हा गर्भ एक पावन उदरातला
तो कोण ? कुणा कळला नाही
जन्मदात्यांचेच ऋण आजन्मी
तेच ब्रह्मरुप ईश्वरी , दुजे नाही....।

त्यांना पुजावे, त्यांनाच भजावे
श्रद्ध्येय भक्तीप्रीती दुजी नाही
पान्हा मातृत्वी वात्सल्यपुर्तीचा
पितृत्वासम, दुजा आधार नाही....।

जन्मदाते! सर्वश्रेष्ठ या जगती
तिथेच नमावे अन्य कोठे नाही
पापपुण्यकर्म हिशेब चित्रगुप्ती
तिथे तर कुणाची सुटका नाही....।

तो जो कोण अनामिक अतर्क्य
जन्मदात्यांहुन श्रेष्ठ असत नाही
जन्मदात्यांचेच ऋण आजन्मी
तेची ब्रह्मरूप ईश्वरी, दुजे नाही....।

रचना क्र. ६१
२८/६/२०२३
-वि.ग.सातपुते.(भावकवी )
9766544908

अन्याय अत्याचाराविरुद्ध
लढण्यास तो बिचकला
मनातल्या अर्जुनाला कृष्ण
अजुनही नाही भेटला

उगाच खोट्या धर्मापायी
निरपराध कोणी मारला
अश्वत्थाम्याची ती जखम
पुन्हा लागली भळभळायला
जाणुन बुजून पाप करून
त्यांना पश्चाताप नाही झाला
त्यांच्यातला कपटी दुर्योधन
आज पुन्हा मोठ्याने हसला
शकुनीच्या मनातलं कपट
ओळखू नाही शकला
मनातला धर्मराज आज
मला पुन्हा हतबल दिसला
अन्याय अत्याचाराविरुद्ध
लढण्यास तो घाबरला
मनातल्या अर्जुनाला कृष्ण
अजुनही नाही भेटला

दुष्टांना पाठीशी घालणारा
जेव्हा मी कोणी बघितला
झाकोळते कोणी पुन्हा
भीष्माच्या महानतेला
होणारे अत्याचार जेव्हा
नाहीत दिसत मला
धृतराष्ट्राचं ते आंधळपण
मग नाही खुपत मनाला
होणारे अन्याय अत्याचार
गुपचूप बघत बसला
माझ्यातला तो कर्ण
अजुनही नाही बदलला
अन्याय अत्याचाराविरुद्ध
लढण्यास तो घाबरला
का माझ्या मनातला कृष्ण
फक्त बासरीच वाजवत राहिला ?

-- डॉ. सुभाष कटकदौंड

बालपण हे खरे जीवन

हा जीवा भावाचा
काळ हा जीवनातला
सुखसमृद्ध बालपणीचा

हा मन मौजेचा
हसणे नी खिदळणे
मंत्र सोप्पा सांगे जगण्याचा

नसे मतभेद
सारे काही असे नेक
नको राग ,लोभ,चिंता खेद

तन-मन-धन
निरागसतेचा देश
बालपण वाटे वृंदावन

छोटी शिकवण
विसरूनी जा कुशीत
बालपण हे खरे जीवन

चला गीत गाऊ
होऊनी बघू लहान
आता ना बालपणात न्हाऊ

-- सौ.माणिक शुरजोशी

सतत फिरत राही, चक्र जीवनाचे ।
विविधता पाही , रंग आयुष्याचे ।।१।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर

हे, सुमन निरागस, लोचनी सुंदरा कौमुदी

अंतर वाढलं,
कोणी पावलं मागे घेतली म्हणून नाही,
तर कोणी थांबलंच नाही म्हणून.

शब्द होते,
पण ते पोचायच्या आधीच
त्यांचा अर्थ हरवून बसला.
म्हणून संवाद मेलेला नाही,
पण तो ओळखीचा राहिला नाही.

अनोळखी सहज जवळचे झाले,
कारण त्यांच्याशी अपेक्षा नव्हत्या.
आणि ओळखीचे दुरावले,
कारण अपेक्षाच खूप होत्या.

एकेकाळी नाव पुरेसं होतं,
आता स्पष्टीकरणही अपुरं वाटतं.
आपण भेटतो, बोलतो, हसतो…
पण कुठेतरी
एकमेकांना ओळखणंच विसरलो आहोत.

हे अंतर
नात्याच्या शेवटी नाही,
ते नात्यातच
हळूच रुजत गेलंय.

आणि म्हणूनच कदाचित
आज आपण एकमेकांसमोर उभे असलो,
तरी मनात कुठेतरी जाणवतं
आपण आता
एकमेकांसाठी
अनोळखी झालो आहोत.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

चालली स्पर्धा साऱ्यांची, प्रभूची सेवा करण्याची....।।धृ।।

निशाराणी संचारी

निद्रीत जाई पहारेकरी

खट्याळ वारे धावूनी

दारे दिली उघडूनी

विज चमकूनी आकाशी मदत होई वसुदेवाची....१

चालली स्पर्धा साऱ्यांची प्रभूची सेवा करण्याची

पावसाच्या पडती सरी

पक्षी नाचती तालावरी

कोकीळेचे सुरेल गान

आनंदाने वातावरण

नागराजा फना काढूनी काळजी घेई नव बाळाची....२

चालली स्पर्धा साऱ्यांची प्रभूची सेवा करण्याची

स्पर्श होता पायाचे

पाणी दुभंगले यमुनेचे

वाट त्याची करूनी

काढूनी साऱ्या अडचणी

नंदाघरची कन्या माया दाखवी रूपे चमत्काराची...३

चालली स्पर्धा साऱ्यांची प्रभूची सेवा करण्याची

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

होळी खेळ हा दुजाभाव विसरुन प्रेमत्वाची प्राप्ती करण्यासाठी केलेला असून याचं वर्णन करणारी ही चारोळी आहे.

आस राहते सतत मनी, मिळत नसते त्याचेसाठी

प्रयत्न सारे होत असती, हाती नाही ते मिळविण्यापोटी....१,

प्रयत्नात तो आनंद होता, धडपड होती, होती शंका

मिळविण्याच्या त्या लयीमध्यें, जिद्द मनाची आणिक हेका....२,

यश मिळते जेंव्हां पदरी, धडपड सारी थंडावते

ज्याच्या करिता सारे सोशीले, त्यातील उर्मी निघून जाते....३,

यशांत नाही आनंद तेवढा, मिळविण्यात जो दिसून येई

कांहींतरी ते मिळवायचे, याच विचारी रमून जाई....४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०