कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

मी सवंगड्यां सोबती राहतो
जीवनी, सुखसागरी डुंबतो

विसरूनिया साऱ्या व्यथ्यांना
वैफल्यातही सुखानंदी जगतो

शैशवी, आठव सारे खट्याळ
मैत्रभावनांच्या स्मृतीत जगतो

मित्र भेटीस, मी आसुसलेला
गळाभेटीच्या प्रतीक्षेत जगतो

जरी हरविले क्षण सारे यौवनी
अंतरी, निज शैशवात जगतो

मित्रांसोबती, नशा यौवनाची
निडर, निवांत तृप्ततेत जगतो

जीवास नाही कुठलीच चिंता
हसुनी, हसवत नित्य जगतो

मी आज उभा, पसरुनीया बाहु
स्वानंदा! मुक्त उधळीत जगतो

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ८१.

१४ - ३ - २०२२.

पूर्वी चार भिंतींमध्ये
जखडलेली स्त्री होती.
रांधा वाढा उष्टे काढा
आयुष्य ती जगत होती.

कावळा तिला शिवत होता
चार दिवसाची हक्काची
सुट्टी तिला मिळत होती.

स्त्री आज स्वतंत्र आहे
घरा बाहेर पडली आहे.
ऑफिसात जात आहे
धंधा हि पाहत आहे.

मुलांना शिकवत आहे
स्वैपाक हि करीत आहे.
थकलेल्या शरीराने
अहोरात्र खटत आहे.

कावळा आज शिवत नाही
हक्काची चार दिवसाची
सुट्टी हि मिळत नाही.

-- विवेक पटाईत

एकाच दिशेने जातां,

प्रभू मिळेल सत्वरी,

रेंगाळत बसाल तर,

गमवाल तो श्री हरी ।।१।।

तुम्ही चालत असतां,

अडथळे येती फार,

चालण्यातील तुमचे,

लक्ष ते विचलणार ।।२।।

ऐष आरामी चमक,

शरिराला सुखावते,

प्रेम, लोभ, मोह, माया,

मनाला ती आनंदते ।।३।।

शरिराचा दाह करी,

राग द्वेष अहंकार

मन करण्या क्षीण,

षड् रिपू हे विकार ।।४।।

सुख असो वा ते दु:ख,

बाह्यातील अडथळे

सारेच सारता दूर,

प्रभू तुम्हास मिळे ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

अनामिक जे होते पूर्वी, साद प्रेमाची ऐकू आली

योग्य वेळ ती येतां क्षणी, हृदये त्यांची जूळूनी गेली

शंका भीती आणि तगमग, असंख्य भाव उमटती मनी,

विजयी झाले ऋणाणू बंधन, बांधले होते हृदयानी,

उचंबळूनी दाटूनी आला, हृदयामधला ओलावा

स्नेह मिळता प्रेम मिळाले, जगण्यासाठी दुवा ठरावा

मनी वसविल्या घर करूनी, क्षणीक सुखांच्या आठवणी

जगण्यासाठी उभारी देतील, शरीर मनाच्या दु:खी क्षणी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

जीवंतपणी घेई समाधी, ज्ञानेश्वर राजा ।
दु:खी होऊनी हळहळली, विश्वामधली प्रजा ।।

सम्राट होता बालक असूनी, राज्य मनावरी ।
हृदय जिंकले सर्व जणांचे, लिहून ज्ञानेश्वरी ।।

आसनीं बसत ध्यान लावता, समाधिस्त झाले ।
बाह्य जगाचे तोडून बंधन, प्राण आंत रोकले ।।

निश्चिष्ठ झाला देह जरी , बाह्यांगी दर्शनी ।
जागृत आसती प्राण तयांचे, आजच्याही क्षणी ।।

संचार त्यांच्या आत्म्याच्या , सदैव होत राही ।
ज्ञान भुकेल्या भाविकाला, चेतना ते देई ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

सहा वर्षानंतर मुलीच्या फोटोचा अल्बम बघण्यात आला.  दत्तक मातापित्यासह तिचे अमेरिकेतील प्रशस्त बंगल्यातील फोटो, एक अलिशान मोठ्या गाडीत स्कूलयुनिफार्म मधले फोटो, जगप्रसिद्ध नायगारा धबधबा बघातानाचे फोटो, जगातले सातवे आश्चर्य Grand Canyon च्या विशाल सुळ्याकडे मान उंचावून बघतानाचे फोटो,  Washington येथील President’s  White House   बघातानाचे फोटो, अनेक अनेक छबीमध्ये तिचा भाग्य आलेख फुलविणारे प्रसंग बघण्यात आले. जे तिच्या झोळीत निसर्गाने ओंतले ते  कल्पनातीत होते

प्रेमःएक आठवणींची कवीता चा पुढचा भाग क्रमशः

जेंव्हा ठरले गावी जाणे,हूर हूर होती मनी
बराच काळ गेला होता,आयुष्यातील निघुनी

काय तेथे असेल आता,सारे गेले बदलूनी
काळाच्या प्रवाहामध्ये,राहिलं कसे टिकूनी

चकित झालो बघुनी,सारे जेथल्या तेथे
उणीवता न जाणली,क्षणभर देखील मानते

बालपणातील सवंगडी,जमली अवती भवती
गतकाळातील आनंदी क्षण,पुनरपि उजळती

आंबे चिंचा पाडीत होतो,झाडावरती चढुनी
आज मिळाला तोच आनंद,झाडा खालती बसूनी

मळ्यामधली मजा लुटली,नाचूनी गाऊनी
विहिरीमधल्या पाण्यात,मनसोक्त ते डुबूनी

ऐकल्या होत्या कथा परींच्या,तन्मयतेने बसूनी
आज सांगे त्याच कथा मी,काका मुलांचे बनुनी

वाडा सांगे इतिहास सारा,पूर्वज जगले कसे
भव्य खिंडारी उमटले होते,कर्तृत्वाचे ठसे

बापू, आबा, मामा, काका,मामी वाहिनी जमती
कमी न पडली तसूभरही,प्रेमामधली नाती

मीही बदललो, गांवहीं बदलले,काळाच्या ओघांत
आनंद मात्र तो तसाच होता पूर्णेच्या परिसरांत

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जेथे जातो,
तेथे मी खातो,
संपूर्ण खात्याला
मी बरबटवतो,
ओळखा पाहू मी कोण?

भाषणबाजी करतो,
नारेबाजी करतो,
लोकांना भडकविण्याचे
काम मी करतो,
ओळखा पाहू मी कोण?

लोक येतात,
लोक जातात,
मागितलेली माहिती
देण्याचे टाळतात,
ओळखा पाहू मी कोण?

-- मयूर तोंडवळकर

लाटांवर लाटा उसळत,
तयार होते भिंत,
अगणित थेंबांच्या रेषा,
अशा, कोसळती अविरत,
थ
सोनसळीप्रकाश त्यावरी त्यांच्यावरी बघा खेळतो,
जलथेंबांचे अखंड नाच,
पाहुनी तो चमचमतो,

खालवर जाऊन पाण्यात,
जादूगार तो किमयाकरे
रंग सोनेरी हिरवे निळे,
जांभळे पांढरे त्यात पसरे,

लाटांची खळबळ ऐकून,
हसे तटस्थ तो किनारा,
चलबिचल"त्यांचीपाहत राही
विस्तीर्ण दूरवर पसरलेला,-!

लाटांचे चढउतार चालू,
एक दुसरीवरी उसळे,
प्रत्येकीचे प्रताप" वेगळे,
सामर्थ्यबघता ते निराळे,

भरती ओहोटी असो वा,
रुद्रतांडव रत्नाकराचे,
लाटांवाचून अस्तित्व" नाही, किती या विशाल सागराचे,!

थेंबाथेंबांचे अस्थिरहोणे,
खालवर वरखाली पुढेमागे,
लाट होऊनी काय दर्शवे,
जगणे आपुले तसेअसावे,!

थेंबाथेंबाने जीवन चाले पुढे,
खाली-- वरती पुढेमागे,
असे असूनही परस्परांशी,
जोडायचे ना प्रेमधागे,--?

असंख्य जलबिंदू दाखवती, जीवनातील भंगुरता
चंचल स्वरूप हे यांचे ,
अन् टोकाचीअस्थिरता,--!

थेंबाना किनारा गाठणे,
कितीअप्राप्यवाटते, कधीतरी या यात्रेला,पण, मुक्तीही दैवीचअसते,--!!

हिमगौरी कर्वे