(गुरुदेव रवीन्द्रनाथ ठाकुर यांच्या एका कवितेचा स्वैर भावानुवाद )

अहो सुरांच्या गुरुराया, द्या मला तुम्ही दीक्षा ।।

बनुन सुरांचा दीन भिकारी,
गुरुराया, आलो मी दारीं
सरितेच्या लाटांना तुम्ही शिकवलेत जें गान
स्वरलहरींचें कोकिळास जें दिलेत तुम्ही ज्ञान
त्या ज्ञानाची घाला माझ्या झोळीमधिं भिक्षा ।।
द्या मला तुम्ही दीक्षा ।।

पसरवीन मी तुमचे सूर
जगीं अशान्ती करीन दूर
सूरज्ञान देउन, संगें मज घेउनिया, स्वामी,
असेल कोलाहलच निरंकुश, तिथें चला तुम्ही
तेथें नेउन घ्या माझ्या ज्ञानाची पुरी परीक्षा ।।
द्या मला तुम्ही दीक्षा ।।

- - -
( पु.ल. देशपांडे यांनी केलेल्या गद्य भाषांतरावर आधारित )
-
- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.
Ph-Res-(91)-(22)-26105365. M – (91)-9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

माझ्या शेतात बहावा,
मोहरफुलांनी सजला,
आस डोळ्यात ती दाटं,
वाट पावसाची पाही.....!

कसा फुलला बहावा,
साज सोनेरी चढवुन,
जशी हळदिची नवरी,
बसली सजुनं धजुनं ...!

फुलवा बहाव्याचा सांगे,
मेघराजाच स्पंदनं....
त्याच आगमन दमदार,
की तो बसेल रूसुनं....!

भिन्न पात्रे निसर्गाची,
पशु,पक्षी,झाडे वेली...
रंगमंच निसर्गाचा,
भुमिका जगती वेगळाली....!

©गोडाती बबनराव काळे, लातुर

9405807079

बागेतील तारका-

अवतीभोवती सारे तुझ्या,

आहेत गुरू बसलेले,

जाण तयांची येण्यासाठी,

प्रभूसी मी विनविले ।।१।।

निसर्ग शक्तीच्या सर्व अंगी,

काही तरी असे गुण,

आपणासची ज्ञान असावे,

घेण्यास ते समजून ।।२।।

उघडे ठेवूनी डोळे तुम्ही,

बघाल जेंव्हां शेजारी,

काही ना काही ज्ञान मिळते,

वस्तूच्या त्या गुणापरी ।।३।।

सारे सजीव निर्जीव वस्तू,

गुरू सारखे वाटावे,

तेच आहेत ईश्वरमय,

तुम्हीच ते समजावे ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

एका मोठ्या कारखान्याचा मालक,

भासत होता छोट्या विश्वाचा चालक

लाखो रूपयाची उलाढाल रोज होत होती,

मागणी, पूरवठा, उत्पन्न याचा बनला होता त्रीकोण

उत्पन्नानी घेतला होता उंची वरचा कोन,

लक्ष्मी मालकावर प्रसन्न होती,

खातां आलं असतं तर प्रत्येक जेवणांत

पाव किलो सोनं आणि तोंडी लावायला चार हिरे

पण नशीब दुर्दैवी बिचारे,

मधूमेह आणि रक्तदाब होता त्याला,

वर्ज्य केल होत साखर व मिठाला

नाचणीची भाकरी व उकडलेल्या अळणी

भाज्यांमधून शोषित होता जीवन सत्व.

जगण्यासाठी आहार नियंत्रण

समजला होता हे तत्व.

वात पित्ताची प्रकृती त्याची.

थंड पाणी थंड हवा यांचे पासून दूर राहण्याची.

लाकडाच्या टणक फळींचा केला होता खास पलंग,

कारण मऊ गादीमुळे ठणकत होते त्याचे अंग,

आणि त्याच पलंगावर बसून नैसर्गिक हवा व प्रकाशामध्ये,

कंपनीच्या लाखो रूपयाच्या Balance Sheets वर

व चेक्सवर स्वाक्षऱ्या करित होता.

पाने मागे पुढे चाळीत होता,

मध्येच मान वर करून बघत होता,

विचारत होता, समजल आहे हे दाखवित होता,

हिशोब तपासनीस, सेक्रेटरी, पर्सनल मॅनेजर

सारे उभे होते सभोवताली.

माना त्यांच्या झुकत होत्या,

शब्द त्याचे ते उचली,

कसला तरी आंतरीक अभिमान अहंकार

चेहऱ्यावर चमकत होता.

आपल्या एका स्वाक्षरीमध्ये लाखो रूपयाच्या

उलाढाली सहजगत्या होण्याची ताकद आहे

या जाणीवेने, मध्येच थांबून सेवकाने टेबलावर ठेवलेले

लिंबू सरबताचे घोट पित होता... सरबत....

स्वच्छ निर्मळ पाणी त्यांत लिंबाचा रस.

साखर मिठ वर्ज्य असलेले,

हा भोगत होता आणि इतर उपभोगात होते,

तरी देखील हे सारे माझे आहे,

हीच खोलवरची जाणीव त्याला जगवीत होती..

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

कबूल, आम्हीच त्यांना निवडून दिलेले!
कबूल, आम्हीच त्याबद्दलच भोगलेले!

-- श्रीकांत पेटकर
कौशल

किती आदराचा आहे हा पदर..
शालीन सुसंस्कृत शील जपणारा
तान्ह्या बाळाला कुशीत झाकणारा
अमृताचा पान्हा त्यावर मायेचा पदर..

तारूण्यात वाऱ्याशी खेळतो..
लग्नबंधनात जोडीदाराशी जुळतो..
नंतर बाळाच्या मुखावर फिरतो..
ओटीतले वाण सांभाळून घेतो पदर..

किती खोल आहे हा पदर..
आसवांना बिलगून सांत्वन आपलेच करेल
डोईवर राहून स्वाभिमानही जपेल..

पदरात पडेल ते साठवले जाते
पदरावरून काही आठवले जाते...
प्रसंगावधान राखून पदर खोचता येतो
पदराखाली माप ही झाकतो..

पदर बाई जातीची जन्मखूण..
आशेच्या गाठी बांधल्या जातात..
नकळतच त्या सोडल्या जातात
पदरावरती उमटते पदराची खूण.

प्रतिभा चौगले यांच्या प्रतिभास या कवितासंग्रहाच्या इ-पुस्तकातील ही कविता.
हे इ-पुस्तक आपण खालील लिंकवर खरेदी करु शकता.

किंमत : रु.८०/-
सवलत किंमत : रु.५०/-

https://marathibooks.com/books/pratibhas-by-pratibha-chougale/

एक दगड वाटेवरचा,मला उचलले कुणी
आणले मंदिरी, जरासा आकार देवूनी ।।

हात जोडती... पाया पडती
अंगावर किती थर जडती
वेगळाच मी ठरतो, देव शब्दात अडकुनी ।
एक दगड वाटेवरचा,मला उचलले कुणी।।

किती खाऊ,किती फळेफुले
तोंड न मजला, देतच सुटले
कशासाठी कुणासाठी, मला पडे ना पचनी ।
एक दगड वाटेवरचा......मला उचलले कुणी।।

शाळेच्या भिंती आम्ही बांधू
धरणाच्या भिंतीतही आमचे बंधू
असे यावे क्षण म्हणतो.. सार्थ ठरावे जीवनी ।
एक दगड वाटेवरचा...मला उचलले कुणी ।।

कौशल.

-- श्रीकांत पेटकर

नको जाणे सिनेमाला,
गर्दीचा आहे पहिलाच दिवस
याच विचाराने थिएटर पडले ओस
चला जावू सिनेमाला, आजच्या दिवशी शेवटी.
निराशली मंडळी, बघूनी हाऊस फूल पाटी

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com