्यापूनी आहे ।

हेच सारे सुचवित होता ।।३

कोण असावा हा गुप्त साक्षीदार ।

नितिमत्ता शिकवी त्याला ।।

बाह्य जगातील द्रष्टा असूनी ।

अंतर्यामीही बसलेला ।। ४

त्या साक्षीदाराची जाणीव होता ।

कचरुनी जाते मन सदा ।।

अपप्रवृत्तींना आळा बसूनी ।

सत् कर्मे घडती अनेकदा ।। ५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कधीतरी...

बाळगले होते स्वप्न उराशी

कधीतरी मी ही यशाचे...

वाटलेही होते घ्यावे चुंबन

कधीतरी त्या ही नभाचे...

जपले होते हृदयात प्रेम

कधीतरी मी ही मनीचे...

रेखाटले होते चित्र सुंदर

कधीतरी मी ही आयुष्याचे...

घडवले होते एक शिल्प

कधीतरी मी ही स्वतःचे...

निर्मिले होते एक साम्राज्य

कधीतरी मी ही शब्दांचे...

विणले होते एक जाळे

कधीतरी मी ही तत्वांचे...

सोडले होते माझे सारे

कधीतरी मी ही मालकीचे...

केले होते म्हणूनच सोने

कधीतरी मी ही लोखंडाचे..

© कवी - निलेश बामणे ( ND.)
दिनांक - १ ऑक्टोबर २०२१

जेव्हा दुजाचे नुकसान होते, उत्सुक दिसे कुणी

स्वभावाची ही विकृती जाणता, खंत वाटली मनी

बागेमध्ये फिरत असता, फूल तोडतो अकारण

सुगंध त्याचा क्षणीक घेवूनी, देतो ते फेकून

हाती देता सुंदर खेळणी, तोड मोड करिते

लहान बालक खेळण्यापेक्षा, तोडण्यात दंग होते

लय पावणे प्रतिक शिवाचे, ईश्वरी असतो गुण

‘नष्ट करणे’ निसर्ग स्वभाव, हे घ्या तुम्ही जाणून.

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

इच्छा आहे प्रभू , तुझ्या नामस्मरणाची

ऐकून घे कहाणी, अडचणीची ।।

नाम घ्यावे मुखी, एकचित्ताने

सार्थक होईल तेव्हा तप:साधने ।।

संसार पाठी, लावलास तू

गुरफटून त्यात, साध्य न होई हेतू ।।

मला पाहिजे दोन्ही, संसार नि ईश्वर

एकात गुंतता मन, दुसरे न होई साकार ।।

दे प्रभू ,मनाची एक जोडी

संसारात राहून , घेईन प्रभूत गोडी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

ध्यानामधिं राहूं दे दोस्ता, नश्वर ही सगळी मत्ता
क्षणार्धात जाईल संपुनी, हातीं जें आहे आत्तां
चंचल आहे लक्ष्मी, जाते निसटुन ती कळण्यांआधी
कशास मग मागसी गड्या तूं वाढवून महागाईभत्ता ?

फक्त ती मजला हवी, बाकी मला कांहीं नको
अधिर मी, पुसलें तिला, ‘होशील माझी बायको?’
‘चालेल’ ऐकुन हर्षलो मी, ती असें वदली पुढें –
‘चालेल मज पेद्रू कुणीही, फक्त तूं मजला नको’ ।।

मन तिचें वळवायला युक्ती अशी मी काढली
रोज तिजला काव्यमय मी प्रेमपत्रें धाडली
शेवटी फळलीच की गंधित गुलाबी शृंखला
दूत वरला पोरिनें, जो पोचवी पत्रें तिला !

होऊनिया आतूर मी गेलो तिला भेटायला
तात्काळ दरवाजा तिनें लावून की हो घेतला
लावला होता तिनें कां, टाळण्यांसाठी मला ?
लावला होता तिनें, कवटाळण्यांसाठी मला !!

जातांच मी, ती मजकडे आतूर होउन धावली
लागलिच मजला मिठी सर्वांसमोरच मारली
चुंबनें कांहीं भराभर वर्षवी ती मजवरी
गोड मोठी तीन वर्षांची असे ती छोकरी !

हात त्यानें लावला सर्वांपुढे अंगा तिच्या
लागला सोडूं निर्‍या त्या सुंदरीच्या साडिच्या
तो ज़रा ना लाजला, तीही मुळी ना लाजली
स्टाफ तो शोरूममधला, ती “डमी” काचेतली ।।

आंत ती जातांच, आतुर तिजकडे तो धावला
लागलिच लगटुन, तिच्या पदरास झोंबूं लागला
हर्षली तीही, तयाला थांबवी नच मुळिच ती
पाळला-कुत्रा असे तो सुंदरीला प्रिय अती ।।

दिसतसे कित्येक वेळां ती मला टीव्हीवरी
प्रथम कुतुहल, ध्यास नंतर लागला मज अंतरीं
राहवेना, पोचलो स्टुडिओमधे मी टीव्हीच्या
समजलें, टीव्हीतली माशी असे अगदी खरी !

शांत रात्रीं सुंदरी ती दिसतसे कधिकधि मला
धाडसानें एकदा मी ‘जवळ ये’ म्हटलें तिला
हांसली, आली पुढे, मी रूप जवळुन पाहिलें
घाम फुटला दरदरुन मज, बघुन उलटी पावलें ।।

- सुभाष स. नाईक