सुमनांजली या काव्यसंग्रहातून….. 

शून्य होऊन जगता यावं,
कुणाची वाट पाहत नाही,
कुणाच्या आठवणींनी
रात जागवावी असंही नाही.

कोणी भेटलं तर ठीक,
नसलं तरी चालेल,
मनाला एवढंच कळलं पाहिजे
आपण पुरेसे आहोत,
हे कुणी सांगायला नको.

हसू येईल तेव्हा हसावं,
डोळे भरले तर
त्यांना थांबवू नये,
दुःख आलं
म्हणून स्वतःवर रागही नको.

कुणी सोबत राहिलं
तर आभार मानावेत,
कुणी निघून गेलं
तर दोष कुणालाच नको,
सगळं होतंच,
म्हणून होतं
इतकंच समजून घ्यावं.

शून्य म्हणजे एकटेपणा नाही,
ते म्हणजे मनाचं
हलणं थांबणं,
जिथे काही हवं नसतं,
आणि तरीही
श्वास शांत चालू असतो.

शून्य म्हणजे पोकळी नाही,
तो एक अथांग आकाश आहे,
जिथे ‘मी’ हळूहळू विरघळतो,
अहंकाराचा आवाज मंदावतो,
आणि इच्छांची राख
शांतपणे खाली बसते.

जिथे नाती, अपेक्षा, शब्द
सगळं विरून जातं,
आणि उरतो फक्त
निर्विकार साक्षीभाव,
एक खोल, निःशब्द अस्तित्व…

जिथे नाती, अपेक्षा, शब्द
सगळं विरून जातं,
आणि उरतो फक्त
निर्विकार साक्षीभाव,
एक खोल, निःशब्द अस्तित्व…

जिथे काही मिळवायचं नसतं,
काही सिद्ध करायचं नसतं,
आणि तरीही
असण्याची जाणीव
पूर्णत्वाने धगधगत राहते.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे

सरता दिवस, राहते उभी सामोरी सांज
जशी प्रसन्न प्राची, तशीच सांजही सुंदर

अंतरात भावनांची लोभस ती सोनसळी
जीवा सुखावणारी सांजाळ क्षितिजावर

सुखाचाच संसार, नाही कुणाशीही वैर
तृप्तले, सारे जीवन केले प्रेम सर्वावर

आता आठविती क्षण सारेच हरवलेले
होता आत्ममुख मन होई कातर कातर

आता न अंतरी सुखदुःखाचे मोजमापदंड
सारेच आपुले, हाच भाव जागो निरंतर

जगताजगता राखावित बहुतांची अंतरंगे
स्मरावी गीता, आणि रूप ते शामसुंदर
***********

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र.३११

२८/११/२०२२

तुम्ही गेला आणि गेले सुकूनी

माझे काव्य,

समजूनी आले रूप तुमचे

होते जे दिव्य ।।१।।

तुमच्या अस्तित्वाने मजला

येत असे स्फूर्ती,

प्रफुल्लीत ते भाव सारे

ओठावर वाहती ।।२।।

कोकीळ गाते गाणे जेंव्हां

वसंत फुलतो वनी,

मोर नाचे तालावरती

श्रावण मेघ बघूनी ।।३।।

हासत डोलत कळी उमलते

प्रात: समयी,

दवबिंदूच्या वर्षावाची

किमया सारी ।।४।।

गात नाचत फुलत राहतो

चैतन्याने कुणी,

स्फूर्ती देवता हवी तयाला

येण्या उचंबळूनी ।।५।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

कामाची ना राहिले म्हणोनी
दिले कुणी मज सोडोनी
लपविला मग चेहरा मी
हिरव्या हिरव्या वेलींनी...

दाखवू नकोस प्रेम तुझे उपरेपणाच्या भावनेने ।
तसेच मिळेल परत तुला केवळ वाणीच्या शब्दाने ।।

कंठामधूनी भाष्य निघाले आदळे कर्णपटावरी ।
प्रेमाचा बघूनी ओलावा परिणाम होई मनावरी ।।

शब्द निघता हृदयामधूनी झेप घेई हृदयस्थरावरी ।
आत्म्याची तळमळ भिडते आत्म्याच्या गाभ्यावरी ।।

खोलवर आणिक जाता ईश्वर बिंदूत विलीन होतो ।
सत्याचा शोध लागूनी आनंदाचा पाऊस पडतो ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

ध्येय असावे तुमचे नेहमीं

आनंद मिळवण्याकडे

'आनंद ' हाचि ईश्वर असतो

समजून घ्याहो हे कोडे ।।१।।

शरीर देई 'सुख ' तुम्हांला

क्षणिक ते तर असती

सुखाच्या पाठीशी छाया असते

'दुःख ' तयाला संबोधती ।।२।।

सुखाबरोबर नाते असते

सदैव अशाच दुःखाचे

वेगळे त्यांना कुणी न करती

जाणा तत्त्व हे जीवनाचे ।।३।।

'आनंद ' भावना असे एकटी

नसे तेथे दुजी भावना

'मोक्ष' तयाला म्हणती कुणी

आस्तित्व त्याचे तुमच्याच मनां ।।४।।

व्यर्थ जातील प्रयत्न तुमचे

'आनंद' शोधता बाहेरी

विसरुन जाता जर देहाला

मिळेल तुम्हां ते अंतरी ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

चित्र उमटते दर्पनात ते, सुंदर असेल जसे तसे

धूळ सांचता दर्पना वरी, चित्र स्पष्ट ते दिसेल कसे

दर्पना परि निर्मळ मन, बागडते सदैव आनंदी

दुषितपणा येई त्याला, भावविचारांनी कधी कधी

निर्मळ ठेवा मन आपले, झटकून द्या लोभ अहंकार

मनाच्या त्या पवित्रपणाने, जीवन होत असे साकार

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०