प्रयत्न मनाचा सदैव असे, भरारी घेण्याचा
उंच आकाशी तारांगणांना, भेट देण्याचा....१,

मनी आस ती राहत असते, उचलून त्यास घ्यावे
शिखरावरती जाता क्षणी, स्थितीरूप घ्यावे...२,

प्रयत्नात त्या साथ न मिळता, खालती कोसळते
विचार दबावापुढती त्याचे, काही न चालते...३,

विचार संस्काराचे वलय, मनाभोवती फिरे
निर्मळ पवित्र मन ते, अवलंबूनी विचारे...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मी कविता का लिहितो
हे मला खरंच कळत नाही..
मीच, मला घातलेलं कोडं
कांही केल्या सुटत नाही !

कारण जिच्यासाठी मी
रात्रीचा दिवस करतो,
आणि लिहितो, तिच्या पर्यंत
त्या कधीच पोहोचत नाहीत..

आणि माझ्या व्याकुळ मनाची
परत घालमेल नको,
खपली निघायला नको म्हणून,
मी ही त्या परत वाचत नाही..

तरी हि मी लिहितो.....
का लिहितो कळत नाही
लिहायच नाही हे रोज ठरवतो
पण....रात्र होताच लिहू लागतो

विदीर्ण जखमी मनातून
कविता प्रसवत राहते ...
रक्त बंबाळ अंतःकरणातुन
शब्द शब्द स्त्रवत राहते......

© अरविंद टोळ्ये
९८२२०४७०८०

मान्य आहे मजला वाल्या कोळी बनणे

खून लागल्याचा डाग लागला परी उद्धरुन जाणें ।।१।।

लुटालूट करुनी देह वाढविला

राम नाम जपूनी पावन तो झाला ।।२।।

प्रभू कृपा होऊनी महा कवी बनला

वाल्मिकी ऋषी बनूनी रामायण ग्रंथ रचिला ।।३।।

वाहून गेला पाप भाग तप प्रवाहाच्या वेगांत

धुवूनी गेला डाग जलाशयाच्या ओघांत ।।४।।

वाईट घटना घडते त्यास भोग म्हणावे

उद्धरुनी त्यांत जाणे ह्यास योग समजावे ।।५।।

जर होत असेल माझा वाल्मिकी ऋषि

मान्य मजला सजा जी प्रभूं तूं देशी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

गळावी अहंता भिनावी नम्रता

अल्प वर्षे राहिली, उम्मीदपणाच्या हालचालीची ।

मना वाटते आगळे करावे, उरली वर्षे जीवनाची....१,

वृधत्वाचा काळ गांजता, साथ न देयी शरीर कुणाला ।

मना मारूनी बसावे लागे, एक जागी सर्वाला....२,

निसर्गरम्य स्थळ निवडूनी, मर्यादेत जगावे जीवन ।

दुजास कांहीं येईल देता हेच ठरवावे आजमावून...३,

बरेच केले स्वत:साठीं, समाधान परि नाहीं लाभले ।

दुजास मिळतां आनंद येई, खरे तत्त्व आज जाणले....४,

जेंव्हां असते स्वत: करीता, स्वार्थी भाव लपला असे ।

दुजासाठी करीता सारे , स्वार्थी भाव राहील कसे ?....५,

शेवटचे सरते जीवन, ईश चरणी समर्पण व्हावे ।

अंतिम विनंती हीच, दुजाच्या सेवेतच निघून जावे...६

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

विखुरल्या त्या वाटा साऱ्या,
भावनेचाही झाला अंत,
अंधत्व आले, दिशा हरवल्या,
ना उरली हृदयास मनाची खंत !!

दुःखाने पायघड्या अंथरल्या ,
अश्रूंनी खारे गालिचे पांघरले ,
किर्र किर्र त्या काजव्यांसारखे,
अंधाऱ्या रात्रीत तांडव माजले !!

विटले धागे सुखी नात्याचे,
आकांत करुनी निष्ठुरले मन,
भासत होते मृगजळ ते सुखाचे ,
उरले हाती सुतकी जीवन !!

-- श्र्वेता संकपाळ.

"आकांत"(०८-१२-२०१८)

आभाळीच्या देवराया
कां ? पेरितोस रे माया
अवचित येसी, घेवूनी जासी
कां ? रुजवितोस रे माया

कां ? निर्मिलास रे निसर्ग
उध्वस्त क्षणात सारे व्हाया
निष्ठुर करिसी तू पंचभूते
कुठेच न उरे आसरा जगाया.

कां ? जाळलिस रे लंका
कां? बुडविलिस द्वारका
तूच रे निर्माता अन त्राता
तूच आभाळीचा देवराया

चैतन्य तुझेच रे हे सारे
घाल रे तुझीच पाखरमाया
निर्बुद्ध जरी मी हा पामर
शरणागत येईन तुझिया पाया

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १०६.

९ - ४ - २०२२

रखरखत्या उन्हांत बसूनी,
भीक मागतो एक भिकारी,
जगदंबेचे नाम घेवूनी,
भजन देवीचे सदैव करी ।।१।।

नजीक येत्या वाटसरूंना,
आशीर्वाद तो देत असे,
‘प्रभू तुमचे भले करील’
हेच शब्द उमटत असे ।।२।।

अन्न न घेता दिवस जाई,
खात भाकरी एकच वेळां,
दिवसभरीचे श्रम होऊनी,
उपवास सदैव घडला ।।३।।

पूर्व जन्मीच्या कर्मफळाने,
दीनवाणी जीवन मिळाले,
आज पुण्याच्या राशि जमवूनी,
उद्धरू लागला इतर सगळे ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

गंगा आली मार्गामध्ये तहान आपली भागवून घे

संधी मिळता जीवनामध्ये उपयोग त्याचा करून घे

ठक ठक करुनी दार ठोठवी संधी अचानक केव्ह्ना तरी

गाफील बघुनि चित्त तुझे निघून जाईल ती माघारी

चालत राही सुवर्ण संधी हाका देवूनी वाटेवरी

बोलविती जे प्रेमाने तिज सन्मान तयांचा सदैव करी

धुंदी मध्ये राहून आम्ही चाहूल तिची विसरून जातो

जीवनातले अपयश बघुनी नशिबाला परी दोष देतो

यशस्वी ठरती तेच जीवनी उपयोग करुनी संधीचा

साथ देऊनी प्रयत्न्याची मार्ग निवडती योग्य दिशेचा

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०