उंच चढूनी हिमालयी, झेंडा तो रोविला
गीरीराजाचे शिरावरी, विजय संपादिला ||१||

उंचाऊनी बघे मानव, अथांग जगताला
विज्ञानाच्या जोरावरती, अंतराळात गेला ||२||

युगा युगाचा चंद्रमा, केला अंकित त्याने
त्याच्या देही ठेवी पाऊल, मोठ्या अभिमानाने ||३||

अगणित दिसती गृहगोल, त्याचा दृष्टीला
सीमा न उरली आता मग, चौकस बुद्धीला ||४||

चकित होतो प्रथम दर्शनी, विज्ञाना बघता
दिसून येती अनेक गुढे, एक एक उकलता ||५||

किती घेशी झेप मानवा, उंच उंच गगनी
वाढत जातील क्षितिजे, तितक्याच पटींनी ||६||

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

मान्य आहे मजला वाल्या कोळी बनणे

खून लागल्याचा डाग लागला परी उद्धरुन जाणें ।।१।।

लुटालूट करुनी देह वाढविला

राम नाम जपूनी पावन तो झाला ।।२।।

प्रभू कृपा होऊनी महा कवी बनला

वाल्मिकी ऋषी बनूनी रामायण ग्रंथ रचिला ।।३।।

वाहून गेला पाप भाग तप प्रवाहाच्या वेगांत

धुवूनी गेला डाग जलाशयाच्या ओघांत ।।४।।

वाईट घटना घडते त्यास भोग म्हणावे

उद्धरुनी त्यांत जाणे ह्यास योग समजावे ।।५।।

जर होत असेल माझा वाल्मिकी ऋषि

मान्य मजला सजा जी प्रभूं तूं देशी ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

प्रथम तिज पहाता
अग्नी मनी चेतला ,
झालो बेधुंद मी
अंतरी वणवा पेटला !

आर्त नजर तिची
मन घायाळ करून गेली
एकमेकात गुंतलो आम्ही ....
मनोदेवता सांगून गेली !

खट्याळ चमक तिच्या नेत्री
स्वर्ग सुख पाझरले गात्री
त्या क्षणी गेलो हरवून
ती माझी,मी तिचा बनून !

होऊनी एकाकी जेंव्हा ..
मोजतो अंधारी तारे ,
अलगद चाहुलीने तिच्या
फुटती नवे धुमारे !

जेंव्हा दुखी बुडे आकंठ
उरे जीवनी नुसती खंत
पुरे तिची चाहूल आगळी
जीवनी येई नवी झळाळी !

क्षणो क्षणी वाटत राही
तिच्यात मी सहचरी पाही
झाले दूर सगळे अज्ञान
जुळता, तिचे मन माझे मन !

© अरविंद टोळ्ये
९८२२०४७०८०
आपल्या अभिप्रायाचे स्वागत.
आवडली असेल तर नावासह जरूर शेअर करा.

लुळा पांगळा बसूनी एकटा, गाई सुंदर गाणे ।

आवाजातील मधूरता, शिकवी त्याला जगणे ।।

जगतो देह कशासाठी, हातपाय असता पांगळे ।

मरण नसता आपले हाती, जगणे हे आले ।।

लुळा असला देह जरी, मन सुदृढ होतेस ।

जगण्यासाठी सदैव त्याला, उभारी देत होते ।।

गीत ऐकता जमे भोवती, रसिक जन सारे ।

नभास भिडता सुरताना, शब्द उमटती वाह ! वा रे ।।

असमान्य ते एकचि मिळता, उणीवतेची खंत कशी ।

दुबळ्या देही कला श्रेष्ठ ती, वीज चमकते रात्री जशी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कर पडले चरणीं

भाव जाण तू देवा ।।धृ।।

देह झुकला तुझ्या पुढती

लिनतेनें मान वाकती

मनाची करूनी एकाग्रता

भावनेला वाट देतां

अश्रू दाटले नयनी अंतरीचा दिसे ओलावा १

कर पडले चरणी भाव जाण तू देवा,

प्रथम येई भावना,

जागृत करते ती मनां

मनाचा ताबा देहावरी

तोच तुजला प्रणाम करी

घे प्रभू तू जाणूनी अत:करणातील ठेवा २

कर पडले चरणी भाव जाण तू देवा

मुखीं नाम तुझे घेई

देह सारा शहारून जाई

आनंदाची फूटते उकळी

नाचते मन सर्व काळी

मनाचा चंचल स्वभाव समजोनी तूं घ्यावा ३

कर पडले चरणी भाव जाण तू देवा

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

नतमस्तक मी जन्मोजन्मी त्याच्या चरणावरी झोपेतही मी गातो आणि स्मरतोही गणपती…गणपती…गणपती…

तू कधी चंदनाचं झाड पाहिलंस का रे?
मीही नाही रे पाहिलं

आपल्या वाट्याला येतात ते छोटे इवलूशे तुकडे
त्यातूनच त्याचा सुगंध हुंगून तृप्त व्हायचे

कधीतरी भेटतो तो एखाद्या जवळून गेलेल्या अत्तराप्रमाणे
अर्धोन्मीलित अवस्थेत श्वासात सामावून घेतो आपण

क्षणभरच.बघू वळून पाहू पण चुटपुट लागते
हरवतो तो न जाणो किती दिवस.

अगदी अगदी दडून बसतो
अवचित मग कधी कुठेतरी पुन्हा गवसतो कुठे बरं

गाभाऱ्यात मंद मंद समईसोबत दरवळत असतो
जीवाची शिवाशी भेट ठरवत असतो

कधीतरी कणकण होऊन ओंजळीतही उतरतो
पण निर्माता मात्र अजून देखिलाच नाही

चंदन एक अलौकिक परिमळ
नित्य नव्या जाणीवांसह पुन्हा पुन्हा भेटत राहतो

स्पर्शाविना तुझा सुगंध आसमंत भरून उरतो
चंदना एकदा तरी चांदण्यात तू मला कडकडून भेट
रंध्रातून श्वासात उतरून मीच होऊदे चंदनाचे बेट!!

-- वर्षा कदम.

नवा चित्रपट बघण्या गेलो, कुटुंबासह चित्र मंदिरी

चित्रगृह ते भरले असतां, प्रवेश मिळाला कसातरी....१,

चित्रपट तो बघत असतां, आश्चर्य वाटले जल्लोशाचे

टाळ्या, शिट्या देवून प्रेक्षक, कौतूक करी नटनट्यांचे....२

वास्तवतेला सोडूनी, रटाळपणे वाहत होते,

वैताग येवूनी त्या चित्राचा, सोडून आलो मधेच मी ते....३,

घरी येवूनी शांत जाहलो, आठवू लागलो बालपण

अशीच होती छायाचित्रे, ज्यांत आमचे रमले मन....४

जीवनामधल्या चक्रामध्ये, बदल फारसा होत नसतो

वयातल्या पायरीप्रमाणे, दृष्टीमध्ये फरक घढतो....५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

स्वातंत्र्याच्या वाढदिवशीं सुंबरान मांडलं ऽ
आजपुरतं आनंदाला आवतान धाडलं ऽ ।।

रोज-रोज रडन्याचा कट्टाळा आला रं
येका दिवसापुरतं दु:ख खोलखोल गाडलं ऽ ।।

आयतं मिळालं म्हनुन, किंमत न्हाई रं त्याची
ठाऊक हाये कां रं, रगत किती सांडलं ऽ ?

धर्माच्या कुर्‍हाडीनं आईचं तुकडं कां ?
सांग की रं, कशासाठी भाऊ-भाऊ भांडलं ऽ ?

जातपात अन् जमात, वाढतात अंतरं ऽ
आरक्षन हें कारन, लहान-मोठं तंडलं ऽ ।।

कोन जाइल खड्ड्यात, अन् वरती राहील कोन ?
आपनऽच पडूं , जिथं आपनऽच खांदलं ऽ ।।

देश किती जाइल पुढं, करा इचार, खरा इचार
जर समदं याच्यापुढं एकोप्यानं नांदलं ऽ ।।

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik
सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.
Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126
eMail : vistainfin@yahoo.co.in
Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com