तुला मी मला तू
किती जपलं आजवर
मनात तेच रुजलंय
खूप खूप खोलवर !

त्याचा बहर
मनांत खुलतो
तुला नि मला
दोघांनाच कळतो !

-- ..... मी मानसी

मनमे एक आरजू थी के प्रभु मिल जायेगा
दिलकी धडकन कहती के उसे अपनेमेंही पायेगा

आंख सबतरफ ढूंडती है हर एक कण में
फिरभी दृष्टी असमर्थ हैं उसे पहचाननेमें

ध्वनी की लहरे हर तरफ गुंज उठती
कानोंके सहारे आवाज उसकी ना सुनी जाती

महक उठती हवा खुशबूदार गंधोंसे
पहचाने उसे कहां बगीचेके फूलोंसे

बीती कितनी जींदगीयां उसकी खोज करनेमें
कमजोर पडती है इंद्रिया उसे जान जानेमें

आ तू इन्सानका रुप लेकर के तुझको मै देख पाऊं
या मुझको दिव्य शक्ति देकर के तुझमें मैं समा जाऊं

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

सारे जीवन जाते आपले अन्न शोधण्याकडे
काय उरते आमच्या हाती विचार करा थोडे....१

जीवनाची मर्यादा ठरली आयुष्य रेखेमुळे
आज वा उद्या संपवू यात्रा हेच आम्हांस कळे....२

धडपड करी आम्ही सारी देह सुखा करिता
विचार ही मनांत नसतो इतरांच्या करिता....३

वेळ काढावा जीवनातुनी इतरांसाठी थोडा
सार्थकी लावा आयुष्य तुम्ही जीवन शिकवी धडा....४

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

वातावरणी वस्तू पडतां, नाश पावते लवकर ती

हवा पाण्याच्या परिणामानें, हलके हलके दूषित होती

ठेवूं नका उघडयावरती, वस्तू टिकते निश्चीतपणे

दूषितपणाला बांध घालता, कसे येई मग त्यात उणे

बाह्य जगातील साऱ्या शक्ति, आघात करती मनावरी

दुषिततेचे थर सांचूनी, मनास सारे दुबळे करी

देहामध्यें बंदीस्त ठेवून, एकाग्रचित्त करा मनाला

कांहीं न करता येते तेव्हां, राग लोभादी बाह्य गुणाला

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

विसरू कसे , क्षण मी सारे

सर्वांतरी, तो एक अनामिक
चराचर सारे रूप भगवंताचे

प्रेमवात्सल्ये जगतो जीवात्मा
आत्म्यात रूप त्या भगवंताचे

कळणार कधी, तुला मानवा
हा जन्मची रे दान दयाघनाचे

तोची वसतो जीवाजीवातुनी
जाण रे, सत्यरूप भगवंताचे

कोण म्हणूनी? कां रे संभ्रम
ब्रह्मांडाचे, रूपही दयाघनाचे

त्याच्या ठायी नतमस्तक व्हावे
रांजण, भरित रहावे सुकृताचे

वि.ग.सातपुते.( भावकवी)

(9766544908)

रचना क्र.२७१

२५/१०/२०२२

रस्त्यावरती उभी राहूनी, हातवारे ती करित होती

मध्येच हसते केंव्हां रडते, चकरा मारीत बसे खालती...१,

गर्दी जमली खूप बघ्यांची, कुत्सीतपणे न्याहळू लागली,

'शिपाई आणा जावूनी कुणी', ठाण्यात नेण्यास सांगू लागली...२

जीवनातील दु:खी चटका, सहनशक्तीचा अंत पाहतो,

मनावरील तो ताबा सुटूनी, वेडेपणा हा दिसून येतो...३

इतकी गर्दी जमून कुणीही, तिच्या मनीचा ठाव न जाणला

रूख रुख वाटली ती बघोनी, सहानूभुती शून्य समाजाला...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

तुझा थोबडा पाहून मी
तुझ्या प्रेमात पडलोच नाही
तुला पाहून माझ्या हृद्याचे
ठोके चुकले पहिल्यांदाच...
मला वाटते तुझे आणि माझे
काही नाते असावे गतजन्मीचे
पण ते नाते प्रेमाचे नाही
तर कदाचित असावे शत्रूत्वाचेच
कारण क्षणात माणसांना
भुरळ घालणार्‍या मला
तुझ्या मागे उगाचच
धावत राहावे लागलेच नसते
वर्षानुवर्षे वेड्यागत...

© कवी – निलेश बामणे (एन.डी.)

तू पहाटेचा सोहळा
तिमिरातील किरण..
घंटेचा निनाद
आभाळाच तोरणं..

तू सागराची गाज
शांततेची लाट..
क्षितीजाच टोक
नदीवरचा घाट..

तू वाऱ्याचा वेग
समतोल पृथा..
निसर्गाचे दान
नियमांची प्रथा

तू अग्नीच्या ज्वाळा
ऊर्जेचे वरदान..
जल पृथ्वी वायू
अग्नी आकाशाची खाण..

तू यत्र तंत्र सर्वत्र
भविष्य भूत वर्तमान
सखोल अंतर्मनातले
समाधानाचे मूळ ज्ञान..

तू गतीची परिक्रमा
परमोच्च बिंदू अमृत
आत्मकेंद्रित क्षूद्रांचे
परिघ वलय छेदीत

-- काव्य प्रतिभा
सौ. प्रतिभा महादेव चौगले
कोल्हापूर

हे चांदणे नभीचे अन्
पौर्णिमा शरदातली
वाहणारी ही हवा अन्
दिवाळी स्वप्नातली..

गुणगुणतो पहाटवारा
दवबिंदू शीतल शीतल
स्तब्ध धूसर डोंगरमाथे
ऐकती शांतता निश्चल..

फांदी फांदी वरून उडतो
क्षणा क्षणांचा स्वप्नपक्षी
अन् हृदय प्रदेशी रेखीत जातो
जाणिवांची अपूर्व नक्षी...

---आनंद