कसे आले कुणास ठाऊक नाणे माझे हाती

गर्दीमधल्या कुण्या प्रसंगी खोटा शिक्का येती

प्रयत्न सारे व्यर्थ जाऊनी कुणी घेईना त्यातें

कसा आला नशिबी निराशा मनी येते

अंध व्यक्तीचे स्टॉल बघूनी तिकीट एक घेतले

लॉटरीसाठी घातला रुपया अंधाचे हाती दिले

मनी चरकलो शब्द ऐकूनी त्या अंध व्यक्तीचे

नशीब तुमचे थोर असूनी यश येईल तिकीटाचे

केवळ त्याने स्पर्श करुनी जाणले माझे नशिब

भाग्यवान ठरवूनी सांगे मिळेल धनलाभ

खोटा शिक्का घेऊन देखील शब्द बोलला प्रेमाने

नीच मनाचा असून मी पचविले ते हसण्याने

टिपून ठेवला नंबर त्याचा एका कागदावरी

कोटाच्या खिशांत ठेवले तिकीट जपून भारी

निकाल वाचूनी नाचू लागतो आनंदाने पुरता

लाखाचे ते बक्षिस लागूनी लाखोपती बनता

धावत गेलो ऑफिसातूनी तिकीट घेण्या घरी

कोट नव्हता दिसत तेथे रोजच्या जागेवरी

इतर कपड्यामध्ये टाकला धूण्या परीटाकडे

धावत सुटलो नदीवरती शोधण्या तो तिकडे

सुकवलेल्या कपड्यातूनी कोट काढला

तुकडे बघूनी त्या तिकीटाचे मुर्च्छा आली मला

खरय़ा शिक्क्यासम चालले नशिबही वेगाने

खोटेपणाची जाण येता थांबून गेले त्वरेने

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

ब्लॉकचे पैसे भर ग मुली
भर ग मुली
मग जा आपल्या सासरला
सासरला
ब्लॉकचे पैसे भरले ग आई
भरले गं आई
आता तरी जाऊ का सासरला
सासरला
ब्लॉक ताब्यात घे ग मुली
घे ग मुली
मग जा आपल्या सासरला
सासरला
ब्लॉक ताब्यात आला ग आई
आला ग आई
आता तरी जाऊ का सासरला
सासरला
ब्लॉकची सजावट कर ग मुली
कर ग मुली
मग जा आपल्या सासरला
सासरला
ब्लॉकची सजावट झाली ग आई
झाली ग आई
आता तरी जाऊ का सासरला
सासरला
टेलिफोनचा नंबर लाव ग मुली
लाव ग मुली
मग जा आपल्या सासरला
सासरला
टेलिफोन आता आला ग आई
आला ग आई
आता तरी जाऊ का सासरला
सासरला
नवी गाडी घे ग मुली
घे ग मुली
मग जा आपल्या सासरला
सासरला
नवी गाडी घेतली ग आई
घेतली ग आई
आता तरी जाऊ का सासरला
सासरला
व्यवहार नाही ठाऊक तुला
ठाऊक तुला
मीही येते, रहायला.

समर्थ नाहीं कुणी, जाणून घेण्या प्रभूला

थोटके पडतो सारे, घेण्यास त्याच्या दयेला

बरसत असे दया, प्रचंड त्या वेगाने

दुर्दैवी असूनी आम्हीं, झेलतो फाटक्या झोळीने

असीम होते कृपा, पात्र नसूनी कुणी

तो बरसत राही सतत, परि आहे सारे अज्ञानी

दयेच्या तो प्रवाह, वाहात राही नदीसारखा

डूबती कांहीं त्यांत, परि न दिसे अनेकां

नशीब लागते थोर, पेलण्यास दया ती

जलांत असूनी कांहीं तहानलेली राहून जाती

शिवून तुमची झोळी, प्रथम पात्र व्हा सारे

सदैव उघडी आहेत, कृपेची त्याची द्वारे

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सुक्ष्म बिजाचे रोपण करतां, वृक्ष होई साकार
कोण देई हा आकार ?

तूं तर दिसत नाही कुणाला, घडते मग कसे ?
कोण हे घडवित असे ?

प्रचंड शक्ती देऊनी बीजाते, प्रचंड करितो वृक्ष
कोण देई ह्यांत लक्ष ?

त्याच वृक्ष जातीचे गुणही येती, रुजलेल्या त्या बीजांत
ही किमया असे कुणांत ?

तोच वृक्ष वाढूनी फळे देतो, फळांत असते बीज
फिरवी कोण चक्र सहज ?

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

लपकत आली

कडकडाट करुनी गेली

प्रकाशमान केले जगासी

सारुनी दूर अंधारासी

भयाण होता अंधःकार

लख्ख प्रकाश देई आधार

घेई सर्वांच्या मनाचा ठाव

भिती असूनही, प्रसन्न भाव

करुनी शक्तीचे भव्य प्रदर्शन

निर्माण झाला मनी अभिमान

परि दुःखी होते तीचे मन

'क्षणिक' लाभले तिला जीवन

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

e-mail- bknagapurkar@gmail.com

यातना आणि वेदना,
जीवन दुसरे असते काय,
भोग आणि उपभोग,
असे त्याचे दोन पाय ,,--!!!

स्वार्थ अन् भांडण,
हेच त्याचे अवयव,
कधीकधी फक्त कींव,
कधीकधी चांगुलपण, ,--!!!

दया करुणा उपकार,
सारेच जीवन विसरले,
म्हणूनच आज सगळ्यांना,
जीव न-कोसे करणारे,--!!!

समस्या अडचणी यांचा,
त्याभोवती घेराव ,
कसे कुणाला ठाऊक,
करेल कधी संपूर्ण पाडांव,--!!!

असेना का तरीही,
त्यातच मजा आहे ,
रडके तोंड करण्यापेक्षा,
हसरे गाणे प्रिय आहे,--!!!

माणुसकी आणि सर्व भावना,
आज निषिद्ध आहेत,
स्वतःच्या पोळीवर तूप ओढणे,
एवढेच शिल्लक आहे ,--!!!

पैसा, सत्ता ,लालसा,
यांचीच सारी ओढ,
त्यांच्यात लागते सारखी,
मात देण्याची ओढ,--!!!

पण असे असूनही
मन सुद्धा मरते,
जिवंत असून मन मेलेले,
माणूस हे सिद्ध करे,--!!!!

हिमगौरी कर्वे©

कां मजला ही सुंदर वाटते ?
दृष्टी माझी वा सौंदर्य तिचे ?
कोण हे ठरवी निश्चीत,
मजला काही न कळते

असेल जाण सौंदर्याची तर,
दिसेल सर्वच सुंदर नयनी
तिच एक कशी असेल सुंदर,
जग सारेच असतां सुंदर

सौंदर्याची दृष्टी नाहीं,
म्हणून सौंदर्य एखाद्यांत पाही
पूर्वग्रह दुषित असते,
तेच सौंदर्याचे परिणाम ठरते

मला जे भासते सुंदर,
दुजास ना लागे तेच मनोहर
विविधेतच्या आवडी निवडी,
सौंदर्यांत त्या वाटा काढी

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

चंद्रा तुझे रूप कसे रे, गोंडसवाने छान

टक लावूनी बघता, हरपूनी जाते भान

मधूर शुभ्र नभी चंद्र तो, जणू चांदीची थाली

अगणीत वाट्या विखूरलेल्या, दिसे भोवताली

टपोर चांदणे वाहूनी जाते, त्या थाली मधूनी

स्वाद लूटता धुंद होतो, घेता ते झेलूनी

रिक्त होते एक वाटी ती, भरूनी जाई दुजी

प्राशन करिता सीमा नसे मग, आनंदा माजी

अतृप्त सदा मन तरीही, त्या चांदण्यापाई

आतूरतेने दुजा रात्रीची, सतत वाट पाही

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

वारी ही केवळ पावलांची नसते,
ती आत्म्याने परमात्म्याकडे निघालेली
निःशब्द, निरंतर यात्रा असते.

डोक्यावर तुळशीची माळ असो वा नसो,
ओठांवर नाम असो वा नसो,
मनात भक्तीचा एक दिवा तेवत राहिला की,
प्रत्येक वाट पंढरीकडेच वळते.

कधी अश्रूंची चंद्रभागा वाहते,
कधी स्मितहास्यच प्रसाद बनतो.
कधी भुकेल्याला दिलेला एक घास,
कधी दुःखी मनावर फिरवलेला मायेचा हात,
याच क्षणांत विठ्ठल
निःशब्दपणे भेटून जातो.

अहंकाराचे शेवटचे पान गळून पडते,
तेव्हाच भक्तीची नवी पालवी फुटते.
स्वार्थाची धूळ झटकून
जेव्हा मन अनवाणी चालू लागते,
तेव्हा प्रत्येक श्वासातून
"विठ्ठल... विठ्ठल..." असा नामनिनाद दुमदुमतो.

संसाराच्या वाटेवर
ऊनही असते... पाऊसही असतो...
कधी काटे टोचतात,
कधी पाय रक्ताळतात.
पण अंतःकरणात उभा असलेला सावळा विठू
हात धरून चालवत राहतो,
म्हणून भक्ती कधीच थकत नाही.

माझ्या हृदयाचे मंदिर व्हावे,
प्रेमाचा अखंड नंदादीप तेवत राहावा.
दयेची आरती,
क्षमेचा गंध,
सेवेचा नैवेद्य,
आणि माणुसकीचाच हरिपाठ
माझ्या जीवनात अखंड घुमत राहावा.

मला नको वैभव,
नको कीर्ती, नको मान.
माझ्या प्रत्येक श्वासात
फक्त गुंजत राहो तुझेच नाम.

आणि शेवटचा क्षण जेव्हा येईल,
तेव्हा डोळे मिटताना
तुझ्या विटेवरील सावळे रूप दिसावे.
ओठांवर अखेरचा शब्द
"विठ्ठल..." असावा,
आणि आत्म्याची अंतिम वारी
तुझ्याच चरणी विसावावी.

कारण...

ज्याच्या अंतःकरणात विठ्ठल जागा होतो,
त्याला पंढरपूर गाठण्यासाठी
रस्त्यांची गरज भासत नाही.

ज्याच्या हृदयात प्रेम, दया आणि माणुसकी नांदते,
त्याच्या अंतरी
रोज आषाढी, रोज कार्तिकी फुलत असते.
आणि त्याच्या प्रत्येक श्वासात
अखंड विठ्ठलाची वारी सुरूच असते.
म्हणूनच...
अंतरी जेथे विठ्ठल नांदे, तेथेच पंढरी वसे.
प्रेम, दया, नामस्मरणात, जीवन धन्य होऊन हसे.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

विसरलास का श्रीरंगा, गोकुळीच्या गोपिकांना,
सोडून गोकुळां जाता,
तुम्ही द्वारकाधीश होता,--!!!

आठवतो बाळकृष्णा,
तुझा हुडपणा आम्हा,
बाळपणीचा काळ सुखाचा,
येतो प्रत्यय जेव्हा तेव्हा,--!!!

जो तो गेला भूतकाळा,
काय घडते वर्तमाना,
कुणाचा कोणास नाही पत्ता,
विराण ही शांतता,
खायला उठे गोकुळा,--!!!

मौज, मस्ती करत दंगा,
स्मरतो साऱ्या बालगोपाळा, दही-दूध-लोणी,पळवत होतां,--
कोण रागे भरणार तुम्हां,--!!?

कोण होई तक्रार -करतां,-? होतास गोंडस नंदकिशोरा,
अगणित तुझ्या खोड्या,--?
नाटके अन् तुझी अदा,
गाई वासरे सगळी खिल्लारे,
त्रस्त होते नंद-यशोदा,--!!!

धुमाकूळ चाले तुम्हा गोपाळांचा,
साक्षीलाही आहे यमुना,--
तिच्याच तीरी साऱ्या लीला,
साथही देई तुम्हां उधांणता,--!!!

अक्रूराने तुज दूर नेता,
गोकुळात भयाण शांतता,
जो तो येथे बघ हिरमुसतां,
कधी बाळकृष्णा, तुम्ही परततां,--?

© हिमगौरी कर्वे.