कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
शापित आत्मे
स्वयंप्रेरित, स्वयंप्रेषित हे सदा आपल्या जोषात
आभाळओझे घेऊन खांद्यावर धावधावती कैफातनाही साथ कुणाची, नाही कसली सहानुभूती
तरीही चिंता जगाची, आसक्तीची करुन सक्तीकुणी वंदा कुणी निंदा, करे कुणी वा वंचना
नादावलेल्या कर्मयोग्यांची असे व्रतस्थ आराधनाअशक्याचा हव्यास त्यांना, अचूकतेचा ध्यास केवढा
सौख्याशी करुन वाकडे, पुकारत स्वत:शी स्वत:चा लढाआत्यंतिकाची अस्वस्थता सततच्या जणू प्रसूतिवेणा
अखंड असे हा होम पेटता, धगधगती अंतःप्रेरणारोरावणाऱ्या प्रपातास, कुठे कधी का उसंत आता
नशीबी त्यांच्या ती, तेवढी, एक शेवटची शांतताबदकांच्या कुडीत कोणी कोंडिले हे राजहंस गोजिरे
अश्वत्थामाच्या जखमेला घेऊन कपाळीच्या देव्हारेजनाकलनाच्या कक्षेपार भ्रमणारे हे भूस्तरीय तारे
ओसंडणाऱ्या गर्दीतही, एकाकी व्यथित बिचारेहिंदोळून पारंब्यांना आशेच्या, लोंबकळती हुतात्मे
आसूसले प्रतीक्षेत मुक्तीच्या, केव्हाचे शापित आत्मे- यतीन सामंत
-
मृत्युंजय
अज्ञात दिवा मी मिणमिणणारा
संकटाचे येऊ देत वादळी वारे
वावटळही ती येऊ दे
आणि अंगावर येऊ देत सारे
पण मी विझणार नाही
मी जागृत रहाणार आहेपेटूनऽ....
पेटून, पेटवून मी प्रज्वलित होणार आहे
जरी मला ज्ञात आहे
गेल्यावर मी, फक्त....
दप्तरी नोंद होणार आहे
विस्मृती मला घेरणार आहे
पण कर्तव्य माझे मी पार पाडणार आहे
जन्म-जीवन माझे मरण्यासाठी
मरण माझे माझ्या देशासाठी
खेचून विजयश्री मी आणणार आहे
रणधुमाळीतच मी विसावणार आहेनसेन मी....
नसेन मी भव्य स्मारकावर
जागृत जनस्मृतीवर
फळ्या-फलकांवर
इतिहासाच्या अन्
भव्य - सोनेरी पानांवरबलिदानातच मला
मान माझा गवसणार आहेधडाडणाऱ्या तोफांना मी धडकणार आहे
मातीसाठी माझ्याच, मी मरणार आहे
या मातीची, या देशाची आणि विजयाची
इमारत जेव्हा उभी रहाणार आहे
लक्षात ठेवा.
पाया तिचा तो मीच असणार आहे
तो पाया मीच, मजबूतीही मीच
आणि पहा
पसरलेला तो... गडद लाल रंग
शाईचा-इतिहासाच्या पानापानातील
त्यातही तर मीच असणार आहे
मातेच्या विजयाचा कणन्-कण
मीच तर तो असणार आहेनाही...
नाही मी विसरला जाणार....
मी मरणार नाही
मी अमर होणार आहे
देशभक्तीचे प्रिय अमृत प्राशून
मी मृत्युंजय होणार आहे-- यतीन सामंत
-
ऋणानुबंधन
ठाऊक नव्हते कालपावतो
नांव तुझे आणि गांवही
क्षणांत जुळले अचानक परि
नाते आपुले जीवनप्रवाही
उकल करितो जेंव्हां ह्याची
ओळख पटते माझ्या मनां
तेच रुप अन तीच मूर्ती
पूर्व जन्मीच्या खाणाखुणा
असेल हे जर ऋणानुबंद
आणेल एका छायेखालीं
साथ देऊन अनुभऊ
सुख दुःखे ही जीवनातली
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
काही शब्दांचे ओरखडे हृदयी उमटतात
काही शब्दांचे ओरखडे हृदयी उमटतातकळत नाही निःशब्द घाव कधी बसतातकुणी येत अवचित वसंत पालवी लेऊनआयुष्यात स्थिरावत अलगद सावली बनूनमन भरुन झालं की भावनांचा खेळ होतोकोण मग हलकेच अंतरी रडवून जातोइथे तिथे शब्दांचे फटकारे सारे बसतातस्त्रीला संयमाचे धडे सहज मिळतातकुणी आयुष्य अलगद व्यापून जातंआईचं बोलणं शब्दांत शहाण करुन जातंशब्दांचे बाण जिव्हारी फटकन लागतातचुकलेल्या वाख्येत मनाला घाव बसतातशब्दांचा खेळ सारा रोज बोथट करतोरोज नव्याने घाव आल्हाद होत जातोअश्रूनाही फारशी किंमत उरत नसतेमाणस माणसांना वापरुन धार बोथट होतेटाईमपास हा कधी कधी शिकवून जातोकळ्यांचा भाव फुलांना न कळतोसहज कुणी आयुष्यात येऊन जातंविखुरलेले रंग विस्कटून आल्हाद जातंविश्वासात अविश्वास सहज खपून जातोमाणूस माणसाला बोलून तोडून टाकतोनिःशब्द मन अलवार हरवून जातंत्यालाही माहीत नसतं खेळ मनाचा उरतंअशी कशी बोच एकाकी मग रुततेकोण दुःखी होतो तर कोणाचे मन हर्षतेभावविश्वात प्रेम कुणावर करु नयेगुंतल मन अलवार तर मोहात रुतु नयेशब्दांचे घाव कुणी मनावर सहज करतातअसे कसे अश्रू अंतःकरण रडवून जातातआईच्या वात्सल्यात ऊब मायेची असतेकोण हलकेच रडवून आयुष्य मिटून जातेसंथ पाण्यात सायंकाळ केशरी भिजतेजीव लावला अंतरी तर सल कातरी बोचते-- स्वाती ठोंबरे. -
प्रियकराची साद
मन भुंगा साद घालीयेऊ का रे माझ्या फुलाझुलवेन तुजला मीकरून हातांचा झुलासरले बघ ऋतू कसेबहरत गात वसंत आलाशृंगारत तुही बैस ऐसेजणू तू एक धुंद प्यालातुझी लाज अन संकोच थोडासारे काहीं जाणवते गं मजलापण सोड सखे आता हा बेडाजोडीनं फुलवू बघ बाग आगळातुझ्या प्रीतीच्या जोडीनं करूसंसार आपुला हा भलान टोचेल कधी ईर्षेचा काटान कधी टोचेल शब्दांचा भालाविश्वास ठेव सखेसारा होईल अंत चांगलासमजुतीने संग राहूमांडू आपला डाव एकला-- वर्षा कदम. -
कलेचे खरे मुल्य
पर्वत शिखरीं जाऊन खोदून आणली माती
कौशल्य पणास लावून केला मी गणपती ।।१।।
मुर्ती बनली सुरेख आनंद देई मनां
दाम मिळेल ठिक हीच आली भावना
घेऊन गेलो बाजारीं उल्हासाच्या भरांत
कुणी न त्यासी पसंत करी निराश झालो मनांत
बहूत दिवस प्रयत्न केला कुणी न घेई विकत
कंटाळून नेऊन दिला गणपती मी शाळेत
भरले होते भव्य प्रदर्शन हस्तकला कौशल्याचे
नवल वाटले गणपती बघून दालनातील सुरवातीचे
चकीत झालो जाणूनी मिळाला राष्ट्रीय पुरस्कार
गणपतीच्या भव्यतेनी मिळवीला हा अधिकार
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
दु:खांचे हे ऊन्ह रणरणत आहे
गझल; जाती: समजाती-पद्मावर्तनी-वंशमणि; मात्रा: ८+८+४=२०मात्रा
-
गीता – जीवनाची एक उकल
रणभूमीवर समर प्रसंगी मृत्यु असता सामोरी
जीवनांची तत्वे सांगती गीते द्वारे श्रीहरी //धृ//अर्जुन असूनी महारथी द्विधा झाली मनःस्थिती
सगे सोयरे तेथे बघूनी खालती बसला निराशूनी
कसे मारुं मी माझेच सारे भगवंताला प्रश्न विचारी //१//
जीवनाची तत्वे सांगती गीते द्वारे श्रीहरीकुणीही नाही कुणाचे येथे नाते गोते क्षणिक भासते
सत्ता येथे चालते प्रभुची खेळणी सारी ठरते त्याची
तूं आहेस अर्जुना सोंगटी प्रभू ईच्छे फिरे पटावरी //२//जीवनाची तत्वे सांगती गीते द्वारे श्रीहरी
कर तूं, नसे तुझे ते कर्म हा आहे केवळ प्रभूधर्म
सोडून द्यावीस फलआशा न येई केव्हां तुज निराशा
तत्वे सांगुनी आर्जुनासी संशय त्याचा दूर करी //३//
जीवनाची तत्वे सांगती गीते द्वारे श्रीहरीविचार कर तूं आहेस कोण जाणार कोठे, येई कोठून
चक्रे फिरती अनेक तूं आहेस त्यातील एक
स्वतंत्र असूनी कांही अंशी अवलंबून तूं दुजावरी //४//
जीवनाची तत्वे सांगती गीते द्वारे श्रीहरीगीता सांगे अपूर्व ज्ञान जीवनाची करी उकलन
प्रश्न त्यांचे सारे सुटती आत्मचिंतन जेव्हां करिती
केवळ समजतां गीतेला खरें समाधान लाभे उरीं //५//
जीवनाची तत्वे सांगती गीते द्वारे श्रीहरीडॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
-
तिचा पहिला नंबर
आदले दिवशी येऊनी, तिजला अभिनंदन दिले
पास झालीस सांगुनी, मित्रांनी पेढे मागितले
हास्यवदन करुनी, साखर हातीं दिली
हाती मिळतां निकाल, पेढे देईन वदली
आंत जाऊनी खोलीमध्यें, बंद केले दार
दुःख आवेग येऊनी, रडली ती फार
वरचा मिळेल नंबर, तिजला होती आशा
रात्र रात्र जागूनही, मिळाली तिज निराशा
खूप कष्ट करुनी, अपयश येता पदरीं
दुःख तया सारखे, नसते ह्या संसारी
समजूनी सांगूनी तिजला, सान्तवन केले मी
पुष्कळ येतील परीक्षा, श्रम येईल कामी
दुसरें दिवशी शाळेमध्ये, निकाल बघण्या गेली
सर्व प्रथम नांव बघूनी, चकीत ती झाली
होता नंबर तिचा, तेथील गुणवत्ता यादींत
मुद्रण दोषांतील चुकीने, पाडले तिला गोंधळांत
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
चंद्र – ग्रहण
मराठीसृष्टी टिमCopyright © 2025 | Marathisrushti