शालेय शिक्षण पुरे करून,  महाविद्यालयात जाऊ लागलो. नवा उत्साह, नवे मित्रमंडळ आणि उच्च ते वातावरण. मनाचे, विचारांचे आणि बागडण्याचे एक वेगळेच स्वतंत्र. मला त्यावेळचा एक गमतीचा प्रसंग आठवला. ज्याचे धागेदोरे पुढील  जीवनात पंधरा वर्षानंतर विणले गेलेले आढळले. महाविद्यालयातील  तो दिवस आठवतो.

हांसत आली सूर्य किरणे
झरोक्यातून देव्हारयांत
नाव्हू घालूनी जगदंबेला
केली किरणांची बरसात

पूजा केली किरणांनी
जगन्माता देवीची
प्रकाश स्पर्शुनी चरणाला
केली उधळण सुवर्णांची

तेजोमय दिसू लागले
मुखकमल जगदंबेचे
मधुर हास्य केले वदनी
पूजन स्वीकारते सूर्याचे

रोज सकाळी प्रात:काळी
येउनी पूजा तो करितो
भाव भक्तीने दर्शन देउन
स्रष्टीवर किरणे उधळतो

कोटी कोटी किरणांनी
तो देवीची पूजा करितो
केवळ त्याची पूजा बघुनी
मनी पावन मी होतो

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कितीही वर गेला तरी,
पतंगाला ठाऊक असते,
उतरायचे जमिनीवरी,
कधीतरी ते होणार असते,--!!!

उंच -- उंच झोके घेऊनी,
उडत राहतो निळ्या आभाळी, त्याचाच सारखा वेध घेत,
स्वारी वर कशी पोहोचते,--!!!

उंच, उदंड त्या गगनी,
सुखद गारव्याची मजा असते, इकडून तिकडे विहरत राहून,
धुंदी कशी पहा चढते,--!!!

जमीन भासे अगदी छोटी,
तुच्छ सारी दुनिया वाटते,
लाथ मारून कसा तिजवरी,
सर सर आलो वर पहा ते,--!!!

तुमची दुनिया इवली इवली,
जशी भातुकली भासते,
वरून निरखताना कशी,
गर्वाने छाती फुगते,--!!!

शेपूट आपुले फिस्कारुनी,
हिंडताना धमाल येते,
उतरु तेव्हा उतरू खाली,
अहमभावाचे आवरण चढते,--!

स्पर्धा साऱ्या पक्ष्यांशी,
गगनही मग ठेंगणे वाटते,
तुमच्या मधला आगळा मी,
हृदय कसे आनंदित होते,--!!?

काही काळ गेल्यावरी,
कुणी येते मांजा कापते,
हवेत जाती इमले विरूनी,
जमीनच शेवट जवळची वाटते,--!!

© हिमगौरी कर्वे.

मनात दाटलेली साद ओठांवरी न आली,
नजरेतून मात्र सारी रात्र बोलत राहिली.

तुझ्या स्मृतींच्या धुक्याने वाट वेढून टाकली,
पहाट झाली तरीही सांज मनातच राहिली.

जखमांना हसण्याचे वस्त्र अलगद पांघरले,
राख वेदनेची तरी श्वासांतून उधळली.

आरशाला रोज माझा चेहरा नवा दिसला,
आतली ओळख मात्र एकांताशीच जोडली.

विश्वासाच्या नावाखाली स्वप्न किती जपले मी,
वेळ आली तेव्हा त्याने पाठ हळूच फिरवली.

आजही वाऱ्यावरी तुझ्या पावलांची चाहूल,
अंतरीची तीच साद अजूनही न विरली.

नाव तुझे उच्चरावे एवढीही हिंमत नाही,
मौन माझे मात्र सारी व्यथा सांगत राहिले.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

काडीही हलत नाही
त्याच्या मर्जीशिवाय
आणि मी जग बदलू पाहतोय !

काडी हलण्यालाही
वारा निमित्त असतो
आणि मी स्वतःला बदलू पाहतोय !

मी शांत
आणि स्थिर राहतो
तो माझी परीक्षा घेऊ पाहतोय !

माझे प्रेम
आणि तिचे प्रेम
एकत्र करू पाहतोय!

त्याची मर्जी
मी स्वीकारताना
आता तो पाहतोय !

कवी - निलेश बामणे ( बी डी एन )

उगवलेला दिवस
सावलीसह सरकतो
जगंलात गेली गुरढोर
रस्ता घराचा धुंडतो

ओढ लागुन पिल्याची
चिमणी ही परतते
काटा रूतयो पायी तरी
अलगद असा काढते

गाय हंबरते मनात
दुधाचा ओवा पान्हावते
थांब रे बाला थोडं
लवकरच मी पोहोचते

पावले झपाझप पडती
घराच्या लागल्या ओढीन
दिस गेला दुराव्याचा
हाक दिली लेकरानं

-- शरद शहारे

रंगले माझे मन मुरारी
नाम येई मुखीं श्रीहरी //धृ//

काळा सावळा रंग
कोमल भासे अंग
हास्य खेळते वदनीं
तेज चमके नयनीं
ओढ लागतां शरिरीं //१//

रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी
कंठी माळा चमकती
मोर पिसे टोपावरती
पायीं नुपुरे घालूनी
नाचतो ताल धरुनी
हातांत त्याच्या बासरी //२//

रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी
मुरली वाजे मधूर
नृत्य ते बहरदार
खेळातील तुझ्या लीला
छबी राही मनावरी //३//

रंगले माझे मन मुरारी, नाम येई मुखीं श्रीहरी

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

काकदृष्टिने पाहतोस रे
तू असा या जगाकडे
तेही तसेच सरळ तिरके
तरीही अती वेडेवाकुडे

अंगणात उतरल्या चांदण्याच्या गावास आता मी परका
काळजात झिरपल्या डोहाच्याही थेंबास आता मी परका

बेसुमार साऱ्या स्वप्नांना शब्दात जखडती माझ्या राती
फुलणाऱ्या कळ्यांच्या काट्याच्या दिशानाही आता मी परका

श्वासातच माझ्या शोधीत फिरतो कुठल्या नक्षत्राचे गाणे
मनातले गाणे गाणाऱ्या शिवारातल्या वाऱ्यास आता मी परका

स्वप्नांना साऱ्या बांधून मी शब्दाची रचितो अवघी कवने
बोरुत गिरवल्या गुरुजींच्या वचनास आता मी परका

दोन श्वासामधल्या माझ्या अंतऱ्याचे मग उगाच सलणे
मातीच्या गावाकडल्या तुटल्या नाळेस आता मी परका

देव मला जरी कधी भेटला असेल माझे एकच मागणे
दे चिमणीच्या दातांना फिरुनी ज्यांना आता मी परका

-- रजनीकान्त