भटकतो आहे कवि विचारांच्या सागरांत

वाहात चालला आहे व्यवहारी जगांत

आधार नाही त्याला पैशाच्या शक्तीचा

कुचकामी ठरत आहे प्रयत्न त्याचा जगण्याचा

अर्धपोटी राहात असतो भाकरीच्या अभावी

लिहीत चालला आहे काव्यरचना प्रभावी

उदासपणे बघतो आहे " हाऊस फूलची " पाटी

लिहीली होती नाट्यगीते त्यानेच सर्वासाठी

टाळ्यांचा तो कडकडाट बाहेर ऐकू येई

उपाशी होते त्याचे पोट खिन्नतेने निघून जाई

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

घरातला तो जुना फॅन
आवाज करत होता…
किरकिरत, कधी थोडा हट्टी,
कधी जरा दमलेला.

पण त्या आवाजात त्रास नव्हता,
तो घराचं नाडी-स्पंदनचं होता,
छताखालून फिरणारा
एक जिवंत श्वास.

त्याच्या पंख्यांवर
धुळीपेक्षा जास्त साचल्या होत्या आठवणी,
उन्हाळ्याच्या तळपत्या दुपारी,
आईच्या पदराची सावली बनून तो अलगद फिरायचा.

घामेजलेल्या कपाळावर जेव्हा त्याची झुळूक उतरली की,जणू कुणीतरी म्हणायचं
“घाबरू नकोस, मी आहे.”

रात्रीच्या अंधारात
तोच आपल्या स्वप्नांचा रखवालदार,
त्याच्या आवाजाच्या तालावर
आपण झोपेच्या गावात शिरायचो.

घरात भांडणं झाली,
शब्द तापले,
मनांचे कोपरे गरम झाले,
तरी तो शांतपणे फिरत राहिला,
जणू सांगत होता,
“वादही या घराचाच भाग आहे.”

आणि जेव्हा हसण्याचे लोट उसळले,
टाळ्यांचा नाद घुमू लागला,
तेव्हाही त्यानेच
आनंदाची हवा सगळीकडे पसरवली.

नंतर नवे फॅन आले
चकचकीत, निःशब्द, अभिमानी.
त्यांच्या गारव्यात सुविधा होती,
पण आपलेपणा नव्हता.

हा जुना फॅन मात्र
घरातला माणूसच झाला होता.
न बोलता समजणारा,
न मागता देणारा.

आज तो थांबून गेला आहे,
छतावर त्याची जागा रिकामी आहे.
पण घर अजूनही कधी कधी
त्याचा आवाज ऐकतं,
आठवणींच्या आतून.

कारण काही गोष्टी
फक्त वस्तू नसतात,
त्या घराचा इतिहास असतात,
नात्यांची फिरती साक्ष असतात.

तो जुना फॅन,
आता फिरत नाही.
पण मनाच्या छताखाली,
तो अजूनही हळूच गोल फिरतो…
आणि प्रत्येक फेरीत
आपुलकीची झुळूक देऊन जातो.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

दही-दुध खातो
खोड्याही करतो
जीव माझा थकतो
तरी किती पळवतो।।

नटखट कान्हा येतो
मुरली ही वाजवतो
वेडं मला करितो
यमुनाजळी लपतो।।

पाठी पाठी धावतो
लिला किती दावतो
राधेला भुलवितो
मिरेला पावतो।।

भक्तांना तारतो
दुष्टांना मारतो
गीता ही वदतो
अवतार संपवितो।।

घरोघरी राहतो
यशोदेसी रिझवतो
बिंबात प्रतिबिंबतो
जीवा मोक्षही देतो।।

भजनात दंगतो
भक्तीत रंगतो
महिमा तुझा सांगतो
भक्त तल्लीन होतो।।

सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

डोळे अर्धोन्मीलित,
स्वप्नात रंगलेले,
पापण्यांचे निमुळते काठ,
आसवांत भिजलेले ,--!!!

कळी अर्धोन्मीलित,
पाकळी कशी उमले,
पानांचे भोवती राज्य,
सुगंधाने भारलेले,--!!!

तन अर्धोन्मीलित,
तारुण्याने मुसमुसलेले,
चहूकडून फुलत,
यौवनाने भरलेले,--!!!

काव्य अर्धोन्मीलित,
पण अर्थगर्भतेने,
मनात राज्य करत,
नवरसांनी भरलेले,--!!!

सृष्टी अर्धोन्मीलित,
चरांचरांत पसरलेले,
जीवनदायी संजीवन,
जिथे तिथे मुरलेले,--!!!

प्रेम अर्धोन्मीलित,
हृदय भरलेले,
मनातील राजकुमार,
अंतरी वसलेले,--!!!

पहाट अर्धोन्मीलित,
सोनसळी प्रकाशाचे,
*धरेचे उमलते फूल,
उजेडाचे रांजण सांडले*,--!!!

© हिमगौरी कर्वे.

दुपारचे भोजन करूनी, आडवा झालो थोडासा

झोप लागूनी त्याच क्षणी, थंडावल्या साऱ्या नसा....१,

वाम कुक्षीच्या आधीन जाता, जग विसरलो सारे

स्वप्न पडूनी सुंदर मनी, वाटे आनंद देणारे.....२,

पाटी-पुस्तक हाती घेवूनी, पोषाख घाली शाळेचा

घेवूनी गेलो कन्येस माझ्या, नाद जिला शिकण्याचा....३,

खूप शिकूनी मोठी होईन, बाबा तुमच्या एवढी

खावू पुस्तक खेळणी आणा, बडबडीत तिच्या गोडी....४,

आई नको, परि तुम्हीच या, माझी शाळा सुटताना

टाटा करित गोड वदलि, शाळेमध्ये शिरताना....५,

येत असता घरि परत, दुकानी एका शिरलो

बराच खावू आणि खेळणी, घेवूनी मी परतलो....६,

उत्सुकतेने बघत असता, कुणीतरी हालविले

हाय वेड्या ! हे तर स्वप्न, तिनेच जे तोडले.....७,

क्षणभर आवक् झालो मनी, स्वप्न भंग पावतां

खंत वाटली उगाच एक, अपूरी इच्छा राहतां....८

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

खुरटून जाते फूलझाड, गर्द झाडीच्या वनांत,

कोमजूनी चालली स्त्रीलज्जा, धावपळीच्या जीवनांत ....१,

भावनेची नाहीं उमलली, फुले तिची केव्हांही,

नाजुकतेचे गंध फेकूनी, पुलकित झाली नाही...२,

कोमेजूनी गेल्या भावना, साऱ्या हताळल्या जावून,

एकांतपणाची खरी ओढ, दिसेल मग ती कोठून...३,

गर्दीच्या या ओघामध्यें, धक्के-बुक्के मिळत आसे,

प्रेमभावना जातां उडूनी, ओलावा मग राहत नसे...४,

स्त्रीलज्जेची भावना जी, युगानूयुगें जपली

घराबाहेर पडून पाऊल लोप पावू लागली...५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून….. 

प्लास्टिकचा गैरवापर ही आपली क्षुद्र मनोवृत्ती आहे. पर्यटनाच्या नावाखाली तसेच देवदर्शनाच्या नावाखाली अनेकजण, बसेस, खासगी वहानाने जातात. खाणे-पिणे झाल्यावर, जवळपास सर्व कचरा फेकून देतात. त्यात रिकाम्या पाण्याच्या बाटल्या, इतर पदार्थ, पेले वगैरे असतात. हे सर्व कचरापेटीत टाकणे त्यांच्या लक्षात येत नाही की हे मुद्दाम होते, हे समजत नाही. एकाने एका ठिकाणी कचरा केला की दुसऱ्याला त्याचा फायदाच होतो. तो त्या ठिकाणी परत कचरा टाकतो. अशा रीतीने कचऱ्याचे ढीग निर्माण होतात, ते ढीग काढण्याकरिता एक यंत्रणा राबवावी लागते.

क्षण आनंदाचा
जपला मनात..
ऋतू वेगळा
फुलला कळ्यात..

अडकलो जरी
वेदनांच्या जाळी..
आनंदाच्या नोंदी
माझ्याही भाळी..

अत्तर कुपित
सुगंधीत दडले..
आनंदाचे गुपित
त्यात आहे दडले..

स्वच्छ मनाचा
निर्मळ आनंद..
शोधला तेव्हा
जडला हा छंद

शब्द सहवास
छंद माझा..
शब्दातून उतरतो
मधु गंध मनाचा

परिमळ दरवळे
आत्मसौख्य वसे
जशी दृष्टी आहे
तशी सृष्टी दिसे..

तुझा ऑफिस मधला तो शेवटचा दिवस होता
हात खांद्यापर्यंत वर उचलत आणि हालवत
तू माझ्याकडे पहिलं, हसलीस
आणि हळू आवाजात म्हणालीस
“बाय”
मीही तुझ्याकडे पहिलं
हात खांद्यापर्यंत वर उचलत
आणि आतल्या आवाजात म्हणालो
“बाय”
मी पूर्णपणे व्यक्त होऊ शकलो नाही
चूक माझीच होती

नंतर बर्याहच दिवसाने बस थांब्यावर
तू अचानक भेटलीस
तू अगदी फुललेल्या चेहर्याथने
हासत माझ्याकडे पाहिलस
आपली भेट झाल्याचा उत्साह
तुझ्या चेहरायवर साफ दिसत होता
मलाही तू भेटल्याचा तेव्हढाच
आनंद झाला होता
मीही भयंकर उत्साहित होतो... ‘मनात’
मी फार वेळ लावतोय हे पाहून
तूच म्हणालीस
कॉफी प्यायला जायचं?
मी पूर्णपणे व्यक्त होऊ शकलो नाही
चूक माझीच होती

तू मला तुझा फोन नंबर दिलास
मग आपल नेहमीच
भेटणं होऊ लागलं
त्याच हॉटेलात आपण भेटायचो
तू मला बरेच प्रश्न विचारायचिस
मी तुला एकच प्रश्न विचारायचो
काय घेणार?
कधी डोसा कधी उत्तपा खायचो
शेवटी ‘बाय’ म्हणत निघून यायचो
मी पूर्णपणे व्यक्त होऊ शकलो नाही
चूक माझीच होती

शेवटी एकदा
तू तुझ्या होणार्या नवर्या् बरोबर आलीस
त्याच हॉटेल मध्ये भेटलो
त्याच्याशी माझी ओळख करून दिलीस
मला त्याचा हेवा वाटत राहिला
आणि तू मला विचारलस
काय घेणार?
मागण्यासारख आता काहीच नव्हतं
मी पूर्णपणे व्यक्त होऊ शकलो नाही
चूक माझीच होती

जीवनात आपआपल्या वाटेवर
आपण आता फार पुढे निघून आलोत
मी सभ्यतेच्या मर्यादा पळणारा आणि
जपणारा माणूस आहे, त्यामुळे
मी आता ही
पूर्णपणे व्यक्त होऊ शकत नाही
चूक.....माझीच आहे

-- विनायक आनिखिंडी, पुणे
मो ९९२२९७०३१७