ताल नाही तंत्र नाही
जिभेवर नाही ताबा
उठले सुटले भाषण देती
शेतकऱ्यांनाच दाबा

कापूस गेला तुर गेली
कोणीच देईना भाव
"साले"म्हणून शिव्या देती
असे का करता राव?

आम्ही पिकवतो तुम्ही खा
तक्रार आमची नाही
चूल पेटेल एवढेच द्या
जास्त तर मागत नाही

मोठी झाली लग्नाची
लहान बारावी पास
तुरीला मिळेल भाव तर
काम जमेल हो खास

कर्जाचा हा डोंगर मोठा
मी कोसळून जाणार नाही
संकटाला घाबरून भाऊ
गळफास घेणार नाही

एक वात हिमतीची मी
कष्टाने पेटविलं पुन्हा
काळ्या आईच्या कुशीत
बीज उगवून दाखवील तुम्हा

सत्काराचे चार शब्द
कधीतरी आम्हा बोला
भूमिपुत्र म्हणायचा तो
कधिच काळ गेला

कष्टाचे चारच रुपये
वर टीप देऊ नका
जमलं तर दोन हाना
पण "साले"म्हणू नका

रचना-रमाकांत द.मांढरे।
9657356696

कोटि कोटि ब्रम्हांडनायका
तूच जगाचा पालनकर्ता
तूच विधाता रक्षणकर्ता
श्री स्वामी समर्था गजानना ... १

तू भयहारक तू भवतारक
तूच आमुचा एक भरोसा
तूच स्वामी तू एक नियंता
श्री स्वामी समर्था गजानना ... २

तू ज्ञानदेव तू अवतारी
चराचरामधी तू अविनाशी
तूच सखा तू भाग्यविधाता
श्री स्वामी समर्था गजानना ... ३

मुक्ती देशी तू या भवपाशा
अनंत तू फुलविशी आशा
भक्ति मुक्तीच्या दाविशी वाटा
श्री स्वामी समर्था गजानना ... ४

तूच आमची माय माऊली
तूच आमची एक साऊली
तू माता तू पिता आमुचा
श्री स्वामी समर्था गजानना ... ५

तुझी कृपा अन तुझे छत्र शिरी
तुझी पाठिशी असे साऊली
संकटकाळी रक्षण करिशी
श्री स्वामी समर्था गजानना ... ६

-- विनायक अत्रे

ग्यानबाची मेख....!!!
कुणी खाकी आडं,कुणी वर्दिआडं,
कुणी पैशा आडं,तं कुणी सत्तेपुढं,
कपडे काढायची अन फाडायची जणु,
चषकी स्पर्धाचं लागली आहे.....!!!

शयनगृहातले खेळ सार्वजनिक होतायेत,
शिखंडी पत्रकारिते आडुनं सत्तेतला भिष्म,
कॅमेर्‍यातुन धर्मनितीचं शरसंधान करतोय,
हतबलं कृष्णमात्र सगळं विवशपणे पाहतोय...!!!

आधुनिक महाभारतात धर्म अधर्म मिळालेतं...
कोण कौरव कोण पांडवं गणीतच बिघडलय,
पांचालीच्या वस्त्रहरणात कृष्णाचा हात रूतलाय,
न्यायी धर्मराजा मात्र नर-कुंजरातच फसलाय !!

कलीचाच साया,अन कलीचाच खौफ,
चाणक्यांच्या हाती सत्तेचा गोफ,
़़अनितीघरी निती काम करतेय चोख.
हिच तर खरी, ग्यानबाची मेख!!

©गोडाती बबनराव काळे
9405807079

वारी ही केवळ पावलांची नसते,
ती आत्म्याने परमात्म्याकडे निघालेली
निःशब्द, निरंतर यात्रा असते.

डोक्यावर तुळशीची माळ असो वा नसो,
ओठांवर नाम असो वा नसो,
मनात भक्तीचा एक दिवा तेवत राहिला की,
प्रत्येक वाट पंढरीकडेच वळते.

कधी अश्रूंची चंद्रभागा वाहते,
कधी स्मितहास्यच प्रसाद बनतो.
कधी भुकेल्याला दिलेला एक घास,
कधी दुःखी मनावर फिरवलेला मायेचा हात,
याच क्षणांत विठ्ठल
निःशब्दपणे भेटून जातो.

अहंकाराचे शेवटचे पान गळून पडते,
तेव्हाच भक्तीची नवी पालवी फुटते.
स्वार्थाची धूळ झटकून
जेव्हा मन अनवाणी चालू लागते,
तेव्हा प्रत्येक श्वासातून
"विठ्ठल... विठ्ठल..." असा नामनिनाद दुमदुमतो.

संसाराच्या वाटेवर
ऊनही असते... पाऊसही असतो...
कधी काटे टोचतात,
कधी पाय रक्ताळतात.
पण अंतःकरणात उभा असलेला सावळा विठू
हात धरून चालवत राहतो,
म्हणून भक्ती कधीच थकत नाही.

माझ्या हृदयाचे मंदिर व्हावे,
प्रेमाचा अखंड नंदादीप तेवत राहावा.
दयेची आरती,
क्षमेचा गंध,
सेवेचा नैवेद्य,
आणि माणुसकीचाच हरिपाठ
माझ्या जीवनात अखंड घुमत राहावा.

मला नको वैभव,
नको कीर्ती, नको मान.
माझ्या प्रत्येक श्वासात
फक्त गुंजत राहो तुझेच नाम.

आणि शेवटचा क्षण जेव्हा येईल,
तेव्हा डोळे मिटताना
तुझ्या विटेवरील सावळे रूप दिसावे.
ओठांवर अखेरचा शब्द
"विठ्ठल..." असावा,
आणि आत्म्याची अंतिम वारी
तुझ्याच चरणी विसावावी.

कारण...

ज्याच्या अंतःकरणात विठ्ठल जागा होतो,
त्याला पंढरपूर गाठण्यासाठी
रस्त्यांची गरज भासत नाही.

ज्याच्या हृदयात प्रेम, दया आणि माणुसकी नांदते,
त्याच्या अंतरी
रोज आषाढी, रोज कार्तिकी फुलत असते.
आणि त्याच्या प्रत्येक श्वासात
अखंड विठ्ठलाची वारी सुरूच असते.
म्हणूनच...
अंतरी जेथे विठ्ठल नांदे, तेथेच पंढरी वसे.
प्रेम, दया, नामस्मरणात, जीवन धन्य होऊन हसे.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

पूजित होतो प्रभूसी,ध्यान एकाग्र करुनी
भाव भक्तिने तल्लीन,होत असे भजनी ।।१।।

काव्यस्फूर्ति देऊनी,कवि बनविले मजला
शब्दांची फुले गुंफवूनी,कवितेचा हार बनवविला ।।२।।

सुंदर सुचली कविता,आनंदी झाले मन

ध्यास मज लागता,गेलो त्यांतच रमून ।।३।।

पुजेमधले लक्ष्य ढळले,काव्याच्या मागे जावूनी
भजनांतील चित्त वेधले,तपोभंग तो होऊनी ।।४।।

मधाचे बोट चाटवूनी,मोहात ओढले मजला
दूर सारुनी अमृत घट,परिक्षा घेता झाला ।।५।।

अडथळे येऊनी तप साधनेत,कस लावतो सत्वाची
हीच आहे प्रभूची रीत,परिक्षा घेई भक्ताची ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

सागर किती ही विशाल असला तरी त्याची एक लाट ही सुखद अनुभव करून जाते तसेच आपल्या दिवसभराच्या कारोबारात ही एखादा सुखद क्षण ही पुरेसा असतो. विशाल हृदयाने, मुक्त मनाने विचारांना प्रकट करण्याची सवय लावावी कारण विचारांचे दमन हे अतिशय नुकसानकारक आहे. शुद्ध विचारांचा स्पर्श जीवनाला सुखद बनवण्यासाठी मदत करतो.

ज्या ज्या वेळी येई संकट, धांव घेत असे प्रभूकडे ।

संकट निवारण करण्यासाठीं, घालीत होता सांकडे ।।

चिंतन पूजन करूनी, करीत होता प्रभू सेवा ।

लाभत होती त्याची दया, त्याला थोडी केव्हां केव्हां ।।

संकटी येता करी पूजन, उपयोग होईना त्याचा ।

कामी येईल पुण्य , विचार करीतां भविष्याचा ।।

संचित पुण्य आजवरचे, कार्य सिद्धीला लागते ।

सुख दु:खाच्या हर समयीं, ठेवा मुखीं प्रभू नामाते ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

बरसता श्रावणसरी,मन पाखरून जाई,
ओली ओली हिरवळ,मन हारकुन जाई.

आला श्रावण घेऊन,सखे घन काळेभोरं,
त्यांनी बरसुन गेले,देले सुखाचे आंधनं.

आंधनात तिलं आलं,नच पाणी ते जिवनं,
धरू घटाघटा पिई,मिटे व्याकुळ तहानं.

पशु-पक्षी,झाडं वेली,डौल डौलती डौलातं,
नक्षी शोभे फुलं वेलं,शोभे कोंदनं गोंदनं.

लेणं आहेव हिरवं,काळी करे हिरवा तालं
तिचा आहेव शृंगार,भाळी शोभे फुल लालं.

आहेव काळी धरूमायं,तिनं लेला हिरवा चुडा,
ओटी पाण्यानं भरली,फुटे काळी पोटी खडा.

खळखळ पाणी वाहे,वाहती नदी,नाले,पाटं
कोकीळ झाडावुनं गायी,राग निसर्गाचा थाटं.

वसुमायच्या सासरी,बरसले माहेरचे घनं,
अवघी श्रुष्टी महकली,आले आंनंदा उधानं.

वसु मायचा संसार,उनं पावसाचा कहर,
कधी रापतं भिजतं,ओढी नेटानं संसार..!!!

©गोडाती बबनराव काळे
9405807079

अरे हे मैत्र मैत्र काय असतं?