पूजा पाठ करीत असतां पूजा गेलो विसरुनी
प्रभुचरणी ध्यान लागतां भान गेले हरपूनी

पूजेमधल्या विधीमध्यें बहूत तास घालविले
मनी घेऊनी आनंदे पूजा कर्म केले

पूजेमधली सर्व कृतिं कटाक्षाने पाळली
नेटकेपणासाठी योग्य साधने जमविली

वर्षामागून वर्षे गेली पूजाअर्चा करुनी
खंत मनी राहून गेली झालो नसे समाधानी

मूर्ती समोर बसूनी एक चित्त झालो
ध्यान अचानक लागूनी स्वतःसी विसरलो

आनंदाचा मार्ग मिळाला देई खरे समाधान
पूजा विधीतील भावाला असे महत्वाचे स्थान

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मुळ गझल "मोहसीन नक्वी" यांची आणि "गुलाम अली" यांनी गायलेली सुंदर रचना .

मी मराठीत सरळ सरळ रूपांतर केले . बघा आवडते का ?

-- श्रीकांत पेटकर (कौशल)
९७६९२१३९१३

देह - बाळपणीचा सुखावणारा
मातापित्यांना
घरच्यांना दारच्यांनाही
मऊ, रेशिमस्पर्शी
पहाटेच्या कोवळ्या दवबिंदूसारखा..
देह - यौवनातला ...सुखवणारा
इतरांना....स्वत:लाही
रेशिमस्पर्शी सुख देणारा
भोगणारा
भर्जरी वस्त्रालंकारांनी मिरवणारा
गर्वोन्नत - टपोऱ्या गुलाबपुष्पासारखा...
देह - मावळतीचा काहीच न सोसणारा
दुःखच नव्हे तर सुखही...
जर्जर.. सायंकालीन सूर्यफुलासारखा..
मान्य आहे, तसा कुठल्याच संबंधांना
देहावाचून अर्थ नाही
तरीही तुझ्या-माझ्यात असावं
देहापलिकडचं काही
हातात घेतलेले हात नि आलिंगन
ही असावी फक्त लिपी
पण भाषा असावी आत्म्याची..
तरच...
रिझू विझू डोळ्यांनी
एकमेकांकडे पाहताना

कडवट औषधांच्या गंधात
नि जीव वाचवणाऱ्या शस्त्रांच्या सोबतीत
जाणीव होईल
संगमरवरी सौंदर्याच्या आड
दडलेल्या रक्त-मांस-अस्थिच्याच फक्त अस्तित्वाची
तेव्हाही आपण गाऊ वसंतातली प्रीतीगीतं
त्याच उत्कटतेनं
जशी गाईली होती.
देहाला वसंताची पहिली पालवी फुटताना…..

-सौ. राजलक्ष्मी देशपांडे

कशासाठी जगतो आपण, विचार तुम्हीं करतां कां ?

मृत्यू येई तो जगावयाचे, हेच धोरण समजतां कां ?

खाणे – पिणें वंश वाढविणे, हेच जीवन असते कां ?

ऐष आरामी राहूनी तुम्ही, देहासाठी सारे, हे मानता का ?

पाठीं लागूनी धनाच्या त्या, बरोबर संपत्ती न्याल कां ?

पैसा मुलांसाठी ठेवून ही, शिव्या त्यांच्या चुकवाल कां ?

सारे कळूनी वळत नसते, तत्व हे जाणून घ्याल कां ?

उपयोग करूनी ज्ञानाचा, जीवन चांगले कराल कां ?

सारे आहे प्रभूचे समजून, शांत चित्ताने जगाल कां ?

दया क्षमा शांती हे गुण, अंगी आपुल्या बाणाल कां ?

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जीवन होते गर्दी मधले, मुंबापुरीचे त्याचे,

खडतर असती मार्ग सारे, येथील जगण्याचे...१,

दिवस होता त्याचेसाठी, तारेवरची कसरत

धावपळ करीत असता, सावध ठेवी चित्त....२,

जाण होती एकची त्याला, मृत्यू आहे स्वस्त इथे

सज्ज राही सदैव मनी, स्वागत करण्या त्याते....३,

ठेवीत होता धन थोडेसे, स्वत:चे जवळी,

उपयोगी ते पडेल केंव्हां, येत्या संकटकाळी....४,

लिहून ठेवीले पत्र एक ते, त्याने खिशामाजी

“ऋणमुक्त जीवन व्हावे, अंतीम इच्छा माझी”......५,

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

विखुरल्या त्या वाटा साऱ्या,
भावनेचाही झाला अंत,
अंधत्व आले, दिशा हरवल्या,
ना उरली हृदयास मनाची खंत !!

दुःखाने पायघड्या अंथरल्या ,
अश्रूंनी खारे गालिचे पांघरले ,
किर्र किर्र त्या काजव्यांसारखे,
अंधाऱ्या रात्रीत तांडव माजले !!

विटले धागे सुखी नात्याचे,
आकांत करुनी निष्ठुरले मन,
भासत होते मृगजळ ते सुखाचे ,
उरले हाती सुतकी जीवन !!

-- श्र्वेता संकपाळ.

"आकांत"(०८-१२-२०१८)

पाऊस चिंब चिंबलेला

मग त्याचे काम नाही का जुने खरेदी खताची सत्यप्रत जमा करून घेण्याची. हि नसती उठाठेव मला का ?

वेदनांना फक्त साथीदार असतात, भागीदार नसतात,
अंतरीच्या जखमांचे कुणीही हक्कदार नसतात.

हास्य सारे वाटतात मेळ्यातल्या गर्दीसारखे,
अश्रूंच्या या वाटेवर मेळे, बाजार नसतात.

खांद्यावरती हात ठेवून बोलणारे लाख भेटती,
मन जपाया शब्दांचे एवढे आधार नसतात.

रात्र माझी, चंद्र माझा, सावलीही सोबत असते,
दुःख पेलण्या चांदण्यांचे हातभार नसतात.

जन्मभर मी शोधले जे नाव नात्यांच्या वळणावर,
काळ म्हणतो वेदनांना कुठले व्यवहार नसतात.

वादळांनी शिकविले, झाड व्हायचे खोल मुळांचे,
फांद्यांवरी विसावणारे सारे संसार नसतात.

एकट्याने चालताना एवढेच उमगून गेले
स्वतःपाशी हरलेल्यांचे कधी पराभव नसतात.

वेदनांना फक्त साथीदार असतात, भागीदार नसतात,
मन जळाले की राखेचेही कुणी वारसदार नसतात.

•ॲड.कीर्तिराज शैलेंद्र आगलावे, पुणे ✨
मो:- 9011841212