आज मन आनंदले,
सुखाच्याही पार गेले,
भंवसागरी तरणे खासे,
आता सोपे वाटले,--!!!

दुनियादारी निभावणे,
असते किती कठीण,
तरीही तावून-सुलाखणे,
सहजी कसे जमले,--!!!

मनमोर थुई थुई नाचे,
पदन्यासाची तऱ्हा वेगळी, डोळ्यातून दोन थेंब सुखाचे समस्यांची असून चलती,--!

खंबीर,धीरगंभीर राहणे,
तटस्थभूमिका निभावावी,
येऊ देत वारे--वादळे,
मात्र एक झुंज द्यावी,--!

तुझ्यापेक्षा मी सरस,
म्हणत त्यांन भिडावे,
संकटांचे सतत घोर,
जिवामुळी लावू न घ्यावे

एक दत्तगुरु पाठीराखे,
राहावे निर्धास्त लेकराने,
गुरुमाऊलीच्या कुशीत सगळे,
आपुले दुःख सांगावे,--!!!

ते असतां मागे,
त्यांची जाणीव ठेवावी,
एक त्यांचे स्मरण,
सारी दुनिया विसरावी,--!!!

आनंदाच्याही डोही बुडावे,
ओलेत्याने राहावे कोरडे,
पाणी जाताना नाकी तोंडी,
दत्तगुरूंनीच फक्त वाचवावे,--!!

हिमगौरी कर्वे.©

निसर्गाची रचना, जन्म मृत्यृची योजना,

गती देई जीवन चक्रांना, ईश्वरी शक्ती II १II

उत्पत्ती लय स्थिती, या त्रिगुणात्मिक शक्ती

याच तत्वे निसर्ग चालती, अविरत II २II

ईश्वरी योजना महान, खेळ जीवनाचा चालवून

घडवी शक्तीचे दर्शन, निसर्ग रूपाने II ३II

वस्तूचे निरनिराळे आकार, चेतना देवूनी करी साकार

यास जीवन संबोधणार, आपण सारे II ४ II

मातीची भांडी असती, विभिन्न रूपे मिळती

वापरून तीच ती माती, आकार देई पुन्हा पुन्हा II ५II

दिसेल भांडी फुटलेली, अथवा नवी बनलेली

हीच हात चलाखी, सगळी त्याच्या खेळण्याची II ६II

मृत्यू टळला न कुणा, हे अंतर्मनी जाणा

यशस्वी करा जीवना, मर्म ओळखूनी त्याचे II ७II

राहीला नाही राम, उरला नाही शाम

मागे राही फक्त कर्म, तुमच्या जीवनातील II ८II

जाणता मृत्यूची अटळता, घालवी ती मनाची चंचलता

आणील आयुष्या निश्चिंतता, समजोनी जीवन क्षणभंगूर II९ II

ठेवा मनामध्ये बिंबवून, अनिश्चित आहे जीवन

मर्यादा धडपडीना देवून, आयुष्य मार्ग आक्रमाल II १०II

नागडा उघडा येई येथे, तसाच जाई परत तेथे

कांहीं न तयाला नेता येते, सोडताना हे जग II ११II

आत्म्यासंगे जाई कर्म, जगती राही देह धर्म

निसर्ग चक्राचे हे मर्म, ओळखावे सर्वांनी II१२II

धडपड तुमची धनापाठी, कुणी झगडे सत्तेसाठी

आकर्षण सारे मायेपोटी, बाह्य गोष्टीचे II१३II

संसार हा नाशवंत, सर्वासी आहे अंत

म्हणूनी जाणावा भगवंत, अविनाशी शक्तीस II१४II

निद्रेस जाण्यापूर्वी, मृत्यूची आठवण करावी

मात्र त्याची भिती नसावी, मनामध्ये II१५II

मृत्यूची करिता आठवण, चुकांना पडेल बंधन

बंधनात होईल महान, कार्य तुमचे कडूनी II१६II

जाणोनी छोटा काळ, न दवडी तो फुकट वेळ

शोधण्यास तो जाईल, जीवनाचे प्रयोजन II१७II

माहीत असते सर्वांना, मृत्यू टळला न कुणा

परी आठवण त्याची निर्भय मना, रोज येत राहावी II १८II

भीऊ नका मृत्यूला, अपघात समजा त्याला

जीवनचक्र पूर्ण होण्याला, मदत होई त्याची II१९II

जैसा आनंद जन्माचा, तैसा मानावा मृत्यूचा

यात सहभाग प्रभूचा, समजावे ही विनंती II२०II

शुभ भवतू

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

मी असतो online
पण ती जाते offline
म्हणुन तर विस्कळीत होते माझी line

करतो नेहमी तिला hi
पण ती करत नाही साधा bye
म्हणून बोलतोय करायचा काय आहे free चा Wi-Fi

करतो तिच्या photos ना like
पण ती नेहमीच करते मला dislike
म्हणून म्हणतोय आता करायची काय आहे new bike

करतो तिच्या link ला share
पण ती म्हणते how did you dare?
मग बोलतो sorry dear take care ...

करतो नेहमी poke
पण ती उडवून लावते रोख-ठोक
म्हणून समजावतोय स्वतःला कश्याला फुकटची नोकझोक

देतो तिच्या status वर comment
पण ती नेहमीच करते argument
म्हणून म्हणतोय बस झाली आता adjustment.

(सौजन्य : फेसबुकवरील एका कवीने लिहिलेली मजेशीर कविता मराठीसृष्टीच्या वाचकांसाठी शेअर करीत आहोत.)

जमले होते असंख्य भाविक, जगंदबेच्या दर्शना ।

कांहीं तरी मागत होते, हात जोडूनी चरणा ।।

दयावान ती आहे समजता, गर्दी होते तिजपाशीं ।

कधी न दिले काहींहीं तिजला, मग ही मागणी कशी ? ।।

जावू नका दर्शनास तिच्या, रिक्त अशा त्या हाताने ।

तिला पाहिजे ताट पूजेचे, भरलेले भक्ती भावाने ।।

व्यर्थ होवून जाती ते श्रम, भक्तीभावाच्या अभावी ।

उभे आयुष्य वाऱ्या करूनी, हाती काही न येई ।।

मानव रूप देऊनी तिजला, धनादी वस्तू अर्पिती ।

पूजाविधींचा थाट करूनी, मोठेपणा दर्शविती ।।

भक्तीची ती भुकेली असूनी, काही न लागे तिजला ।

केवळ तुमचे भाव जाणूनी, सर्वच मिळेल तुम्हाला ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

देहमनाचा आनंद औरची,

नसे तयाला दुजी कल्पना ।

जीवनामधले मिळता सारे,

न तेथे कसली तुलना ।।१।।

आनंदाचा घट भरूनी हा,

तन मन देयी पिण्यासाठी ।

आनंदाला नसे सीमा मग,

अनेक घट अन् अनेक पाठी ।।२।।

एक घटातूनी आनंद मिळता,

दुजे घट हे जाती विसरूनी ।

अनेक घटांतील आनंद हा,

लुटाल कसा तृप्त होवूनी ।।३।।

दुजामध्ये समरस होवूनी,

लुटूनी घ्या तुम्ही आनंद सारा ।

‘मी’ ‘तू’ ह्यांच्या पलीकडला तो,

आनंद घटाचा भव्य पसारा ।।४।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

तुझ्या प्रेमात पडण्यापूर्वीही मी
जगत होतो आनंदात
तुझ्या प्रेमात पडल्यापासून मी
जगत आहे भ्रमात
कळत नाही माझेच मला मी
काय पाहतोय स्वप्नात
उगाच विचार करतो आता मी
आध्यात्मचा भौतिक जगात
माझे सारे जग आता मी
पुन्हा नव्याने पाहतोय
कित्येक वर्षानंतर नव्याने मी
तुझ्या प्रेमात पडतोय
माझा मलाच आता मी
पुन्हा नव्याने शोधतोय
प्रेमाच्या मृगजळास आता मी
काय नव्याने फसतोय

कवी - निलेश बामणे ( बी डी एन )

गौरी, अभाव्या अहंकारा, अग्निज्वाला.. अनेकशस्त्रहस्ता ईतकी सामर्थ्यशाली असूनही दक्षाच्या अपमानामुळे यज्ञकुंडात समिधे सारखी जळत..राहीली.. उमा-पार्वती ..तीचा उद्वेग कवितेतून मांडायचा प्रयत्न मी केलाय .. मागच्या वर्षी केलेली कविता थोडी वाढवली आहे .. चंद्रचूडासाठी पुन्हा गौरी, अपर्णा 

कविवर्य सौमित्र यांची माफी मागून.. विडंबन.

थंडी जरा जास्त आहे दरवर्षी वाटतं...
दरवर्षी लग्नाचं स्वप्न उबदार मनात दाटतं.
तरी भावना चाळवत राहतात.
मन चाळवत नाही.
या एकांतात सिंगलतेशिवाय कुणीच बोलत नाही.
इतक्यात एखादी सुंदर ललना नजरेसमोर येते..
इतक्यात एखादी सुंदर ललना नजरेसमोर येते...
आपण पाहत नसलो तरी पदर नीट घेते.
नवरा तिचा जाडा, टकला डोळे वटारून बघत राहतो...
आपण फक्त डोळे झाकून हात चोळत जगत राहतो.
संध्याकाळ टळून रात्रीचा सुरू होतो पुन्हा खेळ...
आपल्या शिकोटीत शिरत राहते गार गार कातरवेळ.
चक्क डोळ्यांसमोर मित्र लग्न करून येतो.
दरवर्षी देव आपली अशी का परीक्षा घेतो.?

दत्तात्रय श्रीकांत गुरव
मोबा. -8605523618

आम्ही साहित्यिक फेसबुक ग्रुप

कुणा आवडतो मोर पिसाऱ्याचा
असे कोणाला छंद कोकिळेचा,
कुणी असतो नादिष्ट पोपटाचा
मला आहे परि नाद कोंबड्याचा ।।१॥।

किती माझा कोंबडा ऐटदार
चाल त्याची किति बरे डौलदार
शिरोभागी छानसा तुरा हाले
जणू जास्वंदी फूल उमललेले ।।२॥।

पिसारा त्याचा किती झोकदार
चोच त्याची चिमुकली बाकदार
अर्धपायी पांढरीशी विजार
गमे विहगातिल बडा फौजदार ।1३।।

“उठा मूर्खांनो ! झोप काय घेता ?
अरुण उदयाचा काळ असे झाला
करा काही तरि आळसा त्यजून”
उष:काली सांगतो ओरडून ।।४।।
किती माझा कोंबडा हो शहाणा
लोक कल्याणा झटतसे पहाना !
मोर, पोपट, कोकिळा, राजहंस
रिकाम्यांचा या बडेजाव खास ।।५।।

अति परिचय जाहला कोंबड्याचा
म्हणुनि करिता का मानभंग त्याचा ?
जरी आवडला नाही तो तुम्हाला
सदा देई आनंद मन्मनाला ।॥६॥