गेला होता यात्रेसाठी देवीच्या तो पर्वती ।
श्री जगदंबा ही उंच शिखरी आरूढ होती ।१।

भरले होते मन भक्तीने देवीचे ठायी ।
शरीर कष्ट सोसूनी तो उंच तेथे जाई ।२।

प्रसन्न झाले मन तयाचे बघूनी ती मूर्ती ।
विविध आयुधे धारण करी उभी एक शक्ती ।३।

भव्य होते देवालय ते अतिशय सुंदर ।
पवित्रता भासे तेथे, बघता बाह्य परिसर ।४।

गर्दी होती भाविकांची दर्शन घेण्या तेथे ।
साडी चोळी नेसवूनी अभिषेक करीत होते ।५।

सामील झाला तोही इतर भक्त मंडळीत ।
मनी इच्छीले कमी न पडावे तिच्या सेवेत ।६।

साडी चोळी बांगड्या आणि पक्वान्नाचे ताट ।
अर्पण केले जगदंबेला म्हणून स्तोत्र पाठ ।७।

पूजा अर्चा संपवूनी डोंगर पायथी आला ।
यथासांग विधीने मनी तोषला ।८।

संपत असता यात्रा घटना एक घडली ।
एक दुर्बल भिकारी, चक्कर येऊनी पडली ।९।

धावून गेला मदत करण्या हा तिजला ।
औषधोपचार करूनी, अन्न देई पोटाला ।१०।

आशीर्वाद घेऊनी गेला, त्या दुर्बल बाईचे ।
समाधान देई आनंद, त्याला या घटनेचे ।११।

यात्रेमधला खरा आनंद तो यातच मिळाला ।
श्री देवीच्या पूजेहूनी क्षण हा श्रेष्ठ तो ठरला ।१२।

केली होती पूजा सेवा जीवंत आईची ।
अंतर्मनाने पोच दिली खऱ्या समाधानाची ।१३।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कष्ट करुनी घाम गाळीतो, शेतामध्यें शेतकरी

समाधानाची मिळते तेंव्हा, त्यास एक भाकरी

त्याच भाकरीसाठी धडपडे, नोकर चाकर

कष्टामधूनच जीवन होते, तसेच साकार

कष्ट पडती साऱ्याना, करण्या जीवन यशदायी

विद्यार्थी वा शिक्षक असो, अथवा आमची आई

अभ्यासातील एकाग्रता, यास लागते कष्ट महान

त्या कष्टाचे मोल मिळूनी, यशस्वी होईल जीवन

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

हे भूत संशयाचे छळते कसे मनाला ।
करीते सदा परि ते दिशाहीन विचारमाला ।।

एकाग्रतेचा घात होई क्षणार्धात तेथे ।
डोलायमान होऊनी स्थिती बदलून जाते ।।

गमवी विश्वास जेव्हां प्रभू अस्तित्व शक्तीचा ।
कळला न अर्थ त्याला या सत्य जीवनाचा ।।

येता मनी संशय आपलाच ज्या घडीला ।
शोकांतिका जीवनाची ठरे त्याच क्षणाला ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

त्याचे दोघांचे नेहमी
मस्त चालले असते,
कधीही भांडत नाहीत,
कधीही कुठलाही हेका नाही
सर्वाना कुतूहल वाटत असते
एकदा सहज त्याला विचारले
हसून म्हणाला कुणीतरी
एखादे पाऊल मागे घेले की झाले
सात पाऊले तर एकत्र असतो
असतो ना पुढे मागे...
मग त्यांनतर त्या
पाऊलाची चर्चा कशाला
हेच तर आम्हाला कळत नाही
पावला पावला वर
बदलणे आवश्यक आहे
निदान संसार नावाच्या
प्रवासात...

-- सतीश चाफेकर.

एकदा कवेत घे,
संपवून सारा अबोला,
जीव तुझ्यासाठी राजा,
बघ, कसानुसा झाला,--!!!
स्पर्श तुझा होता सखयां,
सर्व दु:खे नमून जातील,
अडचणींचे डोंगर सारे,
क्षणार्धात ते वितळतील,
बाहूंत तुझ्या वेड्या जिवां,
कधी मिळेल रे आसरां,--!!!!
ओढ वाटे सारखीच,
छळते मज रात्रंदिवसा,
तू येतां, जवळी परंतू,
मिठीत घेते आभाळां,--!!!
प्रितीच्या रंगी रंगता,
तुझ्याच रंगात रंगते,
होऊन वेडिपिशी कशी,
हात नकळत देते हातां,--!!!
माझी मी नसते,
तुझ्याबरोबरी असतां,
भानही हरपून जाते,
तव समीप राहतां,--!!!
रंगतदार तुझी साथ,
मोह तिचा माझ्या जिवां,
परोपरीने वाट पाहते,
उन्हात थंडगार विसावा,--!!!!

हिमगौरी कर्वे

१० वर्ष आईची.. पुढली
१० बाबांची.

१० दिली नवऱ्याला..

१० दिली मुलांना..
सर्वार्थाने केवळ त्यांची.

आता मात्र मुक्त हो...
ही १० स्व:तःची...

वाच, नाच, मौज कर...
हवे ते ते स्वैर कर.

पुढील १० आहेत मग
त्याच्या-आपल्या तब्येतीची...

त्या पुढील १० वानप्रस्थ...
संसारातून निवृतिची.

म्हणून म्हणते...

हीच १० वर्षे फक्त तुझी
नाहीत दुसऱ्या कुणाची
सूनेच्या संसारातही
नाक न खुपसण्यायची

आताच मस्त जगून घे
खळखळून हसून घे
प्रेमात पड स्वतःच्याच
लाड कर स्वतःचेच
स्वतःवरच रुसून घे
नवऱ्याला मार काखोटीला
जग सारे फिरुन घे

देव करो तुला मिळावी
१० वर्षे स्वैर सुखाची.

देव करो तुला कळो
महती स्वत:च्या एका क्षणाची....

संध्यासमय येताच पक्षी, घरट्याकडे सारे निघाले,
किती दूर, किती योजने,
लांबवरी फार उडाले,--||१||

किलबिलाट करत पिल्ले,
असतील वाट पाहत,
सय येता त्यांची एकदम,
पंखात जसे बळ शिरत,--||२||

आपुले घरटे नजरेस पडतां,
जीव भांड्यात कसा पडे,
पिल्ले सुरक्षित पाहता,
आनंदओसंडे चहूकडे,--!!||३||

धोका किती कोवळ्या जिवांना, सोडून जायचे निराधार,
नाग साप मांजरांचा ,
डोळाच असता त्यांच्यावर,-!!||४||

नित्य कामास जाणे,
पक्षीगणांना असते अटळ,
आपल्यावाचून कोण भरवे,
घास मायेने पिल्लांना, निव्वळ,!!||५||
संगोपन त्यांचे करणे,
कर्तव्यच आहे आमुचे ,
आमची छोटी छोटी रुपे,
प्रेमाची इवली प्रतीके,--!!||६||

हळूहळू शिकवायाचे त्यांना, विशाल गगना तोंड देणे,
निर्भय होऊन उडायचे,
ऊन -- पावसात राहणे,--!!||७||

संकटे आली किती जरी,
शांत आणि स्थिरच राहणे, कर्तव्यपरायण राहून आपुले,
सारे जीवन व्यतीत करणे,--!!||८||

हिमगौरी कर्वे©

दुष्काळ आणि पाणीटंचाईने पोळणाऱ्या महाराष्ट्राला जलसमृद्ध करण्यासाठी मा.सुधाकरराव नाईक यांनी जलक्रांतीची बिजे रोवली.

स्फुर्ति येऊन कविता केली आनंद झाला मनीं ।
चटकन कागदावरी लिहीली शब्द येतां ध्यानी ।।

कवितेतील शब्दरचना झाली बहरदार ।
कौतूकाची येई भावना बघुनी शब्द भांडार ।।

पुर्ण करुनी कविता टिपूनी घेतली वहीत ।
काव्य रचना परत वाचतां मग्न झालो आनंदात ।।

फेकूनी दिला कागद ज्यावरी रचिली कविता ।
विचारांत होतो धुंद कृत्य केले मी अजाणतां ।।

अघटित घटना झाली काव्य स्फुर्ति गेली निघूनी ।
नंतर मजला काव्य सुचेना बेचैन झालो मनीं ।।

चूक मनां उमगली अपमान केला अजाणतां ।
शारदा कागदावरी अवतरली बनोनी एक कविता ।।

खिन्नता वाटली मनासी कागद घेतले उचलून
निर्माल्य समजोनी त्यासी गंगाजलीं केले अर्पण ।।

पुनरपि सुचले काव्य लिहूं लागलो कविता ।
शब्द रचना भव्य लेखणीतून उतरतां ।।

अनावधाने झाला मजकडूनी अपमान ।
प्रायश्चित्त घेतां गेला शारदेचा राग निघून ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com