कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

जरी लाभली उंची महानता
पाय जमिनीवरतीच असावे

पुरात महावृक्ष कोलमडती
लव्हाळ्यापरी, नम्र जगावे

हाच सत्य, दृष्टांत निसर्गाचा
मीत्व, आत्मप्रौढत्व टाळावे

व्यक्त व्हावे जगती सुसंवादे
सदा सर्वदा सर्वास उमजावे

जो तो जगतो स्वांतसुखाय
त्यास थोड़े, उल्हसित करावे

जगती श्रेष्ठ आधार शब्दांचा
निरपेक्षी, सकला देत रहावे

कुणाचाही उपहास करु नये
मनामना, नित्य जपत रहावे

क्षणभंगुर असते हेच जीवन
सुख समाधान वाटीत जगावे

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र.१०३.

५ - ४ - २०२२

लक्षच लागेना कृतीत, करतोहे म्हणुन चुका !
मनस्थिती जाणा, ‘कामातुन गेला’ म्हणूं नका ।।

खिन्नपणा असुनही स्मिताचा यत्न स्तुत्य नच कां ?
राखा रे सन्मान ज़रा, ‘रडवेला’ म्हणूं नका ।।

नयनांचा ओलसर असे पडदा, तो नुरे सुका
तरि या विरहार्ता, ‘डोळे भरलेला’ म्हणूं नका ।।

अश्रूंचा पाझर हलकासा, दिसत नसे इतुका
पण, हळव्याला, ‘धीर मनी धरलेला’ म्हणूं नका ।।

संध्येच्या समयीं बुडली माझी कुटुंब-नौका
‘त्या’ वेळेला कोणी ‘पावन-वेला’ म्हणूं नका ।।

सखि गेल्यावर, टापटिपीच्या घर मुकलेंच सुखा
तरिही घर तें घर !, त्याला ‘तबेला’ म्हणूं नका ।।

मधुर घोट लावतात मजला विसराया दु:खा
अमृतास या, कुणि ‘मदिरेचा पेला’ म्हणूं नका ।।

ती गेली म्हणुनी आला मज वेडाचा झटका
तिची चूक ना, ‘दोषी’ प्राणप्रियेला म्हणू नका ।।

कॅन्सरग्रस्त सखी मम; तुम्हां यमाचाच पुळका !!
त्यानें तिजवर ‘उपाय योग्यच केला’ म्हणूं नका ।।

‘मृत्युस जाणें सामोरें’, मम सखीकडून शिका
मान्य, भले कुणि स्वत:ला ‘तिचा चेला’ म्हणूं नका ।।

नाहीं ठेवायचा मला कोणांवरही ठपका
उंच दोन-वच बोलल्यास, ‘चिडलेला’ म्हणूं नका ।।

हल्ली मज प्रत्येकच माणुस वाटे जरि परका,
मला ‘जगापासुनी पूर्ण तुटलेला’ म्हणूं नका ।।

‘जायचेंच मज आतां इथुनी’, विचार मनिं पक्का
परी, त्यामुळे, कुणिहि मला ‘हरलेला’ म्हणूं नका ।।

‘जीवित-प्रेत’च झालो मी, बसतां असह्य धक्का
तरिही जोवर श्वास, मढ्या या, ‘मेला’ म्हणुं नका ।।

शब्द उमटती, म्हणून, ‘कवि मी’ ही उठली भुमका
हृदयातिल रक्ता, ‘शब्दांचा झेला’ म्हणूं नका ।।

( दिवंगत पत्नी डॉ. स्नेहलता हिच्या आठवणीत )

मम : माझा / माझी / माझें / माझ्या
वच : बोल
भुमका : आवई , अफवा

- सुभाष स. नाईक .
M- 9869002126.

प्रदीप निफाडकरांची गझल

तप्त सळई स्पर्ष करीतां , चटका देई शरीराला ।

सुप्त अशी औष्णिक शक्ति, आस्तित्व दाखवी त्या वेळेला ।।

वीजा चमकूनी गर्जती मेघ, लख्ख उजेड सारते काळोख ।

प्रकाश नि ध्वनीच्या लहरी, आस्तित्वाची दाखवी झलक ।।

साधी असे तार तांब्याची, झटका देई विद्युत असतां ।

विद्युत शक्तीचा परिणाम, जाणवी देहा प्रवेश करतां ।।

झाडावरले पडता फळ, भूमी घेई खेचूनी त्याला ।

गुरुत्वाकर्षण शक्ति ही, झलक दाखविते जगाला ।।

ईश्वर अस्तित्व भासे, अशाच शक्तीरुपानें ।

अद्दष्य असुनी परिणाम, दाखवी सुप्त गुणानें ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

झुला तुझ्याच आठवांचा

रंग पहा नभांगणात,रोज कसे जमतात,
एकत्र येऊन फिरतात,
पंचमी साजरी करतात,--!!

निळेशार राखाडी पांढरे,
मेघांची लगीनघाई,
इकडून तिकडे जाती कुठे ? बघणाऱ्यांना ठाऊक नाही,--!!!

प्रभात काळी एकेक रंग,
उषा क्षितिजावर उधळते,
पिवळे निळे काळे तांबडे,
त्यात सोनसळी भर असे,--!!!

कुठून येई,लख्ख प्रकाश ,
खजिनाच वर वर येई,
ढगांआडून प्रकाशदाता,
सगळ्यांना आपुले दर्शन देई,--!!!

सकाळ होता राज्य त्याचे,
सम्राटाची सारी जादू ,
रंग पिवळसर सोनेरी,
लागतो पसारा मांडू,--!!!

श्यामल संध्या गगनी येतां,
पुन्हा रंगांचीच लीला,
तांबडे निळे राखाडी सोनेरी,
क्षितिजावर पखरण होतां,--!!!

वसुंधरेवर तम टाकते,
आपले पहिले पाऊल,
जसा सूर्या घरी निघतो,
होता तांबूस संधिकाल,--!!!

काळा रंग आता पसरे,
महत्त्व त्याचे येता रजनी,
नभी दुधी चांदणे,उगवता,
काळ्या ढगांस कडा रुपेरी,--!!!

हिमगौरी कर्वे ©

उगवता सूर्य, नमन करती त्याला,
विसरती सारे सुर्यास्ताला ||धृ||

ऐश्वर्याची झलक, श्रीमंतीचे सुख
बिनकष्टाची संपत्ती, लक्ष मिळवण्याती
माना डोलावती, डामडोलाला ||१||

उगवता सूर्य. नमन करती त्याला
प्रथम हवे दाम, तरच होई काम
पैशाच्या भोवती, सारेच फिरती
पैशाचे गुलाम, मानती पैशाला ||२||

उगवता सूर्य, नमन करती त्याला
सत्तेची नशा, दाखवी जना आशा
स्वतःसी समजे थोर, असुनीया शिरजोर
हांजी हांजी करती, बघता सत्तेला ।।३।।

उगवता सुर्य, नमन करती त्याला
अधिकाराची रीत, बघती स्वहीत
गरजवंता अडविती, शोषण तयांचे करती
सलाम करती, अधिकाराच्य़ा खुर्चीला ।।४।।

उगवता सुर्य़, नमन करती त्याला
कालचा नटसम्राट, होता अती श्रेष्ठ
डोंगर उतरला त्यानी, आज विचारिना कुणी
जवळ करती, उमलणाऱ्या फुलाला ।।५।।

उगवता सुर्य, नमन करती त्याला, विसरती सारे सुर्यास्ताला.

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

एकत्र येऊं सारेजण
विसरुन जाऊ भेदभाव

जाळून टाकू होळीमध्यें
दुष्ट असतील ते स्वभाव //धृ//

ऐष आरामांत राहून
देह झाला मलीन

शरीर सुखासाठी करती
नाना खटपटी

आज आहे सण होळीचा
नष्ट करा ऐहिक भाव

जाळून टाकू होळीमध्यें
दुष्ट असतील ते स्वभाव //१//

मन असे चंचल भारी
सर्व दिशेने घेई भरारी

राग लोभ अहंकार
मनाचे तर हे विकार

टाकता मलीनता मनाची
पेटलेल्या होळीकडे, घे धांव

जाळून टाकू होळीमध्यें
दुष्ट असतील ते स्वभाव //२//

विसरुनी चाललो मानवता
प्रत्येक बघतो स्वार्थता

विश्वासाचे आपले नाते
विसरुन गेले सारे ते

निस्वार्थी बुद्धीने आतां
जाणा इतर मनाचे ठाव

जाळून टाकू होळीमध्यें
दुष्ट असतील ते स्वभाव //३//

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

पाठ राख घन:शामा,मी तर तुझी प्रियतमा,--||१||

साथीने तुझ्या गोकुळ सोडले,
अनया सोडून तुज वरले,
संसार सारा मोडून आले,
पोहोचले आता निजधामां,||२||

प्रीती भक्तीने झपाटले,
माझ्यात मी नच राहिले,
कृष्णा तुज सर्वस्व वाहिले, लौकिकाची केली न तमा,-||३||

अलौकिक नाते आपले,
एकरूप दोन जीव जाहले,
तनामनांचे धागे जुळले,
कृतार्थ होताना अशा संगमा,-||४||

ढगही सारे भोवती जमले, आजूबाजूस फुलली कमळे,
रंग गुलाबी त्यावर चढले,
यमुना उधाणली पाहून चंद्रमा,-||५||

मंजुळ स्वर बासरीतले,
ऐकून जीव तृप्त जाहले,
अस्तित्व माझे सारे निमाले, आठवले जेव्हा त्या समागमा,-||६||

कृष्ण कृष्ण नाम ओठातले,
नाद करत ध्वनी आत्म्यातले, इहलोकातही पुरते गुंजले,
अजरामर करत कृष्ण प्रेमा,-||७||

© हिमगौरी कर्वे