-- स्वाती ठोंबरे.

कशासाठी जगतो आपण, विचार तुम्हीं करतां कां ?
मृत्यू येई तो जगावयाचे, हेच धोरण समजतां कां ?

खाणे – पिणें वंश वाढविणे, हेच जीवन असते कां ?
ऐष आरामी राहूनी तुम्ही, देहासाठी सारे, हे मानता का ?

पाठीं लागूनी धनाच्या त्या, बरोबर संपत्ती न्याल कां ?
पैसा मुलांसाठी ठेऊन ही, शिव्या त्यांच्या चुकवाल कां ?

सारे कळूनी वळत नसते, तत्व हे जाणून घ्याल कां ?
उपयोग करूनी ज्ञानाचा, जीवन चांगले कराल कां ?

सारे आहे प्रभूचे समजून, शांत चित्ताने जगाल कां ?
दया क्षमा शांती हे गुण, अंगी आपुल्या बाणाल कां ?

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

करू नकोस विचार त्याचा, करणे नाही जेंव्हां तुजला

मोलाचे हे जीवन असता, व्यर्थ दवडशी वेळ कशाला....१

दोन घडीचे जीवन सारे, क्षणा क्षणाने जाईल निघूनी

कुणासाठी हा काळ थांबला, उत्तर याचे घे तू शोधूनी....२

लहरी उठतील विचारांच्या, आघात होता जेंव्हां मनी

विवेक बुद्धीने शांत करावी, भाव तरंगे त्याच क्षणी....३

मर्यादेचे आयुष्य असता, वाहू नकोस विचार प्रवाही

भगवंताचे स्मरण करण्या वेळेची परि बचत करावी....४

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

हर्ष आहे शोक आहे, अजुनही माणूस तूं
त्याहुनी आश्चर्य आहे - अजुनही माणूस तूं !

राग हृदयीं लोभ हृदयीं अन् असूया द्वेषही
सर्व दुर्गुण असुनही हे, अजुनही माणूस तूं ?

ईश ना शकसी बनूं, सैतान तरि होऊं नको
त्यापरी स्वीकार कर हें – अजुनही माणूस तूं ।।

कधिच तूं बनलास फत्तर, तरि कधी नयनातलें
सांगतें जें नीर वाहे – अजुनही माणूस तूं ।।

श्वापदाहुन हीनतम कृत्यें तुझी, म्हणुनी तुला
देव ‘आ’ वासून पाहे – अजुनही माणूस तूं !!

-- सुभाष स. नाईक

एकटाच बसलो होतो, खोलीमध्यें शांत

करमणूक करीत होते, दुरदर्शन आत..१,

दूरीवरील व्यक्ती बघूनी, शब्द त्याचे ऐके

केवळ चावी फिरवितां क्षणी, दृष्य दुजे देखे...२,

जगामधली सर्व ठिकाणें, खोलीत अदृष्य तीं

साधनांचा उपयोग करीता, जाण त्याची येती....३,

वातावरण निसर्गाने, व्यापले सर्व जगी

सुक्ष्मापासूनी अनंततेचे, गुण एकाचे अंगी....४,

तेथे आहे जे येथेही, व्यापूनी सर्व स्थळी

ब्रह्माडांची व्यापकता, बिंदूत एका सगळी....५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

चिंव चिंव करीत चिमणा चिमणी,खोलीमध्ये माझ्या आली
अवती भवती नजर टाकून,माळ्यावरती ती बसली

वाचन करण्यात रंगून गेलो,लक्ष्य नव्हते तिकडे
आश्चर्य वाटले बघून मजला,काड्या गवताचे तुकडे

घरटे बांधण्या रंगून गेली,आणती कडी कचरा
मनांत बांधे एकच खुणगांठ,तयार करणे निवारा

भंग पावता शांत वातावरण,वैताग आला मला
कचरा आणि घरटे काढून,खिडकीतुनी फेकला

काम संपवूनी सांज समयी,घरी परत मी आलो
त्याच चिमण्या तसेच घरटे,पाहून चकित झालो

पहाट होता चिमण्या उडाल्या,काढून टाकले घरटे
असेंच चालले कित्येक दिवस,परी जिद न सोडी ते

चार दिवसाची सुटी घालउन,गांवाहून परतलो
घरटे बघता संताप येऊन,मुठी वळवूनी धावलो

घरट्या मधूनी चिमणी उडाली,बसली पंख्यावरती
चिव चिव करुनी विनवू लागली,दया दाखवा ती

परी मी तर होतो रागामध्ये,चढलो माळ्यावरी
मन चरकले बघून अंडी,छोट्या घरट्यामध्ये

असहाय्य दृष्टीने चिमणी,पाही मज करुणायुक्त नयनी
यश मीळाले तिनेच,शेवटी भूतदया जागवूनी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मूर्तिमंत वाटे देवी लक्ष्मी प्रेमळ स्वरूप माझे आई
धन्य जहलो जन्म मिळूनी उदरामाजी तुझिया ठायी

प्रेमाचा तो सागर देखिला तुझ्याच ह्रदयाजवळी जावूनी

निकटपणाचा आनंद घेत नऊ मास मी उदरी राहुनी

दुग्धामृत पाजून मजला वाढवी अंकुर काळजीने
घास भरवण्या काढून ठेवी उपाशी राहून आनंदाने

निद्रा न लागे तुजला तेंव्हा आजारी जेंव्हा मी पडलो
पाणी दिसले तुझ्या नयनी दु:खाने जेंव्हा हळहळलो

अनंत ऋणे करुनी ठेवसी तुच माझ्या शिरावरी अशक्य आहे तेच फेडणे ह्याच जन्मी तरी

मात्रत्वाचे ऋण फेडण्या असे वाटते, माताच व्हावे
पुनर्जन्मी त्नू पुत्र होऊनी सेवा करण्या मजला मिळावे.

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

नको ना रे राजा नको
असा माझ्यावर रूसुस
वड्यांवरचे तेल नको
वांग्यावर तू काढुस

संसार म्हणजे लागणार रे
भांड्याला भांड
पण मनातल्या संतापाला
तू हळुवारपणे सांड

तापलेल्या वातावरणात
एकान बसावं चूप
वाफाळलेल्या वरणभातावर
ओतेन मायेचं साजुक तूप

प्रेमाला असु द्यावी
रूसव्या फूगव्याची जोड
प्रेम म्हणजे लोणच्याची
आंबट तिखट फोड

थोडीशी थट्टा मस्करी
म्हणजे जगण्याची मजा
कोशिंबीर खाणे म्हणजे
का रे समजतोस तू सजा

जगणं झालय थोडं बेचव
येतेय जीवनाला झापड
प्रेमानं खा ना रे तू देते
कुरकुरीत मसाला पापड

भिजुया प्रेमाच्या पावसात
हो ना रे तू आता राजी
आला बघ रिमझिम पाऊस
देइन तुला गरम भजी

नको बुडवूस जास्त प्रेमात
अरे येतील मला मोड
निर्मळ अश्या प्रेमाला
नाही रे कशाचीच तोड

उमजले नाही कुणाला
हे अजीब गुलाबी कोडं
प्रेमाला उपमा नाही
ते असतं शिऱ्यापेक्षा गोड

- डॉ.सुभाष कटकदौंड

लाख मोलाचे
आयुष्य आपुले,
कोटी जणांचे आधार.
अन्यायाविरुद्ध लढणारे सारे,
संघर्षमय जीवनसरोवर.

घडविले आहे आपण
जन जीवनाला ...
देवूनी सुयोग्य आकार
वाढविले आहे आपुलकीने,
दीन-दुबळ्या बहुजनांना...
करुनी विषमतेचा प्रतिकार.

शिकविले आहे आपण,
निरक्षरतेलाही...!
ओतुनी जीव शाहीचा निर्विकार.
मिटविले आहेत
अंधाराचे दिवे...!
पेटवूनी सप्तरंगी इंद्रधनुविष्कार.

संघटीत केले आहे आपण,
विखुरलेल्या शक्तीहीन शक्तीसही...!
पेरुनी बीज एकतेचे महाअपरंपार.
फुलविले आहे आपण....
रानफुलानांही...!
जिरवुनी ओसाड मातीत महाज्ञानसागर.

लडविले आहेत, लढे
मानव मुक्तीसाठी...
घेवूनी तळहाती शिर.
काबीज केले आहेत, गड अनेक
राष्ट्र उभारणीसाठी....
खर्चुनी पोटचे प्राणप्रिय पोर.

रुजविले आहेत, आपण
स्वातंत्र्य, समता....
बंधुत्व, न्यायाचे धडे
चराचरात विश्वभर
पोसीले आहे आपण,
दु:खी कष्टी
निराधार मानवतेलाच...!
अखंडपणे आयुष्यभर.

- ©️ प्रा. शिवाजी आर. कांबळे (कवि, लेखक, संमिक्षक, संपादक, गीतकार)
☎️ मो.न.883 080 0335 ================================
Follow me on my Blog ID: https://kshivraj83.blogspot.com/ ================================