कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
अजूनही प्रणयाचे ऐकू येते गुंजन !
अजूनही प्रणयाचे ऐकू येते गुंजन!
हुळहुळते अधरांवर माझ्या पहिले चुंबन!!तुझा स्पर्श पहिल्यांदा झाला मला असा की,
उभ्या हयातीचे या माझ्या झाले कंचन!गगनामध्ये अजून गर्दी नक्षत्रांची
तुझ्या नि माझ्या प्रीतीला ती करती वंदन!सवे माझिया तू असली की, असे वाटते....
स्वर्गामधले अवतरले भवताली नंदन!श्वासाश्वासामधे चालते तुझीच घमघम
अजून कुठले मला पाहिजे दुसरे रंजन!मला न वाटे जीवन-मरणाची या भीती
जोवर आहे नाम:स्मरणाचे हे इंधन!पहा लागलो बहराया मी दिशादिशांना
तुझ्या कृपेचे जेव्हा झाले अविरत सिंचन!शब्द अता बोलतात माझे तुझीच भाषा
करतो आता तुझेच वाचन, तुझेच चिंतन!हयात माझी गझलमय जणू झाली आहे
झोपेमध्ये सुद्धा चालू विचारमंथन!कळते मजला तुझ्याविना मी अपूर्ण आहे
तू माझा स्वर, मी तर साधे आहे व्यंजन!प्रोफेसर
प्रा. सतिश देवपूरकर
-
वात
गळे अवसान सारे
फुटे कणसाला तुरे
चुलीत घाला तुमचे
वांझ दौऱ्यावर दौरे!कापसाच्या होई वाती
विम्याचं रिकामे पोते
निवडून दिलेले घोडं
कंपन्याची पेंड खाते !खतात लूट,बियांत लूट
आडत्याचीही दलाली
खरेदीखताला बघा
महागाई लावी लाली !कोपतो प्रत्येक ऋतू
तशी काळी अवकाळी
पीठ मीठ भाकरीचं
शिक्षण धरी काजळी!बनिया येती घरा तेव्हा
बटनी मतदान करा
निवडून गेले आता
शेतकरी फासाने मारा!-- विठ्ठल जाधव
संपर्क: ९४२१४४२९९५
शिरूरकासार, जि.बीड
-
शान निराळी अंबाड्याची
शान निराळी अंबाड्याची
फुलवेणीही त्यावरी साजे
रूप पाहुनी सजलेले ग
चंद्र नभीचा पाहून लाजे !!कचपाशाची अदा निराळी
केशभूषा मम रोजच दावी
केश मोकळे, कधी तिपेडी
कधी घट्ट अंबाडा सजवीघनगर्द मम केश मोकळे
जाळी मध्ये घट्ट बांधुनी
सुरेखशा त्या अंबाड्यावर
ल्यावी सुंदर मी फुलवेणी !!रोजच वाटे कच शृंगारा
हात सख्याचा मम लागावा
फुलवेणी माळून तयाने
केशी मम या गंध भरावा !!विसरून सारे देहभान मी
अधीन त्याच्या पुरते व्हावे
गंध वेणीचा रंग प्रीतीचा
एकरूप मग होऊन जावे !!-- काव्यरचना ©✍?
प्रमोद मनोहर जोशी जळगाव 9422775554, 8830117926
कविता कॉपी राईट अंतर्गत आहे -
ये जवळ बस
‘ये, जवळ बस’ म्हणालीस तूं,
मी बसलोही
क्षीण तुझा कर करीं घेउनी
सुखावलोही .
नव्हतें माहित, ‘उद्या’ परंतू
काय व्हायचें होतें
‘उद्या’च येथुन कायमचें तुज
दूर ज़ायचें होतें.- सुभाष स. नाईक
-
मला हसावे की रडावे हेच कळत नाही ?
ही वात्रटीका आहे , लिहावी वाटली ,पटली म्हणुन लिहीली.
-
बीज – वृक्षाचे चक्र कुणाचे ?
सुक्ष्म बिजाचे रोपण करतां, वृक्ष होई साकार
कोण देई हा आकार ?तूं तर दिसत नाही कुणाला, घडते मग कसे ?
कोण हे घडवित असे ?प्रचंड शक्ती देऊनी बीजाते, प्रचंड करितो वृक्ष
कोण देई ह्यांत लक्ष ?त्याच वृक्ष जातीचे गुणही येती, रुजलेल्या त्या बीजांत
ही किमया असे कुणांत ?तोच वृक्ष वाढूनी फळे देतो, फळांत असते बीज
फिरवी कोण चक्र सहज ?
-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
दर्शनाची ओढ
पांडूरंगाचे दर्शन घेण्या, गेला पंढरपूरी ।
चुकली नाही कधीही, आषाढी कार्तिक वारी ।।
आजपरी शरीर दुबळे साथ देईना ।
मन तजेले दर्शन घेण्या हट्ट सोडीना ।।
आधार घेऊनी आज कुणाचा गेला पंढरपूरी ।
भरून आले डोळे त्याचे बघता शिखर मंदिरी ।।
आशा नव्हती थोडी देखील दर्शन मिळण्या तेथे ।
अंगणीत जमले भक्त गण नाचत सारे होते ।।
चार दिवस पडून होता विठ्ठल विठ्ठल गजरी ।
फिरणे नाही मागे अशी मनीची तयारी ।।
गेला नाही कण अन्नाचा चार दिवस पोटी ।
ध्यास लागला मनी एकची त्याच्याच भेटीसाठी ।।
टाळ मृदुंग विठ्ठल नामी एक रूप झाला ।
नाचत नाचत प्रभू चरणी येऊन तो पडला ।।
विलीन झाला अनंतात तो फिरूनी नाही उठला ।
देह सोडूनी पांडूरंगी चरणी वैकूंठी गेला ।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
-
क्षण
‘क्षण’ दिसायला दोन अक्षरे
चुकीच्या निर्णयाने क्षणात
जीवन मातीमोल करे !चांगल्या बेरजा क्षणाच्या
वजाबाक्या वाईटाच्या,
कधी गुणाकार
कधी भागाकार !क्षणाच्या विलंबाने चुकते प्लेन,
चुकते ट्रेन,
निसटते संधी,
आयुष्यात येते आंधी !मनाच्या चलबिचलतेने
क्षणार्धात सुटतो तोल,
होत्याचे नव्हते करण्या
उद्युक्त करतो क्षण !त्याच क्षणाला सावरायला हवे
क्षणाक्षणाला मन भानावर हवे,
जगण्याच्या चांगल्या उमेदीने
जीवनाकडे बघायला हवे !जीवनात चांगला क्षण येतो
आपण नकळत दूर सरतो !
क्षणार्धात हातची संधी जाते
पुढच्या क्षणाची हुरहूर लागते !जगदीश पटवर्धन
-
तुटल्या तारा त्या
तुटल्या तारा त्याझंकारत नाही,अबोल चांदण्यातचंद्र उजळत नाहीकोरड्या शब्दांत भावउमटत नाही,वेदनेतल्या जाणिवांचेकढ दिसतं नाहीमिटल्या फुलांचा वासउरतं नाही,तोडल्या मनात सुखउरत नाहीझोका स्वप्नातला एकझुलवून गेला,रिक्त मनात आल्हादजीव पोळलाखेळ झाला असाभावना विरल्या,निर्जीव भावली समखेळ रंगलामन कोमेजले अधरनव्हती कल्पना,कोण कोणास बोलताहृदयात कंपनासल बोचरी उरलीउरल्या वेदना,न कोणाचे कोणीनकळे संवेदना-- स्वाती ठोंबरे. -
सोड अबोला
नकोस बोलू, मीही सारे जाणतो
न उरले, काहीच बोलण्यासारखेजाणतो मी, तुझ्या मौनी वेदनांना
आज नां काहीच विसरण्यासारखेजे जे अव्यक्त! कसे व्यक्त करावे
सांगनां! तूं काय सावरण्यासारखेजे, जे घडले, ते, ते हृदयस्थ सारे
सत्य! कोणते व्यक्त करण्यासारखेतूच सांगनां, काय कसे घडले होते
जगी जगलो साऱ्यांच्या मनासारखेआज हा असा विरही दुरावा भाळी
यावीण कोणते दुःख भोगण्यासारखेव्याकुळ अतरंगी, अस्वस्थ दग्धता
तरी सारेच तुझ्याशी बोलण्यासारखेआता तरी, तूं सोड हा वेडा अबोला
होवू दे, आता तरी थोडे मनासारखे-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)
9766544908
रचना क्र ६०
२७ - २ - २०२२.
प्रा. सतिश देवपूरकरCopyright © 2025 | Marathisrushti