हे घनश्यामा श्रीकृष्णा

कोणती जादू तुझ्यां हातीं सांग रे मनमोहना ।।धृ।।

बोटे फिरवूनी मुरलीवरी

सप्तसुरांची वर्षा करी

सर्वा नाचवी तालावरी

रंगून जाती हे श्रीहरी

बोटांमधली किमया तुझी, नाहीं कळली कुणा ।।१।।

कोणती जादू तुझ्यां हातीं सांग रे मनमोहना

बोटांत बोटे गुंतवी

राधेला तूं नाचवी

गोपींना तूं गुंगवी

गोपांना तू खेळवी

कशी लागते ओढ तुझी, कळले नाही सर्वाना ।।२।।

कोणती जादू तुझ्यां हातीं सांग रे मनमोहना

पर्वत उचलूनी बोटावरी

वष्टी पासूनी रक्षण करी

नाचूं लागूनी गोकूळपुरी

तुझ्या भोवती ताल धरी

वाहूनी नयनांतील झरे, व्यक्त होई प्रेम भावना ।।३।।

कोणती जादू तुझ्यां हातीं सांग रे मनमोहना

प्रसंग पडतां रणीं

सुदर्शन फिरे बोटातूनी

रक्षण करण्या सज्जनीं

आलास तूं धावूनी

शब्द भावना अपुरी पडतां, वाट फुटे अश्रुना ।।४।।

कोणती जादू तुझ्यां हातीं सांग रे मनमोहना

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

वाटते सानुली मंद झुळुक मी व्हावे
घेईल ओढ मन तिकडे स्वैर झुकावे ।।धृ।।

कधि बाजारी तर कधी नदीच्या काठी
राईत कधी वा पडक्या वाड्यापाठी
हळु थबकत जावे कधी कानोसा घेत
कधीं रमत गमत वा कधी भरारी थेट ।।१।।

लाऊन अंगुली कलिकेला हळुवार
ती फुलुनी बघे तो व्हावें पार पसार
परि जाता जाता सुगंध संगे न्यावा
तो दिशादिशातुन फिरता उधळुनि द्यावा ।।२।।

गाण्याची चुकली मुकली गोड लकेर
झुळझुळ झऱ्याची पसरावी चौफेर
शेतात पाचुच्या, निळ्या नदीवर शांत
खुलवित मखमली तरंग जावे गात ।।३।।

वेळुच्या कुंजी वाजवुनी अलगूज.
कणसांच्या कानी सांगावे हितगुज
शिंपावी डोही फुले बकुळीची सारी
गाळुनी जांभळे पिकली भुळभुळ तिरी ।।४।।

दिनभरी राबुनी दमला दिसता कोणी
टवटवी मुखावर आणावी बिलगोनी
स्वच्छंद अशा या करुनि नाना मौजा
घ्यावया विसावा यावें मी तिनीसांजा ।।५।।

निसर्ग आपुला असा बहरतो फुलाफुलांनी जेव्हा

उलट पालट सारे घडे,
दिसानंतर रात्र चढे,
खेळ सारखे निसर्गाचे,
त्याचेच ना कोडे पडे,--!!!

कधी उष्णतेची रांस,
कधी शीतल चंद्रप्रकाश,
कधी मुसळधार पाऊस,
केव्हा शांत निरभ्र आकाश,--!!

कधी पृथा हिरवी हिरवी,
कधी सचैल पहा भिजलेली,
कशी रुक्ष कोरडी-कोरडी,
कधी थंडीने समेटलेली,--!!!!

धरेवर असंख्य झाडे,
वृक्ष,लता आणखी वेली,
बहरलेली फुले पाने,
विविधतेने का नटलेली,-?!!

एक नसे दुसऱ्यासारखे,
रंग त्यांचे निरनिराळे,
चवी,आकार नक्षी,
सगळेच दिसे वेगवेगळे,--!!!

धरेवरील मानव,प्राणी,
ठेवण त्यांची आगळी-वेगळी,
आकार, उंची, वजने, यष्टी,
का असे विविधता इतुकी,--!!!

रंग वेगळे,वेगळे त्यांचे,
स्वभावातील अनेक कंगोरे,
आवाजाचे पोत निराळे,
डोळ्यांचेही रंग निराळे,--!!!

पाण्याचे प्रकार निराळे,
कधी नदी दिसे वाहती,
आगळीच त्यांची स्थाने,
कधी सागरास येई भरती,--!!

हिमगौरी कर्वे.©

घरट्यातील पिल्लं तोंड वासून वाट बघतात.
त्या हाका दूर वर असलेल्या पक्ष्यांना ऐकू येतात...

पखांत बळ आणून वेगाने येतात उडत उडत.
इवल्याशा चोंचीत एकेक दाणा राहतात घालत घालत..

मोठी होतात धडपडतात. पडतात उठतात.
आणि पंखात बळ आले की दूर दूर उडत जातात..

घरटं होत ओकबोक. पण हे दोघे असतात आनंदात.
पक्षाला वाटतो अभिमान. कालवाकालव होते मात्र तिच्या काळजात...

कधी साथीने जगतात कधी एकटेच उरतात..
त्यांच्याही पंखातील बळ संपत आहे तरीही ते जगत असतात.....

घरातील मुलंही अशीच आईच्या कुशीत असतात..
बाबाच्या मेहनती वर लहानाचे मोठे होतात..

बळ येते त्यांच्या प्रगतीच्या पंखात.
आत्मविश्वासाने ध्येयाप्रती झेपावतात.

सगळे असूनही म्हणतात आम्ही झालो निराधार..
रानातल्या या पक्षांना कुणाचाही नसतो आधार...
.
माणसं राहतात मोठ्या सुरक्षित आणि सुखसोयीत.
म्हणून हाच फरक आहे फक्त घरात आणि घरट्यात...

सौ कुमुद ढवळेकर

तप्त होतां धरणी माता, शांत करी वर्षा तिजला
प्रफुल्लतेचे झरे फुटती, आंतूनी त्या मातीला.....१,

जलमय होती नदी नाले, दुथडी भरूनी वाहती
धबधब्यातील खरी शोभा, वर्षामुळेंच दिसती...२,

हिरव्या रंगीं शाल पसरते, धरणी माते वरी
ऊब यावी म्हणून मेघांचे, आच्छादन ती करी....३,

वर्षा धरती बहिणी असूनी, प्रभूची भावंडे
उचंबळूनी प्रेम येतां, धावून येते तिजकडे....४.

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

अजुनही, तुझाच चेहरा
माझिया, बंद लोचनात

प्रतिबिंब तुझे सोज्ज्वळ
निर्मळ माझ्या काळजात

सत्यसाक्षी तूच अनामिक
हृदयस्थ! तूच तूं एक प्रीत

जिथे पहावे, तिथे तूच तूं
भास, तुझाच गे ब्रह्मांडात

मी इथे, तर तू त्या सलीली
प्रीतगंगा, दुथडी प्रवाहात

मी डुंबतो सचैल प्रीतडोही
निरंतर, तुझ्याच आठवात

निमिष! एकची मजसी पुरे
तव दर्शनाचे, या जीवनात

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १४९.

१२ - १२ - २०२१.

गेला होता यात्रेसाठी देवीच्या तो पर्वती ।
श्री जगदंबा ही उंच शिखरी आरूढ होती ।१।

भरले होते मन भक्तीने देवीचे ठायी ।
शरीर कष्ट सोसूनी तो उंच तेथे जाई ।२।

प्रसन्न झाले मन तयाचे बघूनी ती मूर्ती ।
विविध आयुधे धारण करी उभी एक शक्ती ।३।

भव्य होते देवालय ते अतिशय सुंदर ।
पवित्रता भासे तेथे, बघता बाह्य परिसर ।४।

गर्दी होती भाविकांची दर्शन घेण्या तेथे ।
साडी चोळी नेसवूनी अभिषेक करीत होते ।५।

सामील झाला तोही इतर भक्त मंडळीत ।
मनी इच्छीले कमी न पडावे तिच्या सेवेत ।६।

साडी चोळी बांगड्या आणि पक्वान्नाचे ताट ।
अर्पण केले जगदंबेला म्हणून स्तोत्र पाठ ।७।

पूजा अर्चा संपवूनी डोंगर पायथी आला ।
यथासांग विधीने मनी तोषला ।८।

संपत असता यात्रा घटना एक घडली ।
एक दुर्बल भिकारी, चक्कर येऊनी पडली ।९।

धावून गेला मदत करण्या हा तिजला ।
औषधोपचार करूनी, अन्न देई पोटाला ।१०।

आशीर्वाद घेऊनी गेला, त्या दुर्बल बाईचे ।
समाधान देई आनंद, त्याला या घटनेचे ।११।

यात्रेमधला खरा आनंद तो यातच मिळाला ।
श्री देवीच्या पूजेहूनी क्षण हा श्रेष्ठ तो ठरला ।१२।

केली होती पूजा सेवा जीवंत आईची ।
अंतर्मनाने पोच दिली खऱ्या समाधानाची ।१३।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

चला बंधूहो एक होऊ या शपथ तुम्हाला शिवरायाची
आज देऊ या, खंबीर शाश्वती, समर्थ भावी भारताची ॥ धृ ॥

प्रणाम असू द्या त्या शिवबाला प्रणाम हा लोकमान्यांना
प्रणाम असू द्या वीरांना माझा, निष्ठांना नि मूल्यांना ॥
हिमालयासम पावित्र्याला नि शांतिच्या येथील पूजेला
प्राणांहूनही प्रिय अशा या विशाल माझ्या देशाला ॥ १ ॥

हा हिंदूचा देश मुलांनो आहे भूमी गौतम बुद्धाची
इस्लाम-ईसाई सर्वांस शाश्वती बात कशास हो युद्धाची ॥
दुभंगलेली मने सांधूनि विभागलेले हात जोडूया
एकदिलाने एकमनाने भूमीचे या पांग फेडूया ॥ २ ॥

भारत माझी जात आणिक धर्मही माझा भारत आहे
एक धर्म नि एक कुळीचे आपण एकच आपला मांडव आहे
एक ईश्वर एकच अक्षर, एक सदा काळीज अपुले आहे
एकतेचा मंत्र जपोनी, शांतीचा आपला जयघोष आहे ॥ ३ ॥

एकोप्याने जवळ येऊ या, एक होऊ या प्रवाहाने
एकजूटीने उत्कर्ष साधू या मिळून होऊ या एक मने
खांद्यास मग भिडवून खांदा एक घेऊ या शपथ साथीहो
एकमुखाने, एक लयीने गर्जत राहू जयजय हिंदुस्थान हो ॥ ४ ॥

रामायणाचे करुनी पारायण आदर्शाचे करुया मंथन
विषमतेला बूजवून; अस्मानी झेपाऊ या उदंड उन्मन
संकोचित तणांना खुडूनी फुलवू प्रेमाच्या विश्वकळ्यांना
समर्थतेची रुजवून स्वप्ने जोपासूया निरोगी मनांना ॥ ५ ॥

बंधुभावाशी नाते अतूट होवो अडसर जातीचा नको
सर्वांप्रती असू द्या समान आदर आनंदाला मग पार नको
हातात गुंफूनी हात करुया मोहक मोत्यांच्या माळा
समर्थतेच्या कळसास नेऊया गोवर्धन होऊन सारे गोळा ॥ ६॥

-- यतीन सामंत