सखे तुझं वागणं हे बरं नव्हे,
हे मी आता मनाशीच म्हणतो.
शब्द उरले नाहीत बोलायला,
मौनाचीच आता भाषांतरे.

तू गेलीस तेव्हा रडलो नाही मी,
फक्त श्वास थोडा थांबला होता.
कळलं नाही कोणत्या क्षणी,
आपला संवाद शेवटचा झाला होता.

आठवणींचा आवाज फार मोठा असतो,
तो शांततेतच अधिक बोचतो.
तुझं नाव न उच्चारताही,
रोज तुझ्यासाठी झुरतो.

मी वाट पाहत नाही आता,
फक्त तुझी अनुपस्थिती सवय झाली आहे.
विरह म्हणजे रडणं नव्हे,
तो आत आत विरघळत जाणं आहे.

सखे,
जर कधी माझं अस्तित्व आठवलं,
तर शोधू नकोस मला शब्दांत.
मी त्या शांततेत आहे,
जिथे तू न बोलता निघून गेलीस.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

हादरून गेलो मनात पूरता, ऐकून त्याची करूण कहानी

केवळ एका दु:खी जीवाने, हृदय दाटूनी आणीले पाणी १

असंख्य सारे जगांत येथे, प्रत्येकाचे दु:ख निराळे

सहन करिल का भार येवढा, ऐकूनी घेता कुणी सगळे २

सर्व दुखांचा पडता डोंगर, काळीज त्याचे जाईल फाटूनी

कसाही असो निर्दयी कठोर, आघात होता जाईल पिळवटूनी ३

मर्म जाणीले आज परि मी, पाषाणरूप तुझे कां देवा

सर्वजणाची दु:खे झेलण्या, वज्र देह हा धारीला असवा ४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

निसर्गाचा अप्रतिम ठेवा, नदीकाठच्या पर्वत शिखरीं ।

बाह्य जगाचे वातावरण, धुंदी आणिते मनास भारी ।।

त्याच वनी एकटे असतां, परि न लाभे एकांत तुम्हांला ।

चित्तामध्यें वादळ उठतां, महत्त्व नव्हते बाह्यांगाला ।।

खडखडाट सारा होता, दैनंदिनीच्या नित्य जीवनी ।

समाधानी जर तुम्हीं असतां, शांतता दिसते त्याच मनीं ।।

एकांततेची खरी कल्पना, मनावरती अवलंबूनी ।

अंतर्मन शांत असतां, बाह्य एकांत बघेना कुणी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तुझ्यातल्या तुला जप,
लोकांच्या मनाला नाही.
माझा देह सगळ्यांना दिसतो,
पण माझं असणं मात्र, अजूनही अदृश्यच आहे.

मी देहात राहते म्हणून मोजली जाते,
आत्मा आहे म्हणून विसरली जाते.
माझ्या श्वासालाही चौकटी आहेत,
माझ्या इच्छांना नावं दिली जातात.

माझ्या गर्भात जन्म घेतो काळ,
पण निर्णय माझे नसतात.
मी सृष्टीला आकार देते,
तरी मला ‘पूरक’ म्हणूनच ओळखतात.

मी प्रश्न विचारते तेव्हा बंडखोर,
मी गप्प राहते तेव्हा सहनशील.
माझं अस्तित्व नेमकं कुठे आहे,
या दोन टोकांच्या मधे मी झिजते रोज.

आज मी स्वतःलाच हळूच सांगते,
तुझ्यातल्या तुला जप.
देह संपेल, नावं बदलतील,
पण तुझं असणं… तेच तुझं अंतिम सत्य आहे.

* कीर्तिराज आगलावे

दिनदयाळू अतिव कृपाळू हे श्रीगणराया

होउन कनवाळू, बालावर ठेव छत्रछाया ।।

आत्मतुष्ट मी, नीतिभ्रष्ट मी, अति मी गर्विष्ठ

स्वार्थपूर्ति मोहिनी चेटकिण, करते आकृष्ट

यत्न न केले परमार्थाच्या मर्मा जाणाया ।।

कळत-नकळतां पळत राहिलो मृगजळ पाहुन मी

हात रिक्त, विषयासक्ती झाली ना परी कमी

उशीर झाल्यावर उमगे - जीवन गेले वाया ।।

पश्चात्तापीं दग्ध भग्न मी, चूर्ण पूर्ण आशा

उदारतेच्या उदधि, दया कर मजवर तत्पुरुषा

वरदस्पर्श तव होतां, चंदन बनेल मम काया ।।

सिद्धिगणेशा, तुझिया सन्निध जीवन यापुढती

हे दंती, तव प्राप्तीनें झाली तृप्ती पुरती

कृपाप्रसादानंतर कांहिंच उरे न मागाया ।।

- - -

- सुभाष स. नाईक

महादेव म्हणा, शंकर म्हणा, भोलेनाथ म्हणा ।
नाम घेताच अंतरी, शांती दीप जाणा ॥

भस्म विभूती अंगावरी, गळा रुद्राक्ष माळ ।
त्रिनेत्रीचा करुणेचा, अखंड वाहे जाळ ॥

कैलासपति योगिराज, भक्तांचा तो सखा ।
दुःख दारिद्र्य हरितो, ठेवितो जीवन रेखा ॥

महादेव म्हणा, शंकर म्हणा, भोलेनाथ नाम ।
नामस्मरणी जीव होई, शिवमय संपूर्ण धाम ॥

🙏 *हर हर महादेव* 🙏

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे