कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

एक पुरातन मंदिर दिसले माझ्या दृष्टीला ।

शिवलिंग ते सुंदर असुनी नन्दी दारी बैसला ।।१।।

जुनी वास्तू, पडझड दिसली अवती भवती ।

झाडे जुडपे वाढून तेथे जागा ते अडविती ।।२।।

किडे मुंग्या झुरूळ नि कोळी यांची वस्ती तेथे ।

रान फुले ती उग्र वास तो दरवळीत होते. ।।३।।

विषण्य झाले मन बघुनी अस्वच्छ परिसर ।

राहील कसा ह्या वातावरणी मग तो ईश्वर ।।४।।

पूजा नव्हती पाठ नव्हता भजन नव्हते तेथे ।

पवित्र विधींचा अभाव असुनी दुर्लक्ष ते होते ।।५।।

संकल्प केला त्याचक्षणी मी आपल्या मनाशी ।

परिसर तो निर्मळ करुनी पवित्रता येई कशी ।।६।।

घरी जाऊनी साधने आणली स्वच्छ करण्या मंदिर ।

आखू लागलो मनी योजना शांत करुनी विचार ।।७।।

सांज असुनी संधी प्रकश तो पडला चोहीकडे ।

कोकिळेचा मधुर आवाज तो कानी माझ्या पडे ।।८।।

फुलपाखरे गंध शोषित फुलावरी नाचती ।

मध्येच जाऊन शिवलिंगावरी मध शिंपडती ।।९।।

चिमणी आली नाचत तेथे चोंचीत घेउनी दाना ।

शिवापुढे तो टाकला तिने उंचाउनी मना ।।१०।।

गुंजन करीत मकरंद आला लिंगाभवती फिरे ।

आरती कुणाची गात होता उमज ना येई बरे ।।११।।

वाऱ्याची ती झुळक येउनी फुले तयाने उधळली ।

अलगद येउनी मंदिरी शिवावरती पडली ।।१२।।

चढाओढ ती दिसली मजला प्रभूच्या सेवेची ।

लाज वाटली मनास माझ्या वेड्या अहंकाराची ।।१३।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

फूल उमलताना,
त्याकडे बघत रहावे,
सावकाश उघडतानां,
पाकळी पाकळी हाले,--!!!

सुरेख पहा रंगसंगती,--
सुबक अगदी ठेवण,
आकार प्रफुल्ल होताना,
आनंदित आपले मन,--!!!

वाऱ्यावर झुलताना,
कळ कुठली कोण दाबे,
अचानक फुलाची पाकळी,
आतून उत्फुल्ल होऊ लागे--!!!

हालचाल होताना तिची,
नाजूक परागकण दिसती, उघडझाप त्यांची पाहता,
आपले नेत्र सुखावती,
फांदीवरची अनेक फुले,
आतून कशी हालती,
जाईचे निरीक्षण करावे,
स्वर्गीय आनंद भोवती,--!!!

मंद मंद सुगंध,
फुलाफुलातून येऊ लागे,
पाकळी नि पाकळी,
चट्शिरी खुलू पाहे,--!!!

आखीव रेखीव नक्षी,
दिसे प्रत्येक फुलावरी,
फुलांचे घोस नव्हे ,
आता फुलांचीच मातब्बरी--!!!

मनमोहक रंगसंगती,
डोळेफोड असे किती,
नका रे फुलांना कुस्करू,
ती कळीच ना शेवटी,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©

भरोसा नसला जरी श्वासांचा
जीवनखेळी सहजी खेळावी...

मनात असावा स्पर्श प्रीतीचा
भावशब्दातुनी नाती जपावी...

वाळवंटातही अंकुर फुटतो
भावनांना फुटावी शब्दपालवी...

गीतातुनी उमलावे हृद्य मनीचे
फुलांफुलांतुनी प्रीती फुलावी...

आलो मोकळे, जाणार मोकळे
जीवास वृथा आसक्ती नसावी...

सुखनैव जगावे अन जगवावे
अंतसमयी मनास खंत नसावी...

--वि.ग.सातपुते.(भावकवी )

9766544908

रचना क्र. २६५

१९/१०/२२

मी निराश झालो आहे ।।

खाचखळग्यांतून, दगडधोंड्यातून
पराभवाच्या अपमानातून
शल्य मनातले मनातच ठेवून
त्यातून वाट शोधत आहे ॥
मी निराश झालो आहे ॥ १ ॥

आत्मविश्वास तो गडबडे
ताबा अन् मनावरचा उडे
येथेच अडकून घोडे पडे
दुःख चावरे त्याचे मला आहे ॥
मी निराश झालो आहे ॥ २ ॥

प्रवास माझा पहाटे धवल यशाच्या
धुक्याचे पटल मध्येच नि हे वारे झोंबरे
मन माझे थरथरणारे
ही काजळी पुसू पाहे ॥
मी निराश झालो आहे ॥ ३ ॥

-- यतीन सामंत

होता एक गरीब बिचारा ।
किडूक मिडूक ते जगण्या चारा ।।
कौलारु जुनी पडवी निवारा ।
जन्म दरिद्री दिसे पसारा ।।

परिस्थितीनें गेला गंजूनी ।
आर्थिक विवंचना पाठी लागूनी ।।
शरीर जर्जर झाले रोगांनी ।
जगण्याची आशा उरे न मनीं ।।

अवचित घटना एके दिनीं ।
धन सापडे जमिनीतूनी ।।
मोहरांचा तो होता रांजण ।
गेले सारे दारिद्य निघूनी ।।

जन्मभर ते त्याने भोगले ।
घरांत लक्ष्मी, परी सोसले ।।
अज्ञानातची हे घडले ।
असून पाण्यांत तरी तहानेले ।।

शोधा ईश्वरी गुप्त धनाचा सांठा ।
लपला आहे अंतर्यामीं मोठा ।।
नसेल तेथे आनंदा तोटा ।
मिळतील सदैव यश वाटा ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

घरें निरनिराळी बांधली, घ्याहो निरखूनी ।।धृ।।

-- डॉ. भगवान केशवराव नागापूरकर

एक होती म्हातारी, ती सर्वांना धारेवर धरी
उपास तापास नी सोवळ ओवळ
त्रस्त केल तीन घर सगळ
तिच्यापुढे चालेना कुणाच काही
कारण ती बाबांची होती आई.

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

माझं तिच्यावरती प्रेम आहे..
तिचंही माझ्यावर प्रेम आहे..
तिला व्यक्त व्हायला वेळ नाही..
हेही एक अव्यक्त सत्य आहे..।।..१

सर्वांचीच मनांतरे जपण्याचा..
तिचाच निष्पाप स्वभाव आहे..
मला ती नेहमीच गृहीत धरते..
मीही सारे सारे जाणून आहे..।।..२

मुलं,सुना,नातवंड, सासुसासरे..
शेजारी पाजारी , नातेवाईक..
सर्वांनाच नेहमी ती जीव लावते..
निरपेक्ष सर्वांसाठी जगते आहे..।।..३

धावपळीत सरतो सारा दिवस..
थकून निपचित निजूनी जाते..
अशी श्रमिका भोळी भाबडी..
तिजवर माझे नितांत प्रेम आहे..।।..४

आनंद देण्यातच , सुख असतं..
तिच्या नजरेतुन मौन ओसंडतं..
म्हणते ,आपलं नातं युगांयुगांचं..
असेच मैत्रप्रेम मी जगतो आहे..।।..५

कधीही कसलंच मागणं नाही..
इथं आपलं तसं काहीही नसतं..
सत्य तिला कळून चूकलं आहे..
निर्मोही जगणं तिला जमलं आहे..।।..६

हे निर्व्याज निर्हेतुक प्रेम लाभणं..
हेच एक , भाळीचं संचित आहे..
सुख म्हणजे दुसरं असतं काय ?..
हे मी समजून उमजून जगतो आहे..।।..७

©️ वि.ग.सातपुते. (भावकवी)
9766544908

(गुढीपाडवा. शके १९४३)
रचना क्र. ५६ / १३ - ४ - २०२१

किती रात्री अशाच जागवल्या, राजसा तुझ्या स्मृतींमध्ये,
वाट पाहताना जीव थकला,
मन चिंतातूर आतमध्ये,---

सारखे हे काळीज उले,
चंद्र उगवे हा डोईवरी,---
का सवतीने वाट अडवली,
मोहात पाडत तुला सत्वरी,--!!!

कितीक दिन होऊन गेले,
ना निरोप कसला संदेश,
तू गेल्यावर भोवताली,
वाटे हा परकाच प्रदेश ,--!!!

भोवती आहेत नाती सारी,
आवडते ही मज सासुरवाडी,
राम नाही पण त्यात कुठला ,
एकली भासते मी संसारी,--!!!

रामरगाडा अवती असता,
सांगाया कोणास जावे ,
दुःख तुझ्या विरहाचे रे,
कोणापाशी मोकळे बोलावे,--!!!

आता येईल जीवा बेचैनी,
कसे त्यास रमवावे,
डोळे लावून बसू किती,
दूर तू त्या परागणी,--!!!

नसते तुला कधीच चिंता,
घरच्या आपल्या माणसांची,
ते सगळे मात्र जीव टाकती,
कशी तुझी बेपर्वा वृत्ती,--!!!

मनमोर माझा नाचेल खरा,
जेव्हा कधी येशील तू ,--
इतरांसाठी असेल ग्रीष्म, माझ्यासाठी फुलेल ऋतू --!!!

हिमगौरी कर्वे.©