भक्तमनीं कैवल्याची इथें गळाभेट रे
पंढरीत मोक्ष दावी पंढरिची वाट रे ।।

आस एक - पुण्यद पाहिन नदी चंद्रभागा
ध्यास एकमात्र - मोक्षद बघिन पांडुरंगा
एकमात्र भास - दिसतें रूपडें अवीट रे ।।

स्वप्नवत् जहालें - गेलो पंढरिनगरात मी
भारुन, कर जोडुन, ठाके विठूमंदिरात मी
मंत्रमुग्ध होउन पाही विठ्ठलपदिं वीट रे ।।

तेज आगळें विठूच्या सावळ्या मुखावरी
आगळीच नील-आभा गाभार्‍याला भरी
शब्दांच्या पलिकडला तो आगळाच थाट रे ।।

शांत होइ जीवन-नौका, लालसा पुरी मिटे
आलेखच आयुष्याचे वाटुं लागती थिटे
विषय-अवस सरुनी, उजळे ज्ञानदा पहाट रे ।।

विटेवरिल ध्यान सुंदर पाहुनि निजडोळां
भिडे भावना-हिंदोळा आनंदआभाळा
विश्वरूपदर्शन घडलें, मिळे मुक्तिपाठ रे ।।

दिव्य त्या क्षणानें माझा पालटला रंग
ओढ सोडुनी भोगाची, झालो नि:संग
जन्मजन्मिं, पांडुरंगा, मज असाच भेट रे ।।

- - -
- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz(W), Mumbai.
Ph-Res-(91)-(22)-26105365. M – (91)-9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

WhatsApp वरुन आलेली कविता

महिनेमागून महिने,
शेवटी वर्ष सरुन जाते
वृध्दाश्रमाच्या पायरीवर ,
वाट तुझी पाहाते

भिजून जातो पदर ,
अन मन रिते राहाते
कधी मधी मात्र ,
तुझी मनीऑर्डर येते

पैसे नकोत यावेळी ,
तूच येऊन जा
बाळा मला तुझ्या ,
घरी घेऊन जा

तुझा बा होता तोवर ,
काळ बरा गेला
तुझी आठवण काढत ,
उघड्या डोळ्यांनी गेला

शेवटपर्यंत सांगत होता,
लेक माझा भला
तू मोठा साहेब,
त्याचं मोठं कौतुक त्याला

माझ्याही ह्रदयात फोटो,
तुझा तू पाहून जा
बाळा मला तुझ्या ,
घरी घेऊन जा.

दुष्काळाच्या साली ,
जन्म तुझा झाला
तुझ्या दुधासाठी ,
आम्ही चहा सोडून दिला

वर्षाकाठी एक कपडा,
पुरवून-पुरवून घातला
सालं घातली बापाने,
पण तुला शाळेमधी घातला..

हवं तर तू हे ,
सगळं विसरुन जा
पण बाळा मला ,
तुझ्या घरी घेऊन जा.

धुणी-भांडी करीन मी,
केरकचरा भरीन मी
पुरणपोळ्या, अळुवड्या ,
तुझ्यासाठी रांधीन मी

नातवंडांचं दुखलं-खुपलं ,
सगळं बघेन मी
घाबरु नकोस, त्याची आजी ,
असं नाही सांगणार नाही मी

तुझ्या घरची कामवाली ,
म्हणून घेऊन जा
पण बाळा मला
तुझ्या घरी घेऊन जा.

थकले रे डोळे बाळा,
प्राण कंठी आले
तुझ्याविना जगणे
आता मुश्किल झाले

विसरु कशी तुला मी,
तुझ्यामुुळे आई झाले
बाळ माझं 'कुलभूषण'
पोरकी मी का झाले?

आता माझ्या थडग्यापाशी
'आई' म्हणून जा
जमलंच तुला तर
हा वृध्दाश्रम पाडून जा.

-- WhatsApp वरुन आलेली कविता

-- सुशांत

मुके बसा
कायी सांगु नोका
मायीत हाये आमाले।
गांधी बाबा चा..किती..
पुळका हाये तुमाले।

कायी सांगु नोका..
ते गांधी बाबा चे तीन माकडं।
तुमचं न त्यायचं त
भल्ल हाये वाकडं।

बस झाले तुमचे ते
सूत अन चरखे।
मायीत हाये..गांधीजी
किती आपले न परके।

कायी सांगू नोका..की
गांधीजी हात नोटावर।
रोज लावता थुका...
घेऊन दोन बोटावर।

कायी नोका सांगू आमाले
सत्त्याग्रह अन मिठाचं।
कायले करता कौतुक
काढेल टपाल तिकिटाचं।

कायी हाये तुमी ...
म्हणता देश स्वच्छ करू।
अन त्या नावाखाली..
सोताचेच खिसे भरू।

गांधीजीच नाव घेऊन
जाता मतं मांग्याले।
तुमाले तरी समजले का गांधी...
चालले मोठे ..आमाले सांग्याले।

आबे गांधीजी का कोणी माणुस हाये..
ते त विचार धन हाये।
आमचा जीव की प्राण...
आन आमचं मन हाये।

-- नारायण जाधव, खामगाव.

आज डोळे उघडताना
रंगलेले दिसले सनईचे सूर
पहाटेच्या क्षितीजावर...

सातच पावलं चालून
मी पोचले आभाळाकडे
पण देहाचं नातं मातीशी
अजून तुटलं नाही...
तसं काहीच विसरले नाही,
विसरता येणार नाही
या मातीनंच माझे घुंगुरवाळे मळवलेत
हळूवार खेळवलेत...

माझ्या कणाकणात मिसळलेली ही माती..
आठवतंय - श्रावणातल्या धारांनी ही माती थरारताना
माझा कणन्कण झेलायचा तिचा शहारा
वसंतात ती यायची उमलून
वेलीतून --फुलाफुलातून
तेव्हा नकळत गाणं उमलायचं
..माझ्याही ओठातून
तिची शिशिरी शुष्कता उदास करायची मलाही
आठवतंय, स्वप्न तिच्यात मिसळून
मी केली होती स्वप्नांकित बोळकी, भांडी
एक छोटीशी चूल
आणि एकटीनंच होतं उभारलं
एक सुंदर घरकूल

या मातीतच !
आज पुसल्यायत खुणा म्हणून काय झालं?
माझ्या सातव्या पावलाशी माती अवघडली तेव्हा तिला मी म्हटलं
"अशी होऊ नकोस वादळी या वळणावरती
मी काहीच विसरले नाही...विसरता येणार नाही बघ,
मी मांडलेल्या सोन्याच्या संसाराला
अजून गंध येतोय -
ओल्या मातीचा !"

-सौ. राजलक्ष्मी देशपांडे

कशासाठी जगतो आपण,

विचार तुम्हीं करतां कां ?

मृत्यू येई तो जगावयाचे,

हेच धोरण समजतां कां ?

खाणे – पिणें वंश वाढविणे,

हेच जीवन असते कां ?

ऐष आरामी राहूनी तुम्ही,

देहासाठी सारे, हे मानता का ?

पाठीं लागूनी धनाच्या त्या,

बरोबर संपत्ती न्याल कां ?

पैसा मुलांसाठी ठेवून ही,

शिव्या त्यांच्या चुकवाल कां ?

सारे कळूनी वळत नसते,

तत्व हे जाणून घ्याल कां ?

उपयोग करूनी ज्ञानाचा,

जीवन चांगले कराल कां ?

सारे आहे प्रभूचे समजून,

शांत चित्ताने जगाल कां ?

दया क्षमा शांती हे गुण,

अंगी आपुल्या बाणाल कां ?

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मी काल दिलेल्या वेदना
आज भोगतोय...
मला आज दिलेल्या वेदना
तू उद्या भोगशील...
वेदनांचा हा जमाखर्च
आता असाच सुरु राहणार...
चेहऱ्यावर हसू असणार
आणि हृदय जळत राहणार...
शरीर झिजत जाणार
मन तरुणच राहणार...
शरीर नष्ट होणार
पण वेदना तशीच राहणार...
वेदनेचे गणित पुन्हा
कोणी दुसरे मांडणार...
या जगात शेवटी
वेदना वेदनाच राहणार...

- निलेश बामणे ( बी डी एन )

-- स्वाती ठोंबरे.

आभाळ आपल आपणच पेलायच
आपल्या वाटेवर आपणच चालायच
कुणाची काठी हवी कशाला
मनगटातली ताकद दिसू दे जगाला
बसतील कधीतरी उन्हाच्या झळा
अन् वाहेल मध्येच बेभान वारा
सावली तेंव्हा तू शोधु नकोस
आडोशाला जाऊन बसु नकोस
उन्हाच्या झळांमध्ये तू रापुन जा
बेभान वाऱ्यामध्ये तू मिसळून जा
सोन नाही का विस्तावात चमकत
सुगंध नाही का वाऱ्याने पसरत
निर्भीड छातीने सगळ झेलायच
आपल्या वाटेवर आपणच चालायच
सूर्य झालास तर अतिउत्तम पण
काजवा मात्र नक्कीच व्हायच..!
आपल आभाळ...

-- धनराज साळवे (Dhanraj Salve)
dhanrajasalve@gmail.com

दिव्याची ज्योत पेटली, वात दिसे जळताना

जळेना परि वात ती, दिव्यांत तेल असताना,

जळत असते तेल, देवूनी प्रकाश सारा

आत्मबलीदानाचा दिसे, शोभून तेथे पसारा

बागडे मूल आनंदी, तिळा तिळाने वाढते

आई-बापाच्या मायेनी, झाड कसे बहरते

कष्ट त्याग हे जळती, सुगंध आणिती जीवनी

गर्भामधली ही चेतना, जाणतील का कुणी ?

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

धरणीचा दूत म्हणुनी,
उंच आभाळी जाशी,
सतत पंख फैलावुनी,
प्रवास सारा करशी--!!!

दूरवरी खूप उडशी,
घेऊन निरोप खालचा,
वर अगदी जाऊन पोचशी,
जिथे ना पोचे ऐहिक दृष्टी,--;
आयुष्ये ज्यांची संपली,
त्यांची खुशाली आणशी,-!!!

त्यांच्याविना सारी पृथा,
वंचित पोरकी,बापुडवाणी,
नाती-गोती इथली सारी,
मात्र एकदम केविलवाणी,--!!!

भन्नाट रान वाऱ्यासारखा,
काळ जाई पुढे पुढे,
घेऊन जाई संगतीला,
आपुले सख्खे परके,--!!!

जीवन आहे त्यांच्यावाचुनी
आतल्या आत भकास,
कोण रडे कोणासाठी,
जागवीत आपुली आंस,--!!!

पाखरा गेले त्यांना,---
दे आमुची ख्यालीखुशाली,
आमच्यावाचून तिथे कसे ते,
जगत असतील शंका निराळी,--!!!

ऋणानुबंध आमच्यातले,
असीम अमीट अतूट,
देहांनी जरी केली असली,
अगदी विलक्षण ताटातूट,--!!!

पाखरां, ते जिवंत असती,
आमच्या सर्वांच्या हृदयामध्ये,
*एक प्रेमाची खूण दे,
पटेल* त्यांना अंतरामध्ये*,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©