दोन रिळाचे दोन धागे, एकत्र ते आले
एकमेकांत दोन्हीही, गुंफून परि गेले....१,

गुंता झाला होता सारा, निर्मित नात्याचा
शक्य होईल कसे आता, वेगळे होण्याचा....२,

खेच बसता वाढत गेला, होता गुंता
उकलून सुटणे शक्य नव्हते, त्याला आता.....३,

दोनच पर्याय होते, त्याचे पुढती
तुटणे वा एकत्र राहणे, ह्या जगती....४,

वेगळे होतील दोन धागे, तुटून जाणारे
अवशेष राहतील परि काही, जे न सुटणारे ...५,

दोन मनांचा असाच होतो, गुंता ह्या जीवनी
राग-लोभ प्रेमादी भावना, जाती गुंतूनी.....६

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

कधी तरी एक शब्दतरी बोलत जावे असे वाटते

पाण्यात सोडल्यावर,
पिल्लू कसे पळाले,
भय भीती ना डर,
लाटांशी खेळत निघाले,---!!!

समुद्री उठे लाट,
अलगद पायात येते,
तिलाच खेळणे समजून,
पिल्लू नाचत राहते,-----!!!

क्षणभर बावरून,
एकदा वळून बघते,
टाकत पुढे आपले पाय,
घराकडे कसे निघते,---!!!

फेसाळत आता समोर,
समुद्र स्वागत करे,
जणू लेकरू बघून,
आनंद गगनी न मावे,---!!!

तो असीम अथांग, अपार, पिल्लाला धाशत नसे,
कडेखांदी सागराच्या,
मस्तीत कसे ते खेळे,--!!!

शिकवतो जणू निसर्ग,
मानवा घे तू धडे,
एकलेपणाचे कसले भय,
पिल्लू तर बघ केवढे,---!!!

अमर्याद त्या सागरास,
जर ते सहज तोंड देते,
संकटे येता समोर,--
माणूसपण का खचून जाते,-?-!!!

जरी असली ती अक्राळ, त्यावरती जिद्द मांत करे,
शक्य ते अशक्यकोटीतील,
छोटेही मग पुरून उरे,--!!!!

© हिमगौरी कर्वे

कसे मानू उपकार, देवा तुझे
देऊन बुद्धि विसर, करी कल्याण माझे

खेळ आहे जेथें, हार जीत आहे
घर बांधणीते, पड झड पाहे

असे जन्ममरण, ह्याच देहीं
हेच असतां जीवन, सुख दुःखे पाही

एक दुःख येतां, मन होई निराश
काळ पुढे जाता, विसरे ते सावकाश

एका दुःखाचा चटका, दग्ध करी मनां
जमता दुःखे अनेक, नष्ट करील जीवनां

निसर्गाची रीत, दुःख तोची काढी
करता दुःखावर मात, दुःखाचा विसर पाडी

दुःख होते दुर, हेच आणिल समाधान
दुःख बुद्धि विसर, असे तत्व महान

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

अजुनही एकांतात
कधी तिला आठवते
कोवळ्या त्या मनाचे
सुंदर गोड स्वप्न ते...

त्याला पाहुन
तिचं मन झुरलं होतं
कळलं नव्हतं तिला
पण ह्रुदय हरवलं होतं

बसल्या बसल्या बोटानं
वहीत रेषा ओढत होती
स्वतःच्या नावापुढे
त्याच नाव जोडत होती

झुरलेल मन तिचं
शब्द शोधत होतं
भावनां व्यक्त करण्यास
बळ शोधत होतं

ओठांवरच्या शब्दांना
कंठ नाहीच फूटला
हळुहळू मोगऱ्याचा
तो बहरही ओसरला

अल्पायुषी भावना ती
अशी न झुरता मेली
रेंगाळलेल्या पावलांनी
बोहल्यावर ती चढली

दूर राहिलेल्या वाटेसाठी
मन नाही अडखळलं
वास्तवाच्या हिरवळीवर
अगदी आनंदान रमलं...

अजूनही एकांतात
कधी तिला आठवते
पडलेले गोड स्वप्न ते
हसुन झटकून टाकते.

- डॉ.सुभाष कटकदौंड

तुझे नित्य येणे जाणे
हळूच वळूनी पाहणे
नाही कधी विसरलो
तुझे ते लाघवी लाजणे

आठव ते सारे सुखद
निःशब्दी, प्रीतचांदणे
तुझे कटाक्ष सांत्वनी
निर्मली तुझे गंधाळणे

निष्पाप त्या जाणिवा
मनास भुलवुनी जाणे
तूंच हसरी कमलिका
सालस ते तुझे वागणे

अजूनही मी स्मरतो
रुप तुझे गोजीरवाणे
तू स्मरणगंधी सुगंधा
तुझे उमलुनी बहरणे

-- वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. २२५

४/९/ २०२२

चिव् चिव् करित बोलतां तुम्ही सारी भाषा

दोन स्वरातून विचारांना देत असता दिशा

शब्द आमचे सप्तसुरांतून येती बाहेरी

व्यक्त करिती भाव सारे असती जे अंतरी

दोन अक्षरी किमया सारी तुमच्या भाषेची

त्याच चिव चिवे समजुन घेता धडधड ह्रद्धयाची

भाव मनीचे टिपून घेण्या शब्द लागती थोडे

चेहऱ्यावरल्या हलचालीनी प्रश्न उकलूनी पडे.

समज तुमची आपसांतली कौतूक करणारी

शब्द मोजके असून देखील भाव दाखविणारी

चिमण्यानो तुम्ही शिकवा सारे मानव जातीला

व्यर्थ बडबड करुन सारी वाहूनी तो गेला

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com