एक वाक्य लिहिलं की पुर्णविराम देतो.
दुसरं तिसरं वाक्य लिहून झालं की

पुन्हा पूर्णविराम.

अजून काही वाक्ये लिहत राहतो.
पुर्णविराम देत देत.
सगळं लिखाण संपतं पुर्णविरामानं.

तरीही काही आठवलं की
ताजाकलम म्हणून अजून वाढवत राहतो लिखाण.
पुर्णविराम देवुन पुन्हा.

या अपुर्णविरामांना दुसरं नाव शोधतोय मी.

मधल्या सगळ्या पुर्णविरामाच्या टिंबाला वेगळं अन

शेवटच्या खरोखरच्या पुर्णविरामाच्या चिन्हाचा
आकारच वाढवावा म्हणतो मी ॰

-- श्रीकांत पेटकर

भरवशाची घेऊन शिदोरी, पाऊलवाट ती चालत होता
कुणीतरी आहे मार्गदर्शक, ह्यापरी तो अजाण होता

बरसत होती दया त्याची, जात असता एक मार्गानी
आत्मविश्वास डळमळला, बघूनी वाटेमधल्या अडचणी

संशय घेता त्याचे वरती, राग येई त्याच कारणें
विश्वासाला बसतां धक्का, आवडेल कसे त्यास राहणे

ओढून घेई मृत्युचि आपला, अकारण तो त्यास दुरावूनी
जागृत होता पुनरपि विश्वास, संशय जाई दूर पळूनी

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आता शब्दमनभावनांना आवरावे
टाळावीत मुक्त, मोकळी वक्तव्ये....

दुखावतात मने सहज बोलताना
नित्य शब्दमनभावनांना सावरावे....

कुणी कसेही बेमुर्वत इथे वागावे
आपण फक्त मौन गिळूनी रहावे....

प्रेम जिव्हाळ्याची नाती रुक्ष आता
सहृदयी भावनाच संपली समजावे....

मानमर्यादा, ज्येष्ठत्वही इथे संपले
बोलणाऱ्याने आता हवे ते बोलावे....

हीच कलियुगाची सत्य जगरहाटी
आपणच समजून उमजून चालावे....

रचना क्र. 13

5/5/2023

-वि ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रस्त्याने चालताना तिच्या मागून
ती वार्‍याची झुळूक होऊन
माझ्या मेंदूत शिरताच
मला तिच्या सौंदर्याची नशा चढून
मी ढकलायला लागताच
मला एक पुरुष सावरतो
पुरुषी अहंकार नाव असलेला...
मग शोधू लागतो
माझ्यातील पुरूष
तिच्या सौंदर्यात दडलेल्या उणिवा
आणि तिच्या कपडयांवर
जागोजागी पडलेल्या छिद्रांना
ज्या छिद्रांतून तो पाहतो तिला संपूर्ण
त्याला ह्वे तसे,
मी तिला कधीच विचारत नाही
त्या छिद्रांबद्दल
कारण मला माहीत असतं
ती छिद्रे माझ्यामुळेच झालेली आहेत...
कधी – कधी मी माझ्या जीवनातील
तीच अस्तित्वच नाकारून मोकळा होतो
मग ती वादळ झाली तरी
माझ्या मनालाही स्पर्श करीत नाही
आणि मला माझ्या पुरुषत्वाची
परीक्षा ही द्यावी लागत नाही...

-- कवी – निलेश बामणे

सांगा, सांगा कुठला देवधर्म आता
सांगा कुठले सत्य - असत्य आता..।।

कुणी सांगावे, ते ऐकावे
देवकृपे ते घडते सारे
डोळी दिसले तेच पाहिले
सांगा काय ज्ञात - अज्ञात आता....।

रामकृष्णही जन्मले जगती
देवत्वाची ती साक्ष जगती
निधर्माचेच ते रक्षणकर्ते
सांगा कुणी पाहिला देव तो त्राता....।

कुठली प्रीती, कुठली भक्ती
सुखसागरी मस्त धुंदित जगावे
श्वासात गंधतो स्वार्थभोग आता
सांगा निष्पाप स्पर्श हवा कुणा आता...।

सांत्वन मनीचे रोज करावे
कधीतरी भेटल तो नियंता
दमले नेत्र अन जीव हा सारा
सांगा कुठली मोक्षमुक्ती आता....।

--वि.ग.सातपुते.( भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२०२

१६/८/२०२२

*निसर्ग*
अद्भुत घटनांनी भरलेला
कविंना वेडावून सोडणारा
तुझ्या चमत्कारांनी मी भारावलेला
या मानवाला गुढतेत ढकलणारा

*मन*
मन हे चपळ चपळ
कधी इथे तर कधी तिथे
मन हे उथळ उथळ
कधी रडे तर कधी हसे

सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

एऽ येश्वदे, एऽ ममद्या, बाप्ये जमवा समदे
बाया बी गोळा करा समद्या

मारा समद्यांनला जोरात हाका,
आन् ती समदी मेंढरं हाका.

चला आपन बहिनी-भाऊ
मतदानासाठी जाऊ.

देऊ त्याला भलामोट्टा आपल्या मतांचा गठ्ठा.
तो, जो गावीं आल्ता पठ्ठा ज्यानं आपल्या समद्यांनला वाटला हाय पैका.

- सुभाष स. नाईक

माझं काय, तुमचं काय,
प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं !!
तिचं बोलणं, तिचं हसणं
जवळपास नसूनही जवळ असणं;

जिवणीशी खेळ करीत खोटं रुसणं;
अचानक स्वप्नात दिसणं !
खटयाळ पावसात चिंब न्हायचं !
माझं काय, तुमचं काय
प्रेमात पडलं की असच व्हायचं !!

केसांची बट तिने हळूच मागं सारली ...
डावा हात होता की उजवा हात होता?
आपण सारखं आठवतो,

प्रत्येक क्षण,
मनात आपल्या साठवतो
ती रुमाल विसरुन गेली !
विसरुन गेली की ठेवून गेली?
आपण सारखं आठवतो,

प्रत्येक क्षण मनात आपल्या साठवतो !
आठवणींचं चांदण
असं झेलून घ्यायचं !
माझं काय, तुमचं काय,

प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं !!
तिची वाट बघत आपण उभे असतो ...
ठरलेली वेळ कधीच टळलेली !
येरझारा घालणंसुद्धा

शक्य नसतं रस्त्यावर!
सगळ्यांची नजर असते आपल्यावरच खिळलेली !!
माणसं येतात, माणसं जातात
आपल्याकडे संशयाने रोखून बघतात!
उभे असतो आपण

आपले मोजीत श्वासः
एक तास ! चक्क अगदी एक तास !!
अशी आपली तपश्चर्या
आपलं त्राण तगवते !
अखेर ती उगवते !!

इतकी सहज! इतकी शांत !
चलबिचल मुळीच नाही !
ठरलेल्या वेळेआधीच
आली होती जशी काही !!

मग तिचा मंजुळ प्रश्नः
"अय्या! तुम्ही आलात पण?"
आणि आपलं गोड उत्तरः
"नुकताच गं ! तुझ्याआधी काही क्षण!"

काळावर मात अशी !
तिच्यासोबत भुलत जायचं!
माझं काय, तुमचं काय,
प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं !!

एकच वचन
कितीदा देतो आपण !
एकच शपथ कितीदा घेतो आपण !

तरीसुद्धा आपले शब्द
प्रत्येक वेळी नवे असतात !
पुन्हा पुन्हा येऊनही
पुन्हा पुन्हा हवे असतात !!

साधंसुधं बोलताना
ती उगीच लाजू लगते,
फुलांची नाजूक गत
आपल्या मनात वाजू लागते !!

उत्सुक उत्सुक सरींनी
आभाळ आपल्या मनावर झरुन जातं;
भिजलेल्या मातीसारखं
आपलं असणं सुगंधाने भरुन जातं !!

भरलेल्या ढगासारखं
मनाचं भरलेपण उधळून द्यायचं !
माझं काय, तुमचं काय,
प्रेमात पडलं की असंच व्हायचं !!

- मंगेश पाडगांवकर मराठी कविता

कसे मानूं उपकार निसर्गा तूझे मी

उघडोनी जीवन द्वार आलास तूं कामी १

तुझ्या मोरानें दाखविले नृत्य

राघूच्या वाणीनें शिकविले सत्य २

कोकीळेचे गान सप्तसुरांच्या लहरी

चित्रकलेचे ज्ञान इंद्रधनुष्या परि ३

मुंग्याची वारुळे दाखवी वास्तूकला

कोळ्याची जाळे शिकवी हस्तकला ४

घारीची भरारी स्वछंद केले मनां

मैनेच्या उदरीं जाणला प्रेमळपणा ५

विजेची चपळता चंचल बनवी

धबधब्याची प्रचंडता श्रेष्ठत्व जाणवी ६

निसर्गातील विवीधता देई माणसा ज्ञान

करी त्यास मदत आनंदी होण्या जीवन ७

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

ह्या जीवनाच्या अस्तित्वाचे, ध्येय कोणते खरे ।
उत्तर याचे कुणा मिळेना, आज पावतो बरे ।।

संतसाधू आणि ज्ञानीजन, बहूत ते झाले ।
समाधानी परि एक मताचे, उत्तर नाही दिले ।।

खेळखेळणे उड्या मारणे, अन् खाणे पिणे ।
बालपणीच्या आनंदाला, नव्हते काही उणे ।।

विसरून जाता खेळ उड्या अन् , प्रेम करू लागलो ।
यौवनाच्या उंबरठ्यावरी, बहरून गेलो ।।

संसार करिता कळले आम्हा, जीवन दुजासाठी ।
प्रौढवयाची वर्षे घालविली, समाज सेवेपोटी ।।

वृद्धत्वाचा काळ येता, ओढ लाभली प्रभूची ।
आहिक सुख त्याग करुनी, जीवन मुक्तीची ।।

एक एक ती पायरी चढलो, जीवन शिडीवरी ।
शोधीत होतो 'आनंद' तेथे, मिळेल काहीतरी ।।

हर घडीला रूप निराळे, होते आनंदाचे ।
गुंतले होते संबंध तेथे, तन मनाचे ।।

ओढ प्रभूची लागली, जेंव्हां थकूनी गेला देह ।
संसारातील सर्व सुखाचा, निघून गेला मोह ।।

मृत्यूच्या जवळी जाता, विरून जाईल तमनम ।
कोठून आला कोठे गेला, याची न येई जाण ।।

आता त्याचा आनंद कोठे, असेल तो गुंतला ।
देहमनाचे वेष्टन नव्हते, ज्या घटकेला ।।

हा तर आहे केवळ ‘आनंद’ दुजा नसे काही ।
‘आत्मा’ ‘मुक्ती’ अशा परि यालाच नावे देई ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com