एक वाक्य लिहिलं की पुर्णविराम देतो.
दुसरं तिसरं वाक्य लिहून झालं की

पुन्हा पूर्णविराम.

अजून काही वाक्ये लिहत राहतो.
पुर्णविराम देत देत.
सगळं लिखाण संपतं पुर्णविरामानं.

तरीही काही आठवलं की
ताजाकलम म्हणून अजून वाढवत राहतो लिखाण.
पुर्णविराम देवुन पुन्हा.

या अपुर्णविरामांना दुसरं नाव शोधतोय मी.

मधल्या सगळ्या पुर्णविरामाच्या टिंबाला वेगळं अन

शेवटच्या खरोखरच्या पुर्णविरामाच्या चिन्हाचा
आकारच वाढवावा म्हणतो मी ॰

-- श्रीकांत पेटकर

साऱ्या प्रश्नांची, उत्तरेच निःशब्दी
मौनात रुतलेल्या अव्यक्त भावनां

पावित्र्य! भावनांचे बंद पापण्यात
निर्माल्याचा गंध गंधाळतो स्मृतींना

शांत महासागर अथांग मनांतरीचा
प्रतिक्षेत दंग, व्याकुळ प्रीतभावनां

झांकोळलेले सावळबाधी नभांगण
अव्यक्त! अंतरिच्याच दग्ध वेदनां

आता स्पंदनांची, असह्य उलघाल
या सांध्यपर्वात तुलाच शोधिताना

सांग कसा उमजू अर्थ जीवनाचा
मी मग्न तुझ्यात तरी मला कळेना

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ९२.

२४ - ३ - २०२२.

दरवर्षी ५ जून रोजी सर्व जगभर “जागतिक पर्यावरण दिन” मोठ्या प्रमाणावर साजरा होतो पण तेवढया पुरता किंवा त्या दिवसा पुरता. खरतर रोज हा दिवस लक्षात राहणे गरजेचे आहे. सध्याच्या प्रदूषणाचे सर्वच उच्चांक मोडीत निघाले आहे. तरी प्रत्येकाने आपल्या परीने प्रदूषण कमी करण्याचे किंवा कमीत कमी करण्याचे ध्येय ठेवावे. बाकी सर्व त्या नियंत्याच्या हातात आहे.

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

तुझ्या मंदिरी आलो पावन हो तू भक्तिला ।।धृ।।

तुझे अजाण बालक करितो खोड्या अनेक

न होई चित्त एक

तूच समजोनी घेई मम चंचल मनाला ।।१।।

रेणूके जगदंबे आई, दर्शन दे मजला

जमदग्नीची कांता परशूरामाची तू माता

मनी तूजला भजता

आशशिर्वाद तू देई आनंदाने सर्वाला ।।२।।

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

गेले माझे जीवन तूझे नाम घेऊन

कंठ आले दाटून

चुका आमच्या होई क्षमा कर अज्ञानाला ।।३।।

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

सारे अर्पिले प्रेमांत आळविले भक्तित,

परि न कळली रित

अत:करण गाणे गाई आवाज नसे ओठाला ।।४।।

रेणूके जगदंबे आई, दर्शन दे मजला

नको मजला धन विटले आतां मन

सोडव मोहमायेतून

चरणांवरी लोळण घेई हात पसरुं कुणाला ।।५।।

रेणूके जगदंबे आई दर्शन दे मजला

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५० bknagapurkar@gmail.com

या ‘गटारी’च्या सुमुहूर्तीं, चला रे पीत बसूं
दाखवून चुस्तीफुर्ती, चला रे पीत वसूं
मंजूरच सार्‍या शर्ती, चला रे पीत बसूं
श्रेष्ठ फक्त इच्छापूर्ती, चला रे पीत बसूं ।।

ही मदिरा चिंताहर्ती, चला रे पीत बसूं
ती जीवन-रक्षणकर्ती, चला रे पीत बसूं
ती चिरहर्षाची मूर्ती, चला रे पीत बसूं
ती नित्य देतसे स्फूर्ती , चला रे पीत बसूं

ती जगाचीच उद्धर्ती, चला रे पीत बसूं ।।
ती सार्‍यांची संस्कर्ती, चला रे पीत बसूं
अमुच्या भाराची धर्ती, चला रे पीत बसूं
ती राज्ञी चक्रवर्ती, चला रे पीत बसूं

प्राशकात होउन भर्ती, चला रे पीत बसूं
नच पर्वा, ‘को जागर्ती’, चला रे पीत बसूं
पोचूं स्वर्गीं वा गर्तीं, चला रे पीत बसूं
वाढेलच अंतीं कीर्ती, चला रे पीत बसूं ।।

गटारी : ‘गटारी अमावस्ये’चा सण
चुस्ती : चापल्य, चपळपणा
फुर्ती : शीध्रता, घाई
शर्ती : अटी
उद्धर्ती : उद्धार करणारी
संस्कर्ती : संस्कार करणारी
भाराची धर्ती : भार उचलणारी / वाहणारी
राज्ञी : राणी
प्राशक : पिणारे
भर्ती : प्रविष्ट, सामील
‘को जागर्ति’ : ‘कोण जागें आहे ?’
गर्तीं : खड्ड्यात , पाताळात

- सुभाष स. नाईक

# मद्यगान - २

नव्या घराचा पाया भरतांना,
तो दिसला मला माझ्याकडे येतांना..!

येताच म्हणाला,
"मी वास्तुशास्त्र जाणतो..!"
"कुठे बेड, कुठे हाॅल,
कुठे किचन असावं सांगतो..!"

"शास्त्र माझे सर्व काही सांगते,
मी सांगेन तिथेच सुख नांदते..!"

ऐकून त्याचा सारा कित्ता
मी म्हणालो,

"दोस्ता थोडं थांब
अन्...
मला तिथल्या सुखाचं गुपीत सांग..!"
"जिथं दहा बाय दहाच्या खोलीत
मोठा समूह रहातो..!"

"जिथं या कुशीवर वळलं की
बेड होतो..!"
"त्या कुशीवर वळलं की
हाॅल होतो..!"
"पोटात आग पडली की
तेच होतं किचन..!"

"कुठल्याच सुखसोई
नसल्या तरीही
मजेत फुलतो देह,
ना कुणा रक्तदाब
ना कुणा मधुमेह..!"

"काही सूचत नसेल
तर तसं सांग..!"
"न बोलताच
का चाललास लांब..?"

"दोस्ता...
कदाचित इलाजाला पैसा नसेल,
‘विरंगुळ्याचे रोग’ लागत नसतील..!"

"त्यांचं दुःखच देतं त्यांना
जगण्याचं बळ..!"
"त्याचं दुःखच घालतं त्यांना
जगण्याची गळ..!!"

"नीट उत्तर दे..!"

प्रश्न आणखी विचारतो सोपा,

"कुठल्या शास्त्राला विचारून
सुगरण विणते रे खोपा..?"

"दोस्ता…
सुख नांदण्यासाठी
"या खोलीचं तोंड
त्या दिशेला नसावं..?"
अन्
"त्या खोलीचं तोंड
या दिशेला नसावं..?"

या तकलादू शास्त्रापेक्षा रे,

"माणसाचं तोंड
माणसाकडं असावं..!"
अन्
"माणसाचं मन
माणसाला दिसावं रे..!!!"

झाले गेले सारे विसरूनी जावे
व्हायचे ते ते सारे होतची असते

क्षणाचा कां कधी असे भरोसा
जगणे पूर्वप्राक्तनी कर्मची असते

जन्म! देणे घेणे भोग प्रारब्धाचे
पूर्वसंचित भाळीचे जगणे असते

युगायुगांतुनी लाभे जन्म मानवी
त्यावर केवळ सत्ता ईश्वरी असते

कठपुतलीपरी हे जीवन मानवी
दोरी अनामिकाच्या हाती असते

किल्मीषे मनातील दूर सारिता
अंतरी मन:शांती सुखवित असते

मानवास अपूर्व वसा मानवतेचा
विवेकी जीवनाची सांगता असते

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २९२

१५/११/२०२२

कशास घेतला जन्म मुली तूं, आमचे पोटीं

समजत नाहीं काय गे लिहीले, तुझ्या ललाटीं

झेप तुझी दिसून आली, जन्मापासूनी

चतूरपणें तूं मान उंचावली, स्व-गुणांनी

तोकडे पडतो सदैव आम्ही, देण्या तुज संधी

खंत वाटते मनांस ह्याची, कधी कधी

उपजत गुण हे जोपासावे, कळते सारे कांहीं

झेप तुझी आणि झेप आमची, विसंगत राही

असे उमलणारे फूल उद्याचे, तूं एक कळी

धन संपत्ती परकिया करतां, आम्हा जवळी

होऊं शकते उणीव त्यांत, कधीं असता आपले

हेच मग दुजाचे समजतां, मन चरकले

प्रयत्न होतील सुखी ठेवण्या, राहून अर्धपोटीं

आशिर्वाद तरी निश्चित असतील, सदैव तव पाठीं

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

समोर ये तूं केंव्हा तरी,
बघण्याची मज ओढ लागली,
फुलूनी गेली बाग कशी ही,
बीजे जयांची तूच पेरीली ।।१।।

कल्पकता ही अंगी असूनी,
दूरद्दष्टीचा लाभ वसे,
अंधारातील दुःखी जनांची,
चाहूल तुज झाली असे ।।२।।

शीतल करुनी दुःख तयांचे,
जगण्याचा तो मार्ग दाखविला,
सोडूनी सारे वाटेवरी,
आकस्मित तू निघूनी गेला ।।३।।

आस्तित्वाची चाहूल येते,
आज इथे केंव्हातरी,
तव आशीर्वादे जगतो सारे,
हीच पावती त्याची खरी ।।४।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com