किती रे खोड्या करिशी कृष्णा

यशोदा तर गेली थकूनी..।।धृ।।

झोपू दे रे तिजला आतां, ती तर गेली खूप दमूनी

दही दुधांनी भांडी भरली,

काही प्याली, काही वाटली,

काही तर ती उपडी झाली,

पिऊनी सांडूनीच सगळे, नासलेस दही दूध लोणी...१,

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी

गणरायाचे पूजन करितां

मग्न झाली यशोदा माता

लक्ष्य तुझे नैवेद्यीं पडतां

फस्त करशी कांहीं मोदक, ताटामधले तूंच खाऊनी....२,

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी,

गोपींच्या तूं फोडल्या घागरी,

पळवी त्यांची वस्त्रे सारी,

दुधा तुपाची केली चोरी,

मौज वाटते गोप-गोपींना, नटखटता तुझी बघूनी...४

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी,

खोंड्या नच लीला बघूनी,

प्रेमभावना उचंबळूनी

जाई यशोदा ती बावरूनी

डोळ्यामधले लपवून आश्रू, लटका राग दिसे शब्दानी...५,

किती रे खोड्या करशी कृष्णा, यशोदा तर गेली थकूनी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तुझ्या इथून जाण्याआधी राहिलेलं सगळं पूर्ण करतो,
अर्धवट राहिलेल्या श्वासांनाही आज मोकळं करतो.

तू गेलीस तरी तुझी चाहूल घरभर रेंगाळते,
रिकाम्या खोलीत बसून मी अजूनही तुझी वाट बघतो.

काळाच्या ओघात बरंच काही मागे पडून गेलं,
तरी एक जुना क्षण मी अजूनही मनाशी जपतो.

“सोडून दे” म्हणालीस,
शब्द शांत होते तुझे,
पण सोडण्याआधीच्या प्रत्येक आठवणी
मी पुन्हा पुन्हा आठवतो.

आज निरोपाच्या टप्प्यावर उभा आहे एकटाच मी,
स्वतःलाच समजावत,
शेवटचं धैर्य गोळा करतो मी.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे

आईच्या संगतबसलो उन्हात,
बाहेर उबेत,
थंडी घरात,
सकाळचा प्रहर,
जीवास आराम,
नाही काम धाम,
बसलो निवांत,
बागेच्या फाटकात,
अवधान ठेवत,
आईचे संरक्षण,
मग काय वाण-?
मला ते मिळत,
मी निर्धास्त,--!!!
आई बिनधास्त,
नाही डरत,
लोक घाबरत,
मी हसत,--!!!
कवडसा उन्हात,
त्यात खेळत,
जरासा थकत,
आईस बिलगत,--!!!

© हिमगौरी कर्वे

प्रभूंनी बँक काढली उघडा खाते

ठेवा पूंजी आपली आणा सुख जीवनाते ।।१।।

जेवढे गुंतवाल मिळेल व्याजा सहित

दरा विषयीं तो आहे अगणित ।।२।।

ही बँकच न्यारी तुम्हां न दिसेल कोठे

धुंडाळूं नका संसारी होईल दुःख मोठे ।।३।।

पाप पुण्याची ठेव जमा करिते बँक

जसा असेल भाव तशी देईल सुख दुःख ।।४।।

गरज पडतां धन मिळणे हे आपल्याच हातीं

परि कामीं येणें पुण्य हें प्रभूचे इच्छांती ।।५।।

जमता पुण्याच्या राशी चांगली कर्मे करुनी

नाते जडतां ईश्वरासी जाल तुम्हीं उद्धरुनी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

गणित शिकलंच आहेस तू,
तर बेरीज वजाबाकी करू.
त्या क्षणांची फक्त बेरीज करू
अन या क्षणांची वजाबाकी करू.

चन्द्रासमोरच्या ढगांना जरासे
प्राजक्ती कळ्यांनी बाजूला करू
दिव्यावरच्या या काजळीला
गुलाबी पाकळ्यांनी बाजूला करू.

आंदोलने विसरून जाऊ सारी
अन क्रांतीचा मार्ग प्रशस्त करू
शहारल्या कमलदलांना या
दवांनीच आता निर्धास्त करू.

चल सखे, पुन्हा एकदा जगू या
चंद्र-चांदण्यांशी गप्पा करू.
अन या लखलखत्या चंद्राला
त्या कोजागरीची आठवण करू.

मी काय म्हणतो आपण ना,
भागाकारच सरळ वजा करू.
बेरजेची साथ घेऊ मोठी
अन गुणाकार आपलासा करू.

कच्चं असलेलं माझं बीजगणित
आपण दोघं मिळून पक्कं करू
गणित शिकलंच आहेस तू,
तर एवढं आपण नक्की करू.

©️ चन्द्रहास शास्त्री

दिग्वीजयाच्या स्वारीवरती, निघे सिकंदर सैन्य घेवूनी

जग जिंकण्या ध्येय मनाशीं, महान आशा उरी बाळगूनी

आश्वा रुढ ते सैनिक सारे, सिकंदराच्या मागें धावती

लगाम खेचूनी वृक्षा पाशीं, एक साधू तो बघूनी थांवती

पृच्छां करितां साधू म्हणाला, शांत चित्त तो बसला असे

मिळविण्यास ते कांहीं नसतां, शोध प्रभूचा घेत दिसे

सिकंदर वदे देश जिंकूनी, संपत्ती घेई लुटून सारी

जगत् जेता नांव कमवूनी, जाईन माझ्या देश दरबारी,

काय करशील नंतर तू गे? प्रश्न विचारी तो साधू जन

"शांत राहण्या प्रयत्न करित, अखेरचा मी काळ घालविन”

मिस्कीलतेने साधू विचारी, मी तर आजच शांत आहे

धडपड सारी करूनी एवढी, माझ्याच मार्गे तुम्ही जाए

ध्येय विसरूनी सारे आपण, धावत असतो वेड्या परी

प्रभू मिलनाचे कार्य खरे, ते मनास जागविते केंव्हां तरी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

आनंदाचे झरे वाहतां, आवती भवती सारे
रे माणसा खिन्न वाटतो, जीवन उदास कां रे?

निसर्गाच्या ठेव्या मधल्या, सर्व वस्तू सुखदायीं
निवडून घे तूं त्यातील, आनंद देतील काहीं

केवळ तुझी दृष्टी हवी, टिपण्यास ते सौंदर्य
आनंद तो देण्याकरितां, करिते सतत कार्य

मनाचा हा खेळ जहाला, सुख दुःख समजणें
निसर्ग प्रयत्न करितो, सदैव सुख देत जाणें

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

बदलून गेले जीवन अर्थ कळल्यानंतर
परिस्थितीची आली जाण जाग आल्या नंतर ।।१।।

श्रीमंतीच्या नादानें ऐषआरामी झालो
पैशाच्या गर्वाने माणुसकी विसरलो ।।२।।

तारुण्यातील उर्मीने अहंकारी बनविले
शरिरातील गुर्मीने निर्दयी मज ठरविले ।।३।।

धंद्यामध्ये येता खोट निराश अति झालो
गरिबीची चालतां वाट प्रेमळ मी बनलो ।।४।।

देह बनला दुर्बल विकार तो जडूनी
जर्जर- पिडीतां बद्दल सहानुभूती आली मनी ।।५।।

अनुभवासारखा शिक्षक नाहीं कुणी
शहाणा करी अनेका परिस्थीती समजावूनी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तो जेवण करत नाही,
तो आठवणी तयार करतो.
जिथे शब्द फिकट होतात,
तिथे चवीतून कथा बोलतात.

आचेवर ठेवलेलं भांडं
हळूहळू उकळत राहतं,
तसंच काहीतरी
त्याच्या आतही शिजत राहतं.

तो शब्द न वापरता सांगतो,
प्रेम आणि आठवणी हळू हळू गुंतत जातात.
चवीत मिसळलेले प्रेम,
शब्द न बोलता हसतं, रडतं, जिवंत राहतं.

लोक येतात, खातात,
“खूप छान आहे” म्हणतात,
पण कुणी विचारत नाही
तो इतका शांत का आहे?

तो न बोलता बरंच काही सांगतो,
ताटात मिसळलेल्या प्रेमाने,
जगण्यात गोडवा येतो,
आणि
शांततेच्या तृप्ततेची अनुभूती मिळते.

कारण त्याला समजलंय,
येथे भावना शब्द नसतात,
त्या चवीत मिसळून,
लोकांच्या हृदयात जिवंत राहतात..

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212