शान्त समईत जशी वात,
तशी समाजात स्त्री जात,
जळून जळून प्रकाश देत,
क्षणिक फक्त मोठ्या होत,--!!!

पणतीची ज्योत तशी,
आमुची ही असे जात,--
जगच छोटे भोवतालचे,-- स्वयंप्रकाशी मोठे करत,

लामणदिव्यात उर्जास्त्रोत, रात्रंदिनी सारखे *अविरत,
मंद असूनही सतत, कार्यरत, भोवताली प्रकाश पसरवत,--!!!

नंदादीपातील जशी ज्योत,
स्त्री तशी तिच्या संसारात,
हळूहळू अगदी तेवत,--!!!
दुसऱ्याला प्रकाशमान करत,--!

निरांजनातील छोटीवात, संसारासाठी उभी राहत,
सारखे सारखे पहा जळत,
स्वतःला ओवाळून टाकत,--!!!

निमूट उभे राहणे,
खंबीर अचल होणे,
स्वतः चटके सोसत,
भोवताल उजळून टाकणे,--!!!

अंधारावर मात करत करत,
काळ्या तमास नष्ट करणे,
आपले स्त्रीत्व साकारत,
प्रकाश-कारणे झिजणे,--!!!

असे झिजत झिजत,
पुढे वाटचाल करणे,--
वाऱ्यावादळांतही पुरत्या,
जिद्दीने पुन्हा फडफडणे--!!!

जो येई तो हात लावी,
धक्के सहत राहणे,
वेदनांनी तडफडत,
आपुले तेज सांभाळणे,--!!!

कुणी धरू पाहे ज्योत"",
त्यास धीराने सामोरे जाणे,
वेळीअवेळी चमकत, चमकत
आपली अस्मिता जपत राहणे,-!

कणाकणाने पळापळाने,
जिवांत जीव आहे तोवर, उभे-आडवे, जळत राहणे,
मग तेजाचावसा,दान देणे,--!!!

ज्योतीने ज्योत पेटवीत,
मगच संपत संपत जाणे,!--
उजेडाच्या वाटेअंती, *ज्योतिर्मय श्वास सोडणे,!

हिमगौरी कर्वे.©

जेव्हां मजला कळत होते, निद्रेत आहे मी

जागृत स्थिती असूनी मनाची, शरीर होते निकामीं ।।१।।

निद्रेमधल्या स्थितीत जाता, जाग न राही तेथे

जागेपण आणि निद्रा दोन्हीं, एकत्र न येते ।।२।।

निद्रावस्था नि जागेपणा, याहून दुजे कोणते ?

ध्यान स्थिति ही आगळी असूनी, मध्य बिंदू साधते ।।३।।

देह मनाला विश्रांती देई, ध्यान अवस्था ही

ध्यानामधली ऊर्जा सारी, ईश्वरार्पण होई ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

उठतां बसतां भेटे मज सारखा पांडुरंग
माझा सखा पांडुरंग ।।

नेत्र पाहती मूर्ती श्यामल
जिव्हा जपते ‘विठ्ठल विठ्ठल’
गातो हृदयाचा प्रत्येकच ठोका ‘पांडुरंग’ ।।

काम-क्रोध-मद-मोह बांधती
लोभ नि मत्सर हरती शांती
नाशतसे त्या सहा रिपूंचा धोका पांडुरंग ।।

संकटांचिया काट्यांमधुनी
नेई विठ्ठल बोट पकडुनी
दूर करितसे चिंता-भीती-शोका पांडुरंग ।।

अज्ञानाची अवस काज़ळी
विठू न येऊं देतो भाळीं
जीवनआभाळीं पसरी आलोका पांडुरंग ।।

मार्तंडाहुन तेजस दीप्ती
बह्मांडाहुन विस्तृत व्याप्ती
अनंत, उरतो भरुनी साती लोकां पांडुरंग ।।

आनंदाचें पेव विठू हा
चिरहर्षाची ठेव विठू हा
हृदयीं चिन्मय उन्मादाचा झोका पांडुरंग ।।

एकमेव-गणगोत विठ्ठलू
माझी जीवनज्योत विठ्ठलू
जन्ममृत्युच्या पल्याड जाण्यां मोका पांडुरंग ।।

- - -

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz(W), Mumbai.
Ph-Res-(91)-(22)-26105365. M – (91)-9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

आधी मूळ धाडा
अष्ट गणेशांना
इच्छिल्या कार्याला शुभारंभ ।
आधी मूळ धाडा
बापुजी देवाला
घरच्या कार्याला हातभार ।
आधी मूळ धाडा
कार्ला गडावरी
बैसोनी अंबारी येई माते ।
आधी मूळ धाडा
सप्तश्रुंगावरी
भगवतीची स्वारी येई कार्या ।
आधी मूळ धाडा
कृष्णेला वाईच्या
मान आजोळीचा आहे तिचा ।
आधी मूळ धाडा
जेजूरी खंडेराया
बहिणीच्या कार्या पाठी उभा ।

देव निळाईत न्हाई
देव राऊळात न्हाई
शोध बापा माणसाच्या
अंतरीच्या ठायी ठायी

फुलं नि फळं ही सारी
त्याच्या रं अंगणाची
पुन्ना काय वाहतो तू
वीणा भाव ती फुकाची

नगं त्यास रं डोलारे
सोन्यारुप्याचे मनोरे
कशाची रं हाव त्याला
त्याला दावू नगं गाजरे

देणं घेणं हा व्येव्हार
देवा काय रं कामाचा
एक शबूद ओलेता
डोळा थेंब आनंदाचा

म्हणशीला त्यो दिसं देव
न्हायतर साधा रं दगुड
देव मनाच्या कुपीत
सुद्ध अत्तर परिमळ!!

-- वर्षा कदम.

-- स्वाती ठोंबरे.

नासिकेसमोर हात ठेवा, लागेल तुम्हां गरम हवा,

थंड हवा आंत जाते, गरम होऊन बाहेर येते ।।१।।

अन्न पाणी घेतो आपण, ऊर्जा निघते त्याच्यातून,

आत्म्यापरि फुगते छाती, हवा आंत खेचूनी घेती ।।२।।

आतल्या ज्वलनास मदत होते, उष्णता त्यातून बाहेर पडते,

भावना जेंव्हा जागृत होती, रोम रोम ते पुलकित होती ।।३।।

अवयवे सारी स्फुरुन जाती, देहामधूनी वीजा चमकती,

धनको ऋणको विद्युतसाठे, अलग अलग दिसती मोठे ।।४।।

विजातीय लिंग येतां जवळी, परिणाम दिसे विजेचा त्यावेळी,

प्रकाश आहे आपल्या देही, ज्ञानीजन तो सहज पाही ।।५।।

स्थीर करुन चंचल मना, प्रकाश दिसेल ह्रदयी सर्वांना,

उष्णता वीज प्रकाश शक्ती, हींच ईश्वरी रुपें असती ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

विसरून गेलो सारे कांहीं,

आठवत नाही मला,

रचली होती एक कविता,

त्याच प्रसंगाला ।।१।।

जल्लोषांत होतो आम्हीं,

दिवस घातला आनंदी,

खिन्नतेचा विचार त्या दिनीं,

शिवला नाही कधीं ।।२।।

नाच गावूनी खाणेंपिणें,

सारे केले त्या दिवशीं,

बेहोशीच्या काळामध्यें,

कविंता मजला सुचली कशी ।।३।।

छोटे होवून गेले काव्य,

अमर राहिले आतां ते,

प्रसंग जरी तो मरून गेला,

कविता जिवंत राहते ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कविता