चिंचो, आवळे, काजू आणि गरे,
कोकणी माणूस लय लय बरे....

चमकत लपकत आली
कडकडाट करुनी गेली
प्रकाशमान केले जगासी
दूर केले अंधारासी
भयाण होता अंधःकार
लख्ख प्रकाश देई आधार
घेई सर्वांच्या मनाचा ठाव
भिती असूनही प्रसन्न भाव
करुनी शक्तीचे भव्य प्रदर्शन
निर्माण झाला मनी अभिमान
परि दुःखी होते तीचे मन
'क्षणिक' लाभले तिला जीवन

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@gmail.com

आईबापाच्या सेवेमध्यें, पुंडलीक रंगला,
उभा विठ्ठल दारावरती, हेच तो विसरला ।।धृ।।

आईबाप हे दैवत ज्याचे,
रुप पाही त्यांच्यात प्रभूचे ।
सेवा करीत आनंद लूटतां, तल्लीन जो जहला
उभा विठ्ठल दारावरती हेच तो विसरला ।।१।।

निद्रेमध्यें असतां दोघे,
मांडी देऊनी आपण जागे ।
कशी मोडू मी झोप तयांची, प्रश्न विचारी भगवंताला,
उभा विठ्ठल दारावरती हेच तो विसरला ।।२।।

वीट देऊनी विठ्ठलासाठीं,
उभे केले त्या जगजेठी ।
आपण गेला घेऊन त्यांना, स्नानाकरीता चंद्रभागेला,
उभा विठ्ठल दारावरती हेच तो विसरला ।।३।।

आठ्ठाविस युगे गेली उलटूनी,
कटीवरती हात ठेवूनी ।
पांडूरंग बघे वाट तयांची, भक्तितच जे विसरती जगाला,
उभा विठ्ठल दारावरती हेच तो विसरला ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. १५७

८ - ७ - २०२२

ऊर्जा शोषत असतां पाणी
उकलन बिंदूवर येते
पाण्याचे रुप बदलूनी
बाष्प त्यांतून निघूं लागते

एक सिमा असे निसर्गाची
स्थित्यंतर जेव्हां घडते
एक स्थीति जावून पूर्ण
दुजामध्ये ती मिळून जाते

तपोबलाची ऊर्जा देखील
प्रभूमय ते सारे करिते
परमबिंदूचा क्षण येतां
साक्षात्कार तुम्हां घडविते

तुम्ही न राहता, तुम्ही त्या वेळीं
ईश्वरमय होऊन जाता
सारे परि ते तेव्हांच घडते
परम बींदूला जेव्हां पोहंचता

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कुमार गंधर्व म्हटलं की मला हेरॅक्लिटसची आठवण यायची. ”तुम्ही एकाच नदीत पुन्हा पुन्हा पाऊल टाकूच शकत नाही; तुम्ही एकदा पाऊल टाकलं की पुन्हा पाऊल टाकेपर्यंत तिचं स्वरुप बदललेलं असतं” असं हेरॅक्लिटस म्हणे. कुमारांचं तसंच काहीसं होतं. त्यांचा एकदा बागेश्री ऐकला की पुन्हा तो तसाच यायचा नाही. अगदी तीच बंदिश असली तरी! ”टेसूल बन फुले, रंग छाये, भंवर रस लेत फिरत मद भरे” ही कुमारांची बंदिश मी प्रत्यक्ष मैफिलीत कितीतरी वेळा ऐकली असेल.

हपालेल्या निष्ठूर काळा, समाधानी तू कसा होशील

बळी घेण्याचे सत्र तुझे ते, केंव्हां बरे तू थांबवशील ?...१,

नित्य तुला तें भक्ष्य लागते, वेध घेई तू टिपूनी त्याचा

मिस्कीलतेने हासत जातो, गर्व होई तो स्वकृत्याचा....२,

अवचित कशी ही भूक वाढली, मात करूनी त्या वेळेवरी

सुडानें तूं पेटूनी जावूनी, बळी घेतले गरीबांचे परी....३,

काळ येई परि वेळ न आली, म्हणून सदा तूं हताश होतो

वेळेची ही ढिलाइ बघूनी, तांडव नृत्य ते करितो...४,

शांत होऊ दे क्रोध तुझा तो, बळी कुणाचा राग कुणावरी

‘वेळवरती’ अवलंबूनी तूं, जाण ठेव मनी याची तरी

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

आयुष्य संपत जाते, पण प्रेम संपत नाही
किती करा परमार्थ, पण क्रोध आटपत नाही

आधी कष्टे स्वतःसाठी, मग कुटुंबासाठी
भरुन भांड ओसंडे, तरी लोभ सुटत नाही

पैसा-अडका, जमीन-जुमला, घराण्याचा गर्व
जववर असे दैव अनुकुल, मद हा हटत नाही

सकाळ, दुपार, संध्याकाळ - देई शिव्या अपार
एक दिवशीही मत्सर, केल्याविना दिसत नाही

कुणावरही विश्र्वास न करी, सर्व स्वतःच करी
वेळेस नातं तोडी, पण संशय सोडत नाही

श्री सुनील देसाई
१८/०७/२०२२

https://youtu.be/6jJb1bH8qmw

मित्रांनो, स्वातंत्र्य दिनानिमित्त "फक्त एका दिवसासाठी" हि कविता आपल्यासाठी सादर करीत आहे.
मराठी कविता आवडली तर share करायला विसरू नका.
"माझी डायरी " या आपल्या youtube चॅनलला अवश्य Subscribe करा.
"माझी डायरी" आपल्यासाठी आणखी नव्या कविता-गझल-कथा घेऊन येत आहे.