मी म्हणालो जगाला
मला फक्त तुझ्यासाठी
आणि स्वतःसाठी जगायचयं...

जग म्हणालं मला
माझ्यासाठी जगं पण
टाळं स्वतःसाठी जगायचं...

मी बदललो
जगाच्या कल्याणासाठी
पण आता जगचं मला बदलतयं...

जगात बदल घडवणं
आता अशक्य आहे
कारण जग आता पाषाण झालयं...

© कवी – निलेश बामणे ( एन.डी.)
दिनांक – 9 मार्च 2016

दाखवू नकोस प्रेम
उपरेपणाच्या भावनेने ।
तसेच मिळेल परत
केवळ वाणीच्या शब्दाने ।।

कंठामधूनी भाष्य निघाले
आदळे कर्णपटावरी ।
प्रेमाचा बघूनी ओलावा
परिणाम होई मनावरी ।।

शब्द निघता हृदयामधूनी
झेप घेई हृदयस्थरावरी ।
आत्म्याची तळमळ भिडते
आत्म्याच्या गाभ्यावरी ।।

खोलवर आणिक जाता
ईश्वर बिंदूत विलीन होतो ।
सत्याचा शोध लागूनी
आनंदाचा पाऊस पडतो ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

करा सर्वस्व प्रभूसी अर्पण त्यांतच मिळेल समाधान
जीवन अग्नी पेटत राही उर्जा निघे त्याचे ठायीं

उर्जेचे होते रुपांतरण साधत असे कार्य त्यातून
भावनेचा आविष्कार देई जीवना आकार

व्यक्त करण्या भावना उर्जा लागे त्यांना
एकाग्र करा मना सोडूनी सारी भावना

एकाग्र चित्त हेच ध्यान प्रभू मिळण्याचे साधन
सारी उर्जा ध्यानांत जाई तीच प्रभूसी अर्पण होई

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मनाची भाषा मनास उमगते

सुर्यास्त जवळ आला

पायाखाली रेगाळणारी सावली

पाठमोरी झाली

पाखरांचा गलका परता परता घरट्यात

असा सुचक संदेश देऊ लागला..

शिवारात एकच गडबड

पश्चिमेला सुर्य

झाला डोगंराआड.

पाय गुमाण घराच्या ओलीन अंधार चिरत

चुल पेटवली होती तिनं

पातेल्यात शिजत होते चार दाने खदखदत

आयुष्याचे....

खाऊणघ्या...पिऊन गटा गट पाणी...मोजा चांदणे...

काळोखात लुकलुकणारे

स्वप्न!

आणि झाला उल्कापात

बघून सुधा मागणे मागता नाही आले

या जिनगानीसाठी.

@शरद शहारे वेलतूर

महाराष्ट्राच्या मातीतल्या कणाकणात जपलेला स्वाभिमान,
आणि डोळ्यांत पेटलेला महाराष्ट्राचा अभिमान,
असं व्यक्तिमत्त्व जेव्हा उभं राहतं,
तेव्हा व्यासपीठच रणांगण होतं.

राज ठाकरे...
नावातच एक ठसका,
शब्दांत ज्वालामुखीचा ताप,
आणि विचारांत धारदार तलवारीची चमक.

तो बोलतो तेव्हा
हवेचाही श्वास थांबतो,
कारण प्रत्येक वाक्य
थेट छातीत आदळतं.

भाषेचा प्रश्न असो,
मराठी माणसाचा स्वाभिमान असो,
किंवा व्यवस्थेवरची करडी टीका.
तो मांडतो मुद्दा
तडफेने, निर्विकारपणे,
कोणाच्याही भीतीशिवाय.

त्याच्या शैलीत आहे वारसा,
पण त्याची वाट मात्र स्वतःची.
रेषांच्या व्यंगचित्रांतून
तो उलगडतो सत्तेचं कुरूप सत्य, आणि
सभागृहात त्यांच्या विचारांनी हादरते सत्तेची भिंत.

वाद त्याच्या मागे धावतात,
टीका त्याच्यावर कोसळते,
पण तो उभाच राहतो.
डगमगत नाही,
वाकत नाही.

कारण काही नेते
फक्त राजकारण करत नाहीत,
ते घडवतात लाट
भावनांची, विचारांची, अस्मितेची.

आणि जेव्हा इतिहास
महाराष्ट्राच्या राजकीय पानांवर
ठळक अक्षरांनी नोंद करेल
एक निर्भीड, ठाम, वेगळा आवाज तेव्हा त्या ओळीत
गर्जत उभं असेल.
त्या आवाजाचे एकचं नाव...
राजसाहेब ठाकरे

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212

दुपारचे ते भोजन करूनी, आडवा झालो थोडासा
झोप लागूनी त्याच क्षणी, थंडावल्या साऱ्या नसा....१,

वाम कुक्षीच्या आधीन जाता, जग विसरलो सारे
स्वप्न पडूनी सुंदर मनी, वाटे आनंद देणारे.....२,

पाटी-पुस्तक हाती घेवूनी, पोषाख घाली शाळेचा
घेवूनी गेलो कन्येस माझ्या, नाद जिला शिकण्याचा....३,

खूप शिकूनी मोठी होईन, बाबा तुमच्या एवढी
खावू पुस्तक खेळणी आणा, बडबडीत तिच्या गोडी....४,

आई नको, परि तुम्हीच या, माझी शाळा सुटताना
टाटा करित गोड वदलि, शाळेमध्ये शिरताना....५,

येत असता घरि परत, दुकानी एका शिरलो
बराच खावू आणि खेळणी, घेवूनी मी परतलो....६,

उत्सुकतेने बघत असता, कुणीतरी हालविले
हाय वेड्या ! हे तर स्वप्न, तिनेच जे तोडले.....७,

क्षणभर आवक् झालो मनी, स्वप्न भंग पावतां
खंत वाटली उगाच एक, अपूरी इच्छा राहतां....८

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

व्यास क्रिएशनच्या प्रतिभा दिवाळी २०२० च्या अंकामध्ये प्रकाशित झालेली प्रतिभा सराफ यांची हि कविता

जुन्या पुस्तकातून शिकते नवीन खूप काही
भावाच्या शिक्षणासाठी कधी सोडते शाळाही
जे मिळते, जसे मिळते, घेते ती...
आत्मनिर्भर ती, स्वावलंबी ती
का तरीही मग दुःखीकष्टी ती ?

चार भांड्यातही चालवते छान संसार बाई
ना उरले खाण्यास तरी तिची तक्रार नाही
कोंड्याचा मांडा सहज करते ती...
आत्मनिर्भर ती, स्वावलंबी ती
का तरीही मग दुःखीकष्टी ती ?

दबून राहते..तरी करते कौतुक ठाई ठाई
तापट, दारूडा वा असो नवरा गुंडाभाई
कष्टाने पोसते परिवारास ती...
आत्मनिर्भर ती, स्वावलंबी ती
का तरीही मग दुःखीकष्टी ती?

कधी लटकला कर्जबाजारी होऊन तोही
सावरते संसार... घरदार... मुलेबाळेही
ना लटकते, ना लटपटते कधी ती...
आत्मनिर्भर ती, स्वावलंबी ती
का तरीही मग दुःखीकष्टी ती ?

कधी उच्चपदस्थ, कधी राजकारणी
खोचून पदर सदा संसार भार वाही
आत्मबळ देत असते ती...
आत्मनिर्भर ती, स्वावलंबी ती
का तरीही मग दुःखीकष्टी ती?

कोणत्याही परिस्थितीत फुलवते वनराई
घरात बाईचे अस्तित्व म्हणजेच हिरवाई !
समजली का कुणास कधी 'ती' ?
आत्मनिर्भर ती, स्वावलंबी ती
व्हावी सुखाचीही भागीदार ती...

- प्रतिभा सराफ

भीतीपोटी सारे करतां
असेच वाटते....।।धृ।।
विवेकानें विचार करा, तुम्हांस हे पटते
त्रिकाळ चाले पूजा अर्चा
प्रभूविषयी होई चर्चा
बालपणींच पडे संस्कार
सारे देण्या समर्थ ईश्वर
कृपे वाचूनी त्याच्या, तुम्हां सुख दुरावते....१
भीतीपोटी सारे करता, असेच वाटते,
चूक असे हे ठसें मनाचे
कर्म ठरवीं तुम्हींच तुमचे
सहभाग नसे यात प्रभूचा
सारा खेळ असे तो मनाचा
अपयश मिळेल म्हणून टाकी, भार ईश्वरावरते.....२
भीतीपोटी सारे करता असेच वाटते
ऐषआरामाचे आम्ही पाठीं
धडपड चाले सुखासाठी
साशंक सदा मन असते
म्हणून सारे वंचित होते
मिळवण्यासाठीच त्याला भजावे, ही भावना मनी येते....३
भीतीपोटी सारे करता असेच वाटते
वाद नसे ईश्वर शक्तीचा
चालवी सतत गाडा विश्वाचा
खेळ बघे तो दूर राहूनी
सारे देई तुम्हावरती सोपवूनी
परि मन वेड्या आशेने, त्याजकडे धावते...४
भीतीपोटी सारे करता, असेच वाटते

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com