गोपी :
तेजस नीलमण्यांचा मळा
राजस वनमाळी सांवळा ।।

नयनमनोहर रूप सांवळें
मनीं उतरलें कैसें, न कळे
न होइ तृप्ती, बघण्यां होती नयनिं प्राण गोळा ।।

नील कमलदल, भ्रमरपुंजही
श्यामल यमुना, श्यामला मही
नीलमेघ जलभरले, तैसा हा घनश्याम निळा ।।

मोरपीस शोभतें शिरावर
श्यामल तनुस खुलवी पीतांबर
कटीं बासरी, करीं घोंगडी, तुलसीमाळ गळा ।।

किति सांगूं श्रीहरिचें कौतुक
शब्दशब्द मज बनवी भावुक
जन्मजन्मिंचें पुण्य म्हणुन, हरि बघते नजडोळां ।।

खचितच आहे मंदबुद्धि मी
साती लोकीं मोद शोधि मी
आनंदाचा कंद पुढे , मग जगिं कां धांडोळा ?

- - -
- सुभाष स. नाईक
M- 9869002126

नेहमीसारखीच मी यवतमाळला गेले. मधून मधून चक्कर होते, कारण यवतमाळ माझं माहेर. पस्तीस वर्षांपूर्वी बाबांनी हे नवीन घर बांधलंय. पण आता ठरवलं, की या वेळी आपण जुन्या घरी जाऊ या, ज्या घरात माझा जन्म झाला. उमलत्या वयाची 17 वर्ष घालवली. त्या घराकडे या 35-40 वर्षांत आपण फिरकलोच नाही.

हळूच पाऊली येते संध्या
जाते बिलगत यामिनिला
विलोभनिय ते प्रहर सारे
चाहुल निरवतेची सांजेला....

हवीहवीशी मनास शांती
मिठित घेते काळोखाला
अनाहत अबोली एकरूपता
कुरवाळीते जीवाजीवाला...

भावगंधल्या त्या प्रीतभावनां
सजवुनी जाती मनामनाला
आत्मानंदी साक्षात्कार सुंदर
अंतरी उधाण येते आनंदाला....
*********

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र. ३२६

९/१२/२०२२

निर्मोही गुंतावे
स्वांत सुखाया
लाभते मन:शांती
अंतरा सुखाया....

सुखदुःख क्षणाचे
संवेदनांची छाया
हाच जन्म मानवी
जगुनीया जगवाया....

खेळ सारे भावनांचे
भावशब्दात गुंफाया
जपावित मनेमने
अंतरंगा जाणुनिया.....

सावरीत जीवाजीवा
सुखवावी मन:काया
अशाश्वती स्पंदनांची
सारी मृगजळी माया....

सत्य एक अनामिक
त्याची कृपाळू छाया
नित्य त्याला भजावे
तोच येतो सावराया....

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र.२२३

२/९/२०२२

उत्साहाने करित होता, सारे कांहीं इतरांसाठी
क्षीण होवूनी जाता शरीर, आधार तयाला झाली काठी...१,

धनाचा तो प्रवाह वाहतां, गंगाजळीचे पाणी पाजले
दुजाकरिता त्याग करूनी, समाधानी ते इतरा केले....२,

धन संपत्तीचे झरे आटतां, प्रेमळपणाचे शब्द राहीले
कालक्रमणाच्या ओघामधल्या, दुर्बलतेस कुणी न जाणले...३,

अपेक्षा ती सदैव असते, मिळत रहावा सहयोग
अवमूल्यन ते केले जाते, दुर्लक्ष करूनी दुर्बल अंग...४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जीवन होते गर्दी मधले, मुंबापुरीचे त्याचे,

खडतर असती मार्ग सारे, येथील जगण्याचे...१,

दिवस होता त्याचेसाठी, तारेवरची कसरत

धावपळ करीत असता, सावध ठेवी चित्त....२,

जाण होती एकची त्याला, मृत्यू आहे स्वस्त इथे

सज्ज राही सदैव मनी, स्वागत करण्या त्याते....३,

ठेवीत होता धन थोडेसे, स्वत:चे जवळी,

उपयोगी ते पडेल केंव्हां, येत्या संकटकाळी....४,

लिहून ठेवीले पत्र एक ते, त्याने खिशामाजी

“ऋणमुक्त जीवन व्हावे, अंतीम इच्छा माझी”......५,

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तुझ्या आठवणींचं ओझं, श्वासावर चढू लागलं आहे
कळत नकळत तुझं घर आता परकं वाटू लागलं आहे.

कधीकाळी ज्यात हसणं होतं, संवादांची गर्दी होती
त्या भिंतींना आज माझं अस्तित्वच नकोसं झालं आहे.

तुझ्या नावाचा सुगंध अजून उरात साठवून आहे
पण त्या सुवासालाही आता एकटेपण जाणवत आहे.

मी शब्दांना दोष देऊ , की नशिबालाच दोष देऊ
प्रत्येक ओळीत माझा पराभव ठसठशीत लिहिला आहे.

जिथं प्रेमाला भविष्य होतं, स्वप्नांना हात होते
त्या वळणावरच सारा रस्ता आज अंधार पांघरून आहे.

तू नाहीस, हे सत्य मी रोजच स्वतःला सांगतो
पण आरसा मात्र अजूनही तुझंच नाव विचारत आहे.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे

भावमनीचे उमटूनी पडती ज्याचे सहवासे

काव्यामधला ईश्वर मजला तोच परि भासे

शब्द तयाचे ऐकत असता मन येते भरूनी

शब्दांना त्या बांध घालता काव्य पडे उमटूनी

अनूभव ज्याचा वदला जातो कंठा मधूनी

भोगलेला असे परि तो एके काळी त्यांनी

सत्य सारे तेथे असता दिव्यत्वाची जाण

म्हणूनच पटते मनास तेंव्हां हेच खरे जीवन

वाचित गेलो धर्मामधूनी जे जे सारे काही

शिक्षीत नसूनी स्वानूभवे तेच व्यक्त होई

हेच भासले काव्य मजला साऱ्या जीवनाचे

उतरत होते लेखणीतूनी बोल अनूभवाचे

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

संक्रांतीच्या शुभेच्छा
इतक्या वारेमाप झाल्या
मोबाईलला माझ्या
काळ्या मुंग्या लागल्या

किती गोड किती गोड
दुर दुरून बोलतात माणसं
किती अगदी सहजपणे
जवळून दूर जातात माणसं

लांबचा वाटतो जवळचा
जवळचा काय कायमचा
कधीतरी येणाराच
सण असतो महत्वाचा

शुभेच्छा हव्यात कृतीत
नको नुसत्या उक्तीत
एकमेकांच्या असावं
प्रेमळपणानं संगतीत

मेसेज डिलीट करण्यातच
अख्खी संक्रांत गेली
मोबाईलची शु्गर लेवल
मात्र भलतीच वाढली

-- WhatsApp वरुन

जीवन हर घडिला अवलंबूनी, आहे दूजावरी
व्यर्थ मग कां अभिमान, बाळगतोस उरी

नऊ मास होता गर्भामध्यें, जेंव्हा आईच्या
शोषण केले अन्न सारे, रक्तामधूनी तीच्या

माता पित्याच्या कष्टाचा तो, घाम गळत होता
तुझे बालपण फुलविण्या, ओलावा देत होता

घर गृहस्थीचे सुख भोवतीं, पत्नी मुला पासूनी
समाधान ते मिळतां तुजला, गेला बहरुनी

वृद्धत्वाला काठी लागतें, स्थिरावण्या तोल सदा
हातभार तो देईल कुणी, विवंचना हीच अनेकदा

मृतदेह जर तसाच पडला, किडे मुंग्या खाती
त्याही क्षणी मदत लाभूनी, चिता-अग्नी देती

जन्मापासूनी मृत्युपर्यंत, परावलंबी जीवन
कुणी तरी दिले तुजसाठीं, हे घे जाणून

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com