कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

आघात होवूनी परिस्थितीचे, सही सलामत सुटत असे
संकटाची चाहूल लागूनी, परिणाम शून्य तो ठरत असे...१

दु:खाची ती चटकती उन्हे, संरक्षणाची छत्री येई
कोणती तरी अदृष्य शक्ती, त्यास वाचवोनी निघून जाई....२

दूर सारूनी षडरिपूला, मनावरती ताबा मिळवी
प्रेमभाव तो अंगी करूनी, तपशक्तीला सतत वाढवी...३

तपोबलाचे बनूनी कवच, फिरत होते अवती भवती
दु:खाचे ते वार झेलूनी, रक्षण त्याचे सदैव करिती.....

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७०८५०

एकटाच मी बसलो होतो, शांत खोलीमध्यें

दुरदर्शन ते करीत होते, करमणूक आनंदे......१,

दूरीवरील व्यक्ती बघूनी, शब्द त्याचे ऐके

केवळ चावी फिरवितां क्षणी, दृष्य दुजे देखे...२,

जगामधली सर्व ठिकाणें, खोलीत अदृष्य तीं

साधनांचा उपयोग करिता, जाण त्याची येती....३,

वातावरण प्रभूमय सारे, व्यापले सर्व जगी

सुक्ष्मापासूनी अनंतेचे, गुण एकाचे अंगी....४,

तेथे आहे जे येथे तेच आहे, व्यापूनी सर्व स्थळी

व्यापकता दिसे ब्रह्माडांची, बिंदूत एका सगळी....५

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कसे आले कुणास ठाऊक खोटे नाणे हाती

गर्दीमधल्या कुण्या प्रसंगी खोटा शिक्का येती

प्रयत्न सारे व्यर्थ जाऊनी कुणी घेईना त्यातें

कसा आला नशिबी निराशा मनी येते

अंध व्यक्तीचे स्टॉल बघूनी तिकीट एक घेतले

लॉटरीसाठी घातला रुपया अंधाचे हाती दिले

मनी चरकलो शब्द ऐकूनी त्या अंध व्यक्तीचे

नशीब तुमचे थोर असूनी यश येईल तिकीटाचे

केवळ त्याने स्पर्श करुनी जाणले माझे नशिब

भाग्यवान ठरवूनी सांगे मिळेल धनलाभ

खोटा शिक्का घेऊन देखील शब्द बोलला प्रेमाने

नीच मनाचा असून मी पचविले ते हसण्याने

लिहीला नंबर टिकीटाचा एका कागदावरी

कोटाच्या खिशांत ठेवले तिकीट जपून भारी

निकाल वाचूनी नाचू लागतो आनंदाने पुरता

लाखाचे ते बक्षिस लागूनी लाखोपती बनता

धावत गेलो ऑफिसातूनी तिकीट घेण्या घरी

कोट नव्हता दिसत तेथे रोजच्या जागेवरी

इतर कपड्यामध्ये टाकला धूण्या परीटाकडे

धावत सुटलो नदीवरती शोधण्या तो तिकडे

सुकवलेल्या कपड्यातूनी कोट काढला

तुकडे बघूनी त्या तिकीटाचे मुर्च्छा आली मला

खऱ्या नाण्यासम चालले नशिबही वेगाने

खोटेपणाची जाण येता थांबून गेले त्वरेने

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

शोधत होतो रुप प्रभूचे, एक चित्त लावूनी ।
अवंती भवंती नजर फिरवी, श्वास रोखूनी ।।

शांत झाले चंचल चित्त, शांत झाला श्वास ।
ह्रदयनाडी मंद होऊनी, चाले सावकाश ।।

पचन शक्ती हलकी झाली, जठराग्नीची ।
शिथील झाली गात्रे सारी, देह चैतन्याची ।।

देहक्रियांतील प्राणबिंदू , असे ईश्वर ।
समरस होतां त्याच शक्तिशीं, होई स्थिर ।।

शोधामध्यें चिंतन करतां, ध्यान परी लागते ।
समाधी स्थितीत येतां प्राण, अनंतात मिसळते ।।

नाही दिसले रुप ईश्वरीं, आगळे एकटे ।
विश्वमंडळ तोच असतां, शोधू तयास कोठे ? ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तप आणि सत्याची, महान असे शक्ती,

वाढवूनी बघा तुम्ही, प्रभूस ती खेचती

तप वाढता तुमचे, झुकेल तो ईश्वर,

हतबल होत असे, भक्त जणांसमोर,

विश्वाचा तो मालक, दिसत नाही कुणा,

प्रयत्न होवूनी व्यर्थ, निराशा येई मना,

मिळविण्यास जा तुम्ही, मिळत नसे केव्हां

तपशक्ती वाढविता, आपोआप येई तेव्हां

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

जव्हार ( ठाणे ) ग्रामीण रुग्णालय यामध्ये प्रमुख अर्थात Medical Superintendent म्हणून कार्यारात होतो. रात्री दहाचा सुमार होता. मला सूचना मिळाली की दोन दिवसापूर्वी ज्या बाईने एका निरोगी व गोंडस अशा मुलीला रुग्णालयात जन्म दिलेला होता, ती बाई अचानक पळून गेली. धक्कादायक परंतु एक सत्य घटना होती. धावपळ झाली. सर्वांनी शोधा शोध केली. शासकीय स्थरावर जे करावयाचे ते केले गेले.

अतिशय दु:खद व मनास निराश करणारी घटना होती. त्या बाईने हे सारे योजूनच केले असल्यामुळे, नाव गाव पत्ता हे सारे असत्य होते. कोणता दोष त्या नवबालीकेचा ? जन्मताच तिला तिच्या जन्मदात्या आईने तिला टाकून दिले. जगात जगण्यासाठी लढण्याचा संदेश देवून, ती माय मावूली निघून गेली. तिच्या सर्वतो वाढीसाठी योग्य ते प्रयत्न केले गेले. मुल वाढू लागले. शुश्रुषा करणाऱ्यानी तिचे नाव दुर्गा ठेवले. कुणाचे प्रारब्ध् कुणीही हिरावून घेवू शकत नाही. त्या लहान बालिकेच्या ललाटी जे निसर्गाने लिहिले तेच तिला मिळणार. हे सत्य आहे.

एक दिवस एक प्रौढ जोडपे रुग्णालयात आले. त्यांना मुलबाळ नव्हते. त्या मुलीला ते दत्तक घेवू इच्छित होते. स्थानिक श्रीमंत शेतकरी कुटुंब घरदार व स्वत: गेली दहा वर्षे अमेरिकेत New Jersey येते मोठ्या कंपनीत अधिकारी होते. भारतात दर दोन वर्षांनी येत असे. चर्चा झाली. त्यांनी कायदेशीर अर्ज केला. सर्व संबंधित शासकीय यंत्रने मार्फत परवानग्या मिळाल्या. मुलीला त्यांच्या स्वाधीन करण्यात आले. तीच मुलगी करोडो रुपयाच्या संपत्तीची कायदेशीर मालक बनली. ह्याला काय म्हणावे? निसर्गाची एक विचित्र परंतु आकर्षक खेळी. हृदह्याला भिडणारी जीवनकथा.

सहा वर्षानंतर मुलीच्या फोटोचा अल्बम बघण्यात आला. दत्तक मातापित्यासह तिचे अमेरिकेतील प्रशस्त बंगल्यातील फोटो, एक अलिशान मोठ्या गाडीत स्कूलयुनिफार्म मधले फोटो, जगप्रसिद्ध नायगारा धबधबा बघातानाचे फोटो, जगातले सातवे आश्चर्य Grand Canyon च्या विशाल सुळ्याकडे मान उंचावून बघतानाचे फोटो, Washington येथील President’s White House बघातानाचे फोटो, अनेक अनेक छबीमध्ये तिचा भाग्य आलेख फुलविणारे प्रसंग बघण्यात आले. जे तिच्या झोळीत निसर्गाने ओंतले ते कल्पनातीत होते.

डॉ. भगवान नागापूरकर
9004079850
bknagapurkar@gmail.com