उतू जाण्याआधीच ते आवरावे
बाई मनासारखेच त्याला सावरावे
बाई जळताच दूध सारे,होतो भारी ताप
घासता घासता भांडे होते पुरेवाट

आभाळ ढगांनी
दाटलेले होते,
पावसांच्या सरी
कोसळतील
या आशेने
सारे सिवार
बहुरंगी नटलेले होते.

नांगरण – कुळवनाने,
माती आता
चांगलीच पेटली होती,
लाले-लाल
मातीची आग,
आता तळपायातून
मस्तकी पोहचली होती.

खर्चाचे डोंगर,
आता चांगलेच
जीवावर बेतले होते,
बेताल जीवनाने
मरनोत्तर गोष्टीत
आज चांगलेच
रस घेतले होते.

दऱ्या – खोऱ्यातून
नदी- नाल्यातून
तळी – ओढ्यातून
आपुलकी, जिव्हाळ्याचे
पाणी....
आता बऱ्यापैकी
आटले होते.
कठोर – निर्दयी
दुष्ठ – नीतीने
सुख – दुःखाला
मधो – मध
चिरले होते.

पाखंडी, भ्रष्ट
झुंड, शंड
ठोक, बिनडोक
मनमानी, मनोवृत्तीने
सुव्यवस्थेस,
आता चांगलेच
घेरले होते.

मळे, धन–दांडग्याचे,
आता चांगलेच
फुलले होते,
अवकाळाने
झोडपले तरी,
व्यवस्थेने मात्र..
हात जोडले होते.

दुःखाचे धनी,
नशिबाने चांगलेच,
होरपळले होते,
कितीही हात
जोडले तरी,
व्यवस्थेने पायदळी
तुडविले होते.

न्यायाचेच हात
आज डोळ्यादेखत ,
रक्ताने माखलेले होते,
भ्रष्ट नोकरशाहीपुढे, आज
सत्य हि झुकलेले होते...

- ©️ प्रा. शिवाजी आर. कांबळे (कवि, लेखक, संमिक्षक, संपादक, गीतकार)
☎️ मो.न.8830800335 ================================
Follow me on my Blog ID: https://kshivraj83.blogspot.com/ ================================

किती खाल्ला मार, किती खाल्या शिव्या याची गणतीच नव्हती.

एकच गोष्ट सतत कानी पडत होती.

उनाड आहे, बावळट आहे, धडपड्या आहे, तडफड्या आहे, मूर्ख कुठचा.

भडीमार होत होता आईकडून शब्दांचा..

आम्ही होतो बालपणीच गांधीवादी.

एका गालांत कुणी मारली तर दुसरा गाल पुढे करणारे.

मुकाट्यानें मान वर न करता सारे शब्द पचविणारे.

खेळणें, कुदणें, उड्या मारणें,

त्यातच ढोपर, कोपर, हातपाय फुटून जाणें, भळभळा रक्त वाहायचे.

पण सांगा रडून कुणाला ?

कारण ते असायचे स्वतःच्याच प्रतापाचे...

निमुटपणें बाजूस बसून, सहन करायचे

आणि कुणास समजू नये, म्हणून माती टाकायचे.

भरत होत्या साऱ्या जखमा हलके हलके.

न भरून कसे चालायचे ?

मस्तीची रग, खेळातील धडपड आणि

स्वत:च डॉक्टर बनून जखामाबद्दल वाटणारी मायेची कढ.

सारे तुटून पडायचे, घाव बरे करण्यासाठी.

* * *

... संध्याकाळची वेळ, सूर्य अस्ताला चाललेला.

किती घटका राहील्या होत्या, त्याला डुबण्यासाठी !

विचार करितो मी. शांत बसून पंचाहत्तरीच्या काठी.

हातपाय खाजवितो, कुरवाळीतो, सुरकुतलेल्या कातड्याकडे बघतो.

मध्येच नजर खिळून राहते, ती जखमांच्या वणावर.

कितीतरी लहान मोठ्या आकाराची.

ज्यावर दिसत होती चित्रे आठवणीची.

प्रत्येक वणावर होता एक इतिहास, एक घटना, एक जबरदस्त प्रसंग.

कोडगे बनून केलेली मस्ती, आईचा मार, शिव्या आणि बाबांचा राग.

पण आज सारे काही मनाला आनंदीत करून टाकणारे.

शरिरावरले वण बनले होते एक जीवन आलबंम.

नेत होते भूतकाळांत.

जो होता निश्चित आणि उपभोगलेला.

त्यात भविष्यकाळाची अनिश्चितता नव्हती, कि वर्तमान काळाची क्षणिकता.

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

वाढतोच आहे जरी हा मानवाचा वंश येथे

पाऊस आलाय.....भिजून घ्या
थोडा मातीचा गंध घ्या
थोडा मोराचा छंद घ्या
उरात भरून आनंद घ्या.....
आलाय पाऊस.....भिजून घ्या
बघा समुद्र उसळतोय
वारा ढगांना घुसळतोय
तुम्हीही त्यांच्यात मिसळून घ्या..... आलाय पाऊस.....भिजून घ्या
ऑफ़ीस रोजच गाठत असतं
काम नेहमीच साठत असतं
मनातून भिजावंसं वाटत असतं
मनाची हौस पुरवून घ्या..... आलाय पाऊस.....भिजून घ्या
सर्दी पडसे रोजचेच.....
त्याला औषध तेच तेच..... प्यायचेच आहेत नंतर काढे , आधी अमृत पिऊन घ्या..
आलाय पाऊस.....भिजून घ्या
बघा निसर्ग बहरलाय
गारव्याने देहही शहारलाय
मनही थोडं मोहरून घ्या..... आलाय पाऊस.....भिजून घ्या

WhatsApp वरुन

जादूगार तूं देवा, दाखवी चमत्कार
आठवण येण्या तुझी, करितो हाः हाः कार ।।धृ।।

ढग काळे काळे
जमवितोस सगळे
गर्जती वादळे
कडाडूनी विजा, पर्जन्य होई भयंकर ।।१।।

जादूगार तूं देवा, दाखवी चमत्कार
आठवण येण्या तुझी, करितो हाः हाः कार

तळपते ऊन
दग्ध होई जीवन
जाई वाळून
तेज वाढूनी सूर्याचे, दाह करी फार ।।२।।

जादूगार तूं देवा, दाखवी चमत्कार
आठवण येण्या तुझी, करितो हाः हाः कार

कड्याक्याची थंडी
भरुनी हुडहुडी
देहाला सिकूडी
गाठूनी जाती, ज्याना नसे घर ।।३।।

जादूगार तूं देवा, दाखवी चमत्कार
आठवण येण्या तुझी, करितो हाः हाः कार

सुख तुंची देतो
दुःख तूंची देतो
लक्ष्य तूं वेधतो
चमत्काराविणा कसे, आस्तित्व भासणार ।।४।।

जादूगार तूं देवा, दाखवी चमत्कार
आठवण येण्या तुझी, करितो हाः हाः कार

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

उन्हांत फडफडणारी

एकाकी

फांदी................

वर आभाळापर्यंत

हात पोहचत नाहीत

आणि खाली

कुठलाच समुद्र

स्वागताला उत्सुक नाही .................

तिचे अस्तित्वच

असे,

पणांला लावलेले

बदमाष ऋतुंनी

बहरांतच शापलेले ....................

-- सुषमा एडवण्णावर

लावण्यखणी ती भूलोकीची
निसर्गसखी कोकण दुहिता
रंगबावरी लाजलाजरी
इहलोकीची सुंदर कविता!

नागमोडी कितीक वळणे
खट्याळतेने वाट अडविती
पायघड्या अन् घाली सुंदर
लाल देखणी कोकणमाती

डोंगर माथ्यावरून खाली
अल्लड झरे झेपावत येती
पदन्यास ऐकून तयांचा
वेडी होते कोकण धरती!

समुद्र वैभव कोकणातले
भुरळ घाली मना-मनाला
पहाटवेळी शांत किनारा
देई विसावा जिवाशिवाला!

बहर हिरवा झाडे हिरवी
पाचूचे हिरवे अंगण
देवाजीने दिला कोकणा
असीम अद्भुत निसर्ग आंदण!

- गौरी कुलकर्णी, मुंबई

नासिकेसमोर हात ठेवा, लागेल तुम्हां गरम हवा,

थंड हवा आंत जाते, गरम होऊन बाहेर येते ।।१।।

अन्न पाणी घेतो आपण, ऊर्जा निघते त्याच्यातून,

आत्म्यापरि फुगते छाती, हवा आंत खेचूनी घेती ।।२।।

आतल्या ज्वलनास मदत होते, उष्णता त्यातून बाहेर पडते,

भावना जेंव्हा जागृत होती, रोम रोम ते पुलकित होती ।।३।।

अवयवे सारी स्फुरुन जाती, देहामधूनी वीजा चमकती,

धनको ऋणको विद्युतसाठे, अलग अलग दिसती मोठे ।।४।।

विजातीय लिंग येतां जवळी, परिणाम दिसे विजेचा त्यावेळी,

प्रकाश आहे आपल्या देही, ज्ञानीजन तो सहज पाही ।।५।।

स्थीर करुन चंचल मना, प्रकाश दिसेल ह्रदयी सर्वांना,

उष्णता वीज प्रकाश शक्ती, हींच ईश्वरी रुपें असती ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

भावशक्तीची देत देणगी, उपकार तुझे झाले,
करण्यास तव जवळीक, कामास तेच आले ।।१।।

जिंकून घेई राधा तुजला, उत्कठ करुनी प्रेम,
उचंबळून त्या भावना, साधियले तेच कर्म ।।२।।

भक्तीभावाची करीता बात, ती तर असे आगळी,
पावन करण्या धाऊन जाती, सर्व संत मंडळी ।।३।।

भजनांत मिरा रंगली, ध्यास तुझा घेऊन,
नाचत गांत राहिली, केले तुज पावन ।।४।।

दया क्षमा शांतीचे भाव, करुणेमध्ये भरलेले,
त्यांत शोधता तुझा ठाव, आनंदी मन झाले ।।५।।

सर्वस्व तुजला अर्पिता, पावन होतो भक्तासी,
भावनेची ज्योत पेटतां, कदर तूच करीसी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com