चल सये ग झणीं,
मांडू या खेळ अंगणी,
लहान वयातली भातुकली,
धांदल बाहुलीच्या लग्नाची,--!!!

लग्न करण्या त्यांचे,
घालत होतो घाट,
धावपळ करत सगळी,
मांडायचा सर्व थाट,----!!!!

इवले इवले बाहुला बाहुली,
सुंदर गोंडस खूप छोटुकली,
मुंडावळ्या बांधून त्यांना,
उभे सगे घेऊनी हाती,--!!!

सासर माहेर सगळे मिळुनी,
अंगण जायचे गजबजुनी,
ठुमकत येई वरमाई,
नाकात झोकात नथ घालुनी,--!!!

देण्याघेण्यावरून गोष्टी,---
मात्र सगळ्या फिस्कटती,
सासरकडच्या आयाबाया,
एकदम सगळ्या रुसून' बसती, --!!

मग आजोबा मोठे ,
उगा मध्यस्थी करती,--!!!
सनई चौघडा घेऊन उभे
त्यांना कशा "खुणा" करिती,--!!!

बाहुल्या'च्या घरचे सांगती,;---
सासरकडची इटुकली पिटुकली,
म्हणती मिळेल का असा जावई,-?जरा जास्तच फणकारुनी,--!!!!

मग तोडगा मधे निघे,
आई आजी म्हणतील तसे ,
पुसावया" जाती, -सगळे,
वधू-वर' पण, इकडे एकटे,--!!!!

पाहून त्यांना हळूच असे,
मोठे आजोबा युक्ती करिती, एकत्र आणून दोघांनाही,--!!!
लग्न लावून मोकळे होती,--!!!

आज आठवते सयी,"
त्या प्रसंगाची लगीन -घाई
असे लग्न लावण्या पण,---
कुणी आजोबा उरला नाही,--!!

‌-- हिमगौरी कर्वे

काय पुण्य ते काय पाप ते,

मनाचा खेळ हा

ज्यास तुम्ही पापी समजता,

कसा तो तरूनी गेला....१,

कित्येक जणाचे बळी घेवूनी,

वाल्या ठरला होता पापी

मनास वाटत होते आमच्या,

उद्धरून न जाई कदापी....२,

मूल्यमापन कृतीचे तुमच्या,

जेव्हा दुसरा करतो,

सभोवतालच्या परिस्थितीशी,

तुलना त्याची तो करतो .....३

तेच असते पाप वा पुण्य,

आमच्या अंत:करणा वाटे

आतील आवाज सत्यचा,

तोच तुमच्या मनास पटे....४

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

काय म्हणावे स्त्रिला, जादूगार कि किमयागार?
कि आयुष्याच्या रंगभूमिची, चतुरस्त्र कलाकार?

दुर्गा-काली, लक्ष्मी-सरस्वती, रुपे तिची चार
अष्टावधानी चित्ताची ती एक चतूर नार |

ध्यास घेऊनी धैर्यानी ती, लढा देते सार्थ,
तिच्या अंगी करारीपण अन, निर्णयाचे सामर्थ्य |

"झांशिची राणी", "जिजाऊ" ह्या तर, मूर्तिमंत आदर्श
सावित्रीबाई - रमाबाईचे स्तिमित करते कार्य |

जीवन देऊनी जगणे तुमचे, नारी करते कृतार्थ
तिच्याविना घरपणच काय, सारीच नाती व्यर्थ |

कोमल भाऊक मनी तिच्या, कमालिची सोशिकता
दुसरा जीव वाढवण्याची, उदरी देखील क्षमा |

जीवासाठी त्या, तिच्या ह्रदयी, वात्सल्याचा झरा
कुणी न विसरे बुरुजावरुनी, उडी घेणारी "हिरा" |

विविध क्षेत्री आजही "स्त्रिची"
जिद्द धडाडी, योग्यता
"तिच्यासारखी तिच" खरोखर
जाणून आहे विधाता
हे जाणून आहे विधाता |

-- सौ. अलका वढावकर

जळत होती मेणबत्ती, मंद मंद प्रकाश देवूनी ।

अंधकार भयाण असतां, भोवताली उजेड पाडूनी...१,

बुडत्यासाठी काडीचा आधार, अंधारी भासली तशी प्रकाशीं ।

असूनी ज्योत मिणमिणती, त्या क्षणी वाटला सूर्य आकाशी....२,

वाटत नाहीं मूल्य कुणाला, भरपूर पडल्या प्रकाशाचे ।

मेणबत्तीची ज्योत शिकवी, साधे तत्त्व जीवनाचे....३

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

जगण्याची नाहीं शक्ती
मरण्याची आहे सक्ती ।।

कारा जग, मी तडफडतो
पण मिळतच नाहीं मुक्ती ।।

परमेश्वर साह्य करेना
तरि ढळे न माझी भक्ती ।।

काळास चकविण्याची मज
कळली ना अजुनी युक्ती ।।

लढलोही असतो रे, पण
हिंमतच मुळी ना रक्तीं ।।

नर हतबल भाग्यापुढती
मी सार्थ ठरवली उक्ती ।।

स्तुति दो शब्दांतच संपे
त्यातही असे पुनरुक्ती !

जीवन-रहस्य गूढच, पण
उकलिन मरणाच्या वक्तीं ।।

दाविल जो दोष जगाचे
पुरती त्याची कंबक्ती !

आजही स्मरते ओंजळ तुझी
बकुळ फुलांनी ओसंडलेली

तूच गे माझ्याच हाती दिलेली
प्रीती ,भावगंधात गंधाळलेली

तेंव्हा नुमजला अर्थ प्रितीचा
आज तीच प्रीत गहिवरलेली

अव्यक्त! साक्षात तू सामोरी
स्पंदनांना ओढ तुझी लागली

तळहातीच्याच या भाग्यरेखां!
अनामिक हीच लीला आगळी

प्रीतीविना कां ? जीवन असते
सांग तूच मला गे या सांजवेळी

आज हरविले जरी ते दिन सारे
तूझीच मूर्ती अंतरिच्या राऊळी

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ३

३ - १ - २०२१.

कळेना कसे जडले रे मन
आज हरपले माझे रे भान।।धृ।।

फुलात दिसतो,मनी हसतो
क्षणात जीव उगाच
फसतो
मन अजुनही आहे रे सान
आज हरपले माझे रे भान।।१।।

घरात होतसे तुझाच भास
दिलवरा श्वासात तुझी आस
साद ऐकण्या आतुरले कान
आज हरपले माझे रे भान।।२।।

तळमळ वाढे उगाच जीवा
हळहळ दाटे मनात प्रिया
कंठात दाटूनी आले रे प्राण
आज हरपले माझे रे भान।।२।।

-- सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

पूर्णपणें मज पटले आतां
कविता कुणी करवून घेतो
कोण असेल तो माहित नाहीं
मजकडून तो लिहून घेतो

घ्यानी मनीं कांहींही नसतां
विषय एकदम समोर येतो
भाव तयांचे जागृत होऊन
शब्द फुले ती गुंफून जातो

एका शब्दानंतर दुसरे
आणि तिसरे, लगेच चौथे
शब्दांची ती भरुनी ओंजळ
माझ्या पदरीं कुणी टाकतो

गुंफण करुनी हार बनता
त्याजकडे मी बघत असे
फक्त प्रभूचे नाम घेऊनी
अर्पण त्याला करीत असे

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

बीजाचे समर्पण पहावे,स्वतःला देऊन टाकते,
एक तरु जन्माला यावे,
म्हणूनच स्वतःला गाडते,---!!

पुन्हा मातीत रूजून,
एकदम कात टाकते,
अंकुराचा स्वरूपाने ,
मातीच्या कुशीत येते,--!!!

काळी आई कुरवाळते ,
सर्व संगोपन करते,
बघता बघता नजरेत भरते,
अंकुराचे फोफावणे, --!!!

अंकुराचा त्याग करून,
बीज वाढीस लागते,
रोपट्याच्या स्वरूपात,
सानुले झाड उगवते ,--!!!

रोपट्याला फुटती पाने,
त्यांचेही वर जाणे,
करता करतां झाड वाढते,
हिरवेगार, डौलदार दिसते,--!!!

हळूहळू संपन्न होते,
घोंस लागती फुलाफळांचे,
झाड होते मोठे,
कधी रूप घेते वृक्षाचे,--!!!

फळे-फुले भरलेले,
वृक्ष घनदाट डंवरलेले,
कोसळती किती फळेफुले,
शेवट पुन्हा बीजरुपे,--!!!

हिमगौरी कर्वे.©