खेळाच्या त्या मैदानीं, रंगात आला खेळ

मुरलेले खेळाडू, आनंदी जाई वेळ.....१,

खेळाच्या कांहीं क्षणी, टाळ्या शिट्या वाजती

आनंदाच्या जल्लोषांत, काही जण नाचती...२,

निराशा डोकावते, क्वचित त्या प्रसंगीं,

हार जीत असते, खेळा मधल्या अंगी....३,

सुज्ञ सारे प्रेक्षक, टिपती प्रत्येक क्षण

खेळाडू असूनी ते, होते खेळाचे ज्ञान....४,

मैदानी उतरती, ज्यांना असे सराव

जीत त्यांचीच होते, ज्यांत खिलाडू भाव....५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सांग मला रे, कोण आहेस तूं कृष्णा ? ।।धृ।।

जीवन तूझे 'बहूरंगी'
सर्व क्षेत्री अग्रभागीं
आवडतोस तूं सर्वाना ।।१।।
सांग मला रे, कोण आहेस तूं कृष्णा ?
दहीं दूध खाई लपून
तूप लोणी नेई पळवून
'खादाड' वाटलास सर्वांना ।।२।।
सांग मला रे, कोण आहेस तूं कृष्णा ?
फळे चोरली बागेमधली
गोपींची शिदोरी नेली
'चोर' वाटलास सर्वांना ।।३।।
सांग मला रे, कोण आहेस तूं कृष्णा ?
गौळणीचे उचली कपडे
दगड मारुनी मटकी फोडे
'खोडकर' वाटलास सर्वांना ।।४।।
सांग मला रे, कोण आहेस तूं कृष्णा ?
मधुरगीत बांसरीतूनी
नाचलास तूं तन्मय होऊनी
'कलाकार' वाटलास सर्वांना ।।५।।
सांग मला रे, कोण आहेस तूं कृष्णा ?
कंसाला तूं ठार मारले
कित्तेक राक्षसा संहारले
'रक्षणकर्ता' वाटलास सर्वांना ।।६।।
सांग मला रे, कोण आहेस तूं कृष्णा ?
वेडे केले तूं प्रेमानी
भवती जमल्या सर्व गौळणी
'प्रेमिक' वाटलास सर्वांना ।।७।।
सांग मला रे, कोण आहेस तूं कृष्णा ?
पाठीराखा द्रौपदीचा
मान राखला सुभद्रेचा
'प्रेमळ बंधू' वाटलास सर्वांना ।।८।।
सांग मला रे, कोण आहेस तूं कृष्णा ?
राज्य करण्यातील तंत्र
पांडवा दिले तूं मंत्र
'राजकारणी' वाटलास सर्वांना ।।९।।
सांग मला रे, कोण आहेस तूं कृष्णा ?
जीवनाचे महान ज्ञान
दिलेस तू गीता सांगून
'महाज्ञानी' वाटलास सर्वांना ।।१० ।।
सांग मला रे, कोण आहेस तूं कृष्णा ?
दाखवूनी जीवनद्वार
ठरलास तूं 'पू्र्णावतार'
आदराने झुकती तुजपुढें माना
सांग मला रे, कोण आहेस तूं कृष्णा ।।११।।
सांग मला रे, कोण आहेस तूं कृष्णा ?

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

सर्व वाद मागे पडून आता राष्ट्रकुल स्पर्धांना प्रारंभ होत आहे. देशाच्या संस्कृतीचे निदर्शक असल्याने अशा स्पर्धा यशस्वी करण्यासाठी सर्वांनीच प्रयत्न करायला हवेत. या स्पर्धेमधून विविध क्रीडाप्रकारांमध्ये आयकॉन्स निर्माण होतील. हे आयकॉन्स होतकरू खेळाडूंना आकर्षित करतील. त्यांना उत्तम सुविधा मिळाल्या तर क्रीडाक्षेत्रात भारताचे भवितव्य उज्ज्वल राहिल. ही भावना हृदयी ठेवून राष्ट्रकुल क्रीडास्पर्धेचा जल्लोष अनुभवायला हवा.

बघ ना सखे, कसं आभाळ गच्च दाटलंय
मनात तुझ्या आठवणींचं काहूर माजलंय...
चिंब भिजून या पावसात, कवेत मला घेशील ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

अंगी झोंबे हा गार गार वारा
मोहरून तुझ्या आठवणीने, येई देही गोड शहारा
उबदार घट्ट मिठीत घेऊन, मला बिलगशील ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

सखे सुरू झालाय, आता वीजांचा कडकडाट
हिरवी होईल धरती अन् ओली चिंब पायवाट...
थोडी सावरत अन् बावरत, हात माझा हाती घेशील ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

धुंद कुंद ओल्या क्षणी, येऊ दे आता प्रेमाला बहर...
तप्त धरणीच्या मिलनासाठी “तो”ही करेल कहर
त्याच्यासारखीच मिलनाची ओढ, तुला देखील लागेल ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

निसर्गाच्या अमृतधारांनी, मन न्हाऊन निघतंय
आठवणींच्या हिंदोळ्यावर, उगाच झुलत राहतंय
पुरे झाल्या आठवणी, आता सामोरी तू येशील ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

ऊन-पावसाच्या लपंडावात, बघ इंद्रधनुही साकारले
सप्तरंगांच्या या खेळात, झाले तुझेही मन बावरे
बावऱ्या तुझ्या या मनात, प्रेमाची पालवी फुटेल ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

बरसू दे त्याला मनासारखं, आपण मात्र एकांत शोधूया
आडोशाला उभे राहून, एकमेकांच्या मिठीत विसावूया
गोऱ्या गालावरून थेंब ओघळताच, लाजून हसशील ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

तसा आत खोलवर पाऊस, माझ्या रोजच बरसतो आहे
डोळ्यांतील आसवांसवे, नित्य ओघळतो आहे
उधाणलेल्या माझ्या मनाचा, किनारा तू होशील ना?
सांग ना प्रिये सखे, माझी होशील ना?

©श्री. अल्केश प्रमोद जाधव®
अलिबाग, रायगड

स्वैर मनानें भरारी घेई, पक्षी दिसला आकाशीं ।

स्वछंदामध्यें विसरला , काय चालते पृथ्वीशीं ।१।

एक शिकारी नेम धरूनी, वेध घेई पक्षाचा ।

छेदूनी त्याचा एक पंख, मार्ग रोखी उडण्याचा ।२।

जायबंदी होवूनी पडला, जमीनीवरी ।

त्वरीत उचलून पक्षाचे, पाय बांधे शिकारी ।३।

ओढ लागली त्यास घराची, भेटन्या मुलाला ।

आजारी असूनी पुत्र त्याचा, चिडचिडा तो झाला ।४।

चकित झाला बघूनी मुलाला, अंगणी खेळतांना ।

बघत होता रोज त्याला रडत असतांना ।५।

झाडा वरती दोन पक्षी, नाचुन गात होते ।

मुलास त्याच्या आनंद देवूनी, रिझवीत होते ।६।

गहींवरूनी गेला दृष्य बघूनी, पक्षी- मुलातले प्रेम ।

सोडून दिला हातातला पक्षी, लावून त्यास मलम ।७।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कहाणी तारुण्याची
तुझ्या माझ्या प्रितीची
अलगद मिठीची
ओढ सहवासाची।।१।।

स्वप्ने सुखी संसाराची
तुझ्या नी माझ्या प्रेमाची
धुंदी असे जवानीची
चिंता नाही भविष्याची।।२।।

चल दुर जाऊ एकांतात
हितगुज साधू आपसात
हातात गुंफूनी आपले हात
चल जाऊ घरी झाली सांजवात।।३।।

हा गजरा मलाच राहू दे
तनस्पर्श तुझा दरवळू दे
सुवासातला मादछक सहवास दे
नित्य जवळी असा वास असू दे।।४।।

स्मरले दिवस तारुण्यातले
तुझ्या नी माझ्या प्रीतीतले
क्षण वेचतो सदैव त्यातले
हे नाते अभंग प्रीतितले

सौ.माणिक(रुबी)

दवबिंदुंचा थेंब पाहे,प्रतिबिंब फुलाचे पाण्यात,
पाणी का आरसा आहे,
प्रश्न पडे त्यास मनात,--!!!

रंग पाहून पाण्याचे,
थेंबही भासे कसा रंगीत,
विविधढंगी रूप असे,
पाहून त्याचा जीव चकित,--!!!

फूल कसे निडर असे,
रंग त्याचे ना बदलत,
पाणीच आपुले रंग बदले,
प्रतिमा त्याची हृदयी ठसवत,--!!!

आखीव-रेखीव पाकळ्यांचे,
बाल- स्वरूप दिसे पाण्यात,
थेंबात परागकण मोठाले,
सारे थेंबाच्या आत डोकावत,--!!!

सगळेच फूल त्यात सामावे, थेंबाला जग लहान भासत,
पाणी खाली उगीच खळाळे दोघांनाही करे परावर्तित,--!!!

थेंबाथेंबाचे जगच निराळे,
भोवतालला कवेत घेत,
जो डोकावे त्यास दिसे,
आपले रुपडे पहा पाण्यात,--!!
आपण खरे आहोत कसे,
छबी तरंगे पाण्यात, हलत,--!!

फुला- थेंबा- पाण्याचे,
विश्व का निराळे असत,--?
आपणास कोण व्हायचे,
चला ठरवू आपण कल्पत,--!!!

©️ हिमगौरी कर्वे.