कोणते दुःख तुला छळते

अकारण तूं कां व्यथित होते ।।धृ।।

प्रेमळ छत्र पित्याचे असतां

गेले जीवन तुझे बागडतां

लाड पुरविले आईने तव

शिकवीत असतां आनंदी भाव

आठव सेरे ह्याच क्षणीं ते ।।१।। अकारण तूं कां व्यथित होते

बांधून घेतां राखी हातीं

आश्वासन ते तुजला मिळती

पाठीराखा भाऊ असूनी

येईल तो तुजसाठीं धावूनी

मग कसली शंका मनांत येते ।।२।। अकारण तूं कां व्यथित होते

संसार भरला सुख-दुःखानी

घे शिरावर तुझ्याच समजूनी

जीवन मार्गी होता बदल

नको होऊस तूं वेडे चंचल

सावध असूं दे चित्र तुझे ते ।।३।। अकारण तूं कां व्यथित होते

नाते गोते वाढवीत जावे

सर्वामध्यें प्रेमळ व्हावे

छत्राखालती होती आजवर

छत्रचि बनावे तूं इतःपर

संस्काराचे मधूर फळ येते ।।४।। अकारण तूं कां व्यथित होते

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

एकत्र येऊं सारेजण विसरुन जाऊ भेदभाव

जाळून टाकू होळीमध्यें दुष्ट असतील ते स्वभाव //धृ//

ऐष आरामांत राहून देह झाला मलीन

शरीर सुखासाठी करती नाना खटपटी

आज आहे सण होळीचा नष्ट करा ऐहिक भाव

जाळून टाकू होळीमध्यें दुष्ट असतील ते स्वभाव //१//

मन असे चंचल भारी सर्व दिशेने घेई भरारी

राग लोभ अहंकार मनाचे तर हे विकार

टाकता मलीनता मनाची पेटलेल्या होळीकडे, घे धांव

जाळून टाकू होळीमध्यें दुष्ट असतील ते स्वभाव //२//

विसरुनी चाललो मानवता प्रत्येक बघतो स्वार्थता

विश्वासाचे आपले नाते विसरुन गेले सारे ते

निस्वार्थी बुद्धीने आतां जाणा इतर मनाचे ठाव

जाळून टाकू होळीमध्यें दुष्ट असतील ते स्वभाव //३//

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

नव्हतो कधींही कवि वा लेखक कसे घडले कांहीं न कळले

साहित्य सेवेचा गुण मिळूनी काव्य मजला सूचू लागले १

वाङ्‍मयाविषयी प्रेम होते वडीलांना त्या काळी

अथांग ज्ञान त्यांनी मिळविले पुस्तके वाचूनी सगळी २

खो – खो मधल्या खेळा सारिखे खो देत ते गेले बसूनी

साहित्याची ठेव सोपवूनी मज ते गेले चटकन निघूनी ३

गोंधळून गेलो होतो मनीं नव्हते ज्ञान कांहीं मजला

बरसत असतां त्यांचे ज्ञान छिद्रे होती मज झोळीला ४

कुणीही नसता मार्गदर्शक घडत होते सारे अवचित

चेतना देण्यास मज लागी आशिर्वाद त्यांचा होता सतत ५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

हिरव्या पानात लगडलो, पांढऱ्या शुभ्र मोगरी कळ्या, एकेकच हळूहळू जन्मतो,स्वभाव धर्मानेफुलणाऱ्या,
गोऱ्या रंगावरी आमुच्या,
जनहो नका हो भाळू,
टपोरेआकार पाहुनी,
मोहून नका हो हाताळू,
कौमार्य फुलते आमचे,
दुरुन बघावे, हेच उचित, मुसमुसत्या तारुण्याला, ठेवा तुम्ही अलगद,
मगच उमलेल फूल हे सुंदर ,
येईल मोगऱ्याला बहर,
स्पर्श न करता नेत्रसुख घेता,
घ्या हो आमुचा आस्वाद,
किती थोडे आमचे जीवन,--
बघता बघता येते मरण,--!!
फुलून कोमेजणे केवळ,
एवढेच काम या धरतीवर,
अशा अल्प जीवनात,
भरून राहतो सुगंधात,
आमचा असून वाटतो,
येईल त्याला या जगात,
स्त्रीच्या लाडके आम्ही ,
नका पुरुष हो इतके जळू*,
आमच्या सुगंधेभारुन, त्याही प्रेम लागतील करू,--
फुले मोगऱ्याची देऊनी,
आपल्या प्रेमा पटवती,-!
असे मिलन घडवतो,
अहो,भाग्यवानकिती,?

हिमगौरी कर्वे.©

असावा सुन्दर पापलेटचा बंगला

चंदेरी रुपेरी सुरमईचा चांगला

पापलेट्च्या बंगल्याला सारंग्याचे दार

धारदार डेग्याच्या कुर्ल्या पहरेदार

दोन कोळंब्याच्या खिड्क्या दोन

हॅलो हॅलो करायला लॉबस्टरचा फोन

मांदेल्याचा सोनेरी रंग छानदार

बांगड्यांना अंगभर खवले फार फार

बंगल्याच्या छतात कालवा रहातो

शिंपल्यातल्या तिसर्यांशी लपाछपी खेळतो

लांब लांब करल्यांचा नाच रंगला

बोंबिलाचा मासा मस्त चांगला

किती किती चवीचा पापलेट्चा बंगला

सोलकढी भातासंगे मस्त हाणला

(व्हॉटसऍप वरुन)

अस्तित्वाचा क्षणभंगुर भरोसा

प्रदीप निफाडकरांची गझल

हेही माझे, तेही माझे
वादविवाद उगा कशाला
जे जे आहे ते उपभोगावे
सुखे जपावे मनामनाला

जन्मी लाभो, मन:शांती
मूलमंत्र हा परमसुखाचा
स्पंदनेही, इथे अशाश्वत
सांभाळावे जीवाजीवाला

संचित, सारे ते सत्कर्माचे
जन्म, मानवी युगायुगांचा
येणे, जाणे रिक्त ओंजळी
निर्मोही, बिलगावे मृत्यूला

सत्य! जगती या जन्ममृत्यू
अमरत्व,न लाभले कुणाला
रामकृष्णही, इथे आले गेले
सत्यसाक्ष ही या चराचराला

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ३२.

२ - २ - २०२२.

‘आम्ही क्षमस्व आहो’ , मोबाइल बडबडताहे
‘तुम्ही क्षमस्व आहां , मग मीही क्षमस्व आहे’.
‘क्षमस्व’ म्हणजे काय , कुणां हें नक्की ठाउक नाहीं
करतां वापर हास्यास्पद , तिरकस प्रतिसादा मीही !

‘चूकच नाहीं’, अन् ‘सोऽ व्हॉऽट्’हि, भलता चढला पारा
क्षमस्व ; खून करुन भाषेचा, खुशाल माथीं मारा.
-
क्षमस्व : (संस्कृत) : क्षमा कर ( अशी विनंती).

- - -

- सुभाष स. नाईक

शामल शामल संध्याकाळी,
पुन्हा सगळे गुंतवीत धागे,
प्रीत जडे कशी अनुरागी,
जसे घडले तेव्हा मागे, --!!!

एकमेका अनुरक्त होता,
जीव थोडाथोडा होई,
प्रीत जुळता रेशमी ती,
परत एकदा भेटू दोघे,--!!!

पापण्यांची थरथर अगदी,
तारुण्य किती अलवार, सावल्यांच्या साक्षीने तो,
मिलाफही सुकुमार, --!!!

हात गुंफता हातामध्ये,
मजेची ती सफर करू,
प्रेम प्रीती कोमलांगी,
हळूच कशी उरी धरू,--!!!

कानाशी बोल रूणझुणे,
परस्परा गुपित सांगत,
अस्तित्व तेथील तळ्याचे,
वाटे धीरगंभीर - प्रशांत,--!!!

सूर्य बुडतां बुडतां ,
प्रेमधून वारा वाजवी,
साक्षीने वृक्षांच्या त्या,
देवघेव आणाभाकांची,-!

हळुवार स्पर्श होता तुझा,
रोमांच उठले अंगावरी,
मग तू जवळी घेता,
धकधक उगी वाढे उरी,--!!!

मोहाचे क्षण कितीक,
येती सारखे सारखे,
असुनी कोवळ्या वयातही
स्वर्गसुख तेच भासे ,--!!!

ओढ तुझी जीवघेणी,
अंधारल्या त्या प्रकाशी,
खेळ सुरु होई तेव्हा,
चांदण्यांचा वर अवकाशी,--!!!

चंद्रमा किती द्वाड तो,
मेघात लपे सारखा,
चांदणी होई कासावीस,
बघूनच हाले नेमका, --!!!

आभाळीच्या चंद्राला,
पाहून तू म्हणशी,
आणखी एक चंद्र,
आज आहे मजपाशी,--!!!

आज आठवू ती संध्या,
पुन्हा सगळे गुंतवून धागे,
प्रीत जडेल पुन्हा अनुरागी,
जसे घडले नव्हते मागे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©