कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

मी अजूनही तुझ्याच आठवात दंगतो
बेजार, प्रीतभावनांनाही कुरवाळीतो

मिटलेल्या पापणीतही अस्तित्व तुझे
तरीही लोभस चराचरी तुला शोधितो

गुलाब, जाईजुई, बकुळ, मोगरा चाफा
तुझ्याच स्मृतीतुनी,अजूनही दरवळतो

सृष्टीत साऱ्या हिरवळलेले चैतन्य तुझे
पाहता, भावनांचा बहार उमाळून येतो

अवखळ निर्झर,तुझ्या ओल्या स्मृतींचा
माझ्याच भाबड्या अंतरातुनी पाझरतो

आज सामोरी झाकोळलेले हे तारांगण
तरीही, मी तुझ्याच आठवासंगे जगतो

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १८.

१७ - १ - २०२२.

प्रदीप निफाडकरांची गझल

काही अटळ गोष्टी कधीच होऊ नयेत असतात आशा वेड्या
येतात ते क्षण सामोरे जेव्हा उडतात भ्रमाच्या चिंधड्या चिंधड्या

नसते तयारी मनाची , बीभत्स विद्रुप सत्याला भिडण्याची
समूळ उन्मळण्याची , उरी फुटण्याची , आत्यंतिक आक्रंदनाची

धडपड संपण्यापूर्वी , अखंड असहाय तुम्ही धडपडताना
वाटतं प्रचंड वैषम्य की येऊ शकलो नाही तुमच्या कामाला
बाळगाव्या उरी बोचणाऱ्या वांझ वेदना की निरंतन घुसमटवणारी जाणीव
की करावी आपल्याच आपण potent न्यूनतेची उसासून कीव

If you couldn't be helped in your intensely weak moments When I was around watching , desperately helpless well I guess , I ought to be guilty by choice , for life

अगतिकतेच्या कडेवरुन भासतो भास्करही तो त्रयस्थ अन् दुबळा
काळीज चिरीत निघालेला काळोख व्यापुन उरतो विश्वाला सगळ्या
आसवांच्या साठवांना तेव्हा बांध विवेकाचा नाही पेलत
येतात अचानक प्रवाहाचा घेऊन वेग प्रचंड , ओसंडत

सुटला नाही अजून आतड्यांना आतून पडलेला पिळ
उठवते वारंवार काळजात एक परिचित खोलवर कळ
जागत्या ठुसठुसणाऱ्या वेदना नि गद्गद्णारे हुंदके
भळभळणाऱ्या जखमा नि बापुडवाणी पोकळी व्याकुळ

बऱ्याच झाल्या बेरजा वजाबाक्या तरीही आयुष्यफळा भासतो मोकळा
त्रैराशिक हुकले जगण्याचे , चुकलाच आमचा वेळेचा ताळा
काही असतील झाल्या तरीही बऱ्याच उरल्या होत्या गप्पा
स्पंदनांना काही फुटलेले पाय ; उरल्या होत्या तरीही आंतरिक कळा

भेटू आपण जेव्हा होऊन एकदा एकदम गोळा
होऊ या मोकळे मनसोक्त रडून गळ्यात घालून गळा

घंटेच्या घनगंभीर नादाने भानावर आलो जेव्हा
रात्र टळून गेली होती .....
सुकत आलेले जडावलेले डोळे मी उघडले तेव्हा
कोवळी सूर्यप्रभा नुकती पसरत होती

खूप काळ उलटून गेला असावा
कोंबडाही केव्हाचा आरवला असावा
आता उठायलाच हवे , नाही का ?

उरलेले अश्रू गोठवून मनाचा दगड करुन उठताना
मी जेव्हा माझ्या क्षौर केलेल्या डोक्यावरुन हात फिरवला तेव्हा
छोटे छोटे सफेद केस त्यावर केव्हाचे उगवले होते

-यतीन सामंत

आई तुझे प्रेम

अनंत त्याचे दाम

तुलनेसी ब्रम्हांडी ।।

जड तुझीच पारडी

पुंडलीक तुझ्यासाठी

विसरला जगत् जेठी ।।

कळण्या तुझ्या प्रेमाचा अर्थ

शब्दांत नाही सामर्थ्य ।।

बलिदानाची तू मूर्ती

'प्रेमाचे प्रतिक' हीच तुझी किर्ती ।।

कष्ट करुनी वाढविले छोटे

विसरती तुला होऊन मोठे ।।

सोडीनी एकटे तुजसी

पंख फुटता उडे आकाशी ।।

निरोप देऊन प्रेमाचा

कळस गाठला महानतेचा ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

धागा धागा विणून,
केली तयार जाळी ।
गोलाकार नि बहुकोनी घरे,
पडली निर निराळी ।।१।।

स्थिर सुबक घरे,
जसा स्थितप्रज्ञ वाटे ।
सर्व दिशांचा तणाव,
न दिसे कुणा कोठे ।।२।।

तुटेल फुटेल तरी,
सैलपणा येणे नाही ।
जर ढिला झालाच तर,
जाळी दिसणार नाही ।।३।।

जगे तो अभिमानानें,
मान ठेवूनीया ताठ ।
संसारामधील क्लेश,
झेलीत होती त्याची पाठ ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

वेलींना आधार होता,
वृक्ष वाटला दणकट परि
बुंधा ज्याचा किडूनी गेला,
कोसळणार मग कधीतरी

नष्ट करिल तरूवेलींना,
धरणीवरती आडवा होता
सौंदर्य दिले लताफूलांनी,
सारे कांहीं विसरूनी जाता

वेलींनो आणि झुडपानों,
सोडूनी घ्या आधार पोकळ
स्वतंत्रपणे तुम्ही जगण्या ,
स्वावलंबनाचे टाका पाऊल

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

लपकत आली

कडकडाट करुनी गेली

प्रकाशमान केले जगासी

सारुनी दूर अंधारासी

भयाण होता अंधःकार

लख्ख प्रकाश देई आधार

घेई सर्वांच्या मनाचा ठाव

भिती असूनही, प्रसन्न भाव

करुनी शक्तीचे भव्य प्रदर्शन

निर्माण झाला मनी अभिमान

परि दुःखी होते तीचे मन

'क्षणिक' लाभले तिला जीवन

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

e-mail- bknagapurkar@gmail.com

कोण जाणे कसे ठांवे,मन आज भरून आले,
आठवणींच्या आभाळात,
एकेक ढग जमा झाले,--||१||

बघता बघता एकमेकात,
ते कसे खेळू लागले,
हृदयांतरी स्मृतींचे मग,
बिलोरी आरसे हलू लागले,--||२||

स्मरणांच्या हिंदोळ्यावर,
झोके घेत झुलू लागले,
इकडून तिकडे पाय हलवत,
मन सैरावैरा धावू लागले,--||३||

गतकाळाचा जोर घेऊन,
हिंदोळा वारंवार हाले,
वरती जाता क्षणिक सुख,
भासते कधी उगीच खरे,
खाली येता त्याच सुखाचे,
दुःखात रूपांतर का बरे,--||४||

खाली असता ओढ वरची,
पाय मुळीच ना ठरें,
हालचाल अटळ शेवटी,
मनडोही कुणी टाकले खडे,--||५||

या डोहातील प्रतिमा हालती,
गूढ वाटे आकर्षण त्यांचे,
नाती गोती सारी बोलावती,
ऐहिक सुख वाटे'तोकडे,--||६||

संपून गेले ते, रेंगाळे,
चलबिचल होतां आत्म्याची, चढाओढ लागे दोघांमध्ये,
जीत होई फक्त स्मृतींची,-!!!

हिमगौरी कर्वे©

अलार्म वाजला कानी, म्हणून आली मला जाग
तशी ही म्हणे, उठा लवकर, आठ मार्च आज |

मनी म्हटल चला नवरोजी, एक दिवस हा बयकोचा
चहा-नाश्ता-डब्यासाठी, ताबा घेतला किचनचा |

मुले बाहेर पडेस्तवर, ही खुशाल पडली लोळत
मीच सगळ आवरुन सवरुन, ऑफीस गाठल पळत |

घरकामवाल्यांची रजा होतीच, आजच्या महिला दिनाला
ऑफीसांतही महिला वर्ग, येणार नव्हता कामाला |

घरची दारची कसरत करत, फेस आला तोंडाल,
खरेदी-हॉटेल-सिनेमा उरकून, हिला उशीर झाला यायला |

हुश: करतोय तोच परिचित, शब्द आले कानी
आठ वाजून गेले, अहो उठताय नं तुम्ही?

खर सांगतो त्याच क्षणी
जाग आणली स्वप्नानी
Hats off to you
बायकोस म्हटलं महिला दिनी |