कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
निवृत्तीची वृती
माझे म्हणूनी जे मी धरले,
दूर होई ते मजपासूनी,
दूर ही जावूनी खंत न वाटे,
घडत असते कसे मनी ।।१।।
बहुत वेळ तो घालविला,
फुल बाग ती करण्यामध्ये,
विविध फुलांची रोपे लावूनी,
मनास रमविले आनंदे ।।२।।
कौतुकाने बांधी घरकूल,
तेच समजूनी ध्येय सारे,
कष्ट करूनी मिळवी धन,
खर्चिले ते ह्याच उभारे ।।३।।
संसार करूनी वंश वाढवी,
संगोपन ते करूनी त्यांचे,
थकूनी जाई देह आता तो,
चित्त लागते ईश चरणाचे ।।४।।
ओढ आतां उरली न काही,
ज्याच्यासाठी तगमगलो,
निवृत्तीची वृत्ती मिळूनी,
समाधानी तो होऊ शकलो ।।५।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
कोलंबसाचे गर्वगीत
‘कोलंबसाचे गर्वगीत’ ही कुसुमाग्रजांच्या गाजलेल्या कवितांपैकी एक. या कवितेत मानवतेचे निशाण हाती घेऊन नवनवे प्रदेश शोधून काढणाऱ्या कोलंबस या खलाशाचे, त्याच्या ध्येयासक्तीचे चित्रण कुसुमाग्रजांनी केले आहे. ही कविता कुसुमाग्रजांनी १९३६ मध्ये लिहिली. त्या वेळी ते केवळ चोवीस वर्षांचे होते. ऐन तारुण्यात त्यांच्या प्रतिभेने मोठी झेप घेतली आणि काव्यप्रेमींचे लक्ष वेधून घेतले.
-
आनंदी भाव हाच भगवंत
गेले सारे आयुष्य परि न कळला ईश
इच्छा राहिली अंतर्मनीं प्रभू भेटावा एके दिनींबालपणाचा काळ करुनी अभ्यास नि खेळ
मनाची एकाग्रता केली शरीरा करितातरुणपणाची उमेद जिंकू वा मरु ही जिद्द
करुन प्रयत्नांची पराकाष्टा बनवी जीवन मार्ग निष्ठासंसारातील पदार्पण इतरासाठी समर्पण
वाढविता आपसातील भाव जाणले इतर मनाचे ठावकाळ येता वृद्धत्वाचा दाखवी मार्ग अनुभवाचा
भजन पुजेत जाई वेळ ज्ञान गोष्टी सांगे सकळआता झालो देह दुर्बल प्रभू चिंतनात जाई वेळ
वाट बघतो निरोपाची ओढ फक्त जगदंबेचीआयुष्य संपता सारे खंत येऊन मन विचारे
कां न प्रभू भेटला ह्याची रुखरुख मनालाआत्म चिंतन करिता जाणवे मी भगवंता
ईश्वर निर्गुण निराकार कर्म करी त्यास साकारदया क्षमा शांती ह्याच ईश्वराच्या शक्ती
आयुष्यातील आनंदी क्षण हीच ईश्वराची खूणजीवनांतील समाधान ईश्वर प्राप्तीचे लक्षण
नसावी मनी खंत आनंदी भाव हाच भगवंतडॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com -
हे कसले जगणे
हे कसले जगणे …
मीपण छळते क्षणाक्षणाला
विझेल का हे
तिच्या स्तनाच्या मऊ उशीला
-
एक शोषन
शोषून शोषून जमविता,
झुरुन झुरुन मरुन जाता
पैशांनी भरलेल्या पिशव्या
फाटून जातील
हाती राहिल ते पिशव्यांचे वस्त्र
तुमची आसवे पुसण्यासाठी
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
Bknagapurkar@gmail.com
-
कल्लोळ
जगी भेटली माणसे
अनभिज्ञ ती सारी...
जोडली नाती
निराशाच पदरी...
नव्हता जिव्हाळा
भावशून्य सारी...
नाही कुणी कुणाचे
छळे सत्य जिव्हारी...
जखमांचे झिरपणे
नि:शब्द वाहते अंतरी...
असले कसले जगणे
प्रीत उदास हृदयांतरी...
हा कल्लोळ असह्य
भावनांचे रुदन भीतरी...रचना क्र ७०
१०/७/२०२३
- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)
9766544908 -
चालला घेऊन तो
चालला घेऊन तो, श्रीरामाला वनवासाला,
नौकानयन करत करत,
पाण्यातील प्रवासाला,
नौका चालवे नावाडी,
नदी तरुन जाण्या,
श्रीरामासंगे जानकी,
लक्ष्मण रक्षण करण्या,
त्रिकूट' चालले जलप्रवासा,
जसे ओलांडती भवंसागरा,--!!!
नावाडीच श्रीराम ते,
संसार सागरातून तारण्या,--!!
प्रवासीच इथे खरा नावाडी,
अन् नावाडी असे प्रवासी,
संसार सागर उफाळतां,
नावाड्याचे कसब पणाशी,--!!हिमगौरी कर्वे.©
-
संधी
गंगा आली मार्गामध्ये तहान आपली भागवून घे
संधी मिळता जीवनामध्ये उपयोग त्याचा करून घे
ठक ठक करुनी दार ठोठवी संधी अचानक केव्ह्ना तरी
गाफील बघुनि चित्त तुझे निघून जाईल ती माघारी
चालत राही सुवर्ण संधी हाका देवूनी वाटेवरी
बोलविती जे प्रेमाने तिज सन्मान तयांचा सदैव करी
धुंदी मध्ये राहून आम्ही चाहूल तिची विसरून जातो
जीवनातले अपयश बघुनी नशिबाला परी दोष देतो
यशस्वी ठरती तेच जीवनी उपयोग करुनी संधीचा
साथ देऊनी प्रयत्न्याची मार्ग निवडती योग्य दिशेचा
-- डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
-
निसर्गाची आनंदासाठी मदत
कसे मानूं उपकार निसर्गा तूझे मी
उघडोनी जीवन द्वार आलास तूं कामी १
तुझ्या मोरानें दाखविले नृत्य
राघूच्या वाणीनें शिकविले सत्य २
कोकीळेचे गान सप्तसुरांच्या लहरी
चित्रकलेचे ज्ञान इंद्रधनुष्या परि ३
मुंग्याची वारुळे दाखवी वास्तूकला
कोळ्याची जाळे शिकवी हस्तकला ४
घारीची भरारी स्वछंद केले मनां
मैनेच्या उदरीं जाणला प्रेमळपणा ५
विजेची चपळता चंचल बनवी
धबधब्याची प्रचंडता श्रेष्ठत्व जाणवी ६
निसर्गातील विवीधता देई माणसा ज्ञान
करी त्यास मदत आनंदी होण्या जीवन ७
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
त्याला ओळखता आले नाही
त्याला ओळखता आले नाहीतिच्या मनातील नाजूक भाव,मनातल्या गंधित फुलांचा मगसुकून गेला कोरडा बाजार..त्याला न कळला तिच्यागोड मिठीचा व्याकुळ भाव,त्याच्या स्पर्शातला उरलामलमली धुंद सारा आभास..त्याला न कळली अंतरीओढ अलगद मनातील तिच्या,संस्कार बंधनात मग ती जरीका न व्हावी मुक्त तिची भावना..न कळले त्याला कधीतिचा शांत स्थिर भाव,न बोलून तोडता मनास त्यानेतुटल्या भावनांचा ओला भाव..वेल्हाळ होतात भावनान चालते कुणाचे कधी इथे,अशीच राहील अबोल तीपरी काटे बोचरे मनास लागे..कधी कळेल निःशब्द भावस्त्रीच्या व्यथा साऱ्या या,न बोलता मिटते स्त्री अबोलवेदना दुखावतात तेव्हा हजार..खेळ झाला भावनांचापरी त्याला ती कळली नाही,ओढ अलवार त्याची अबोधआठवण त्याची मिटली नाही..मोहाचा गुंता आल्हाद सारामनास तिच्या मोहवून गेला,न कळल्या भाव वेदना तिच्यातो आठवणीत आता निशब्द राहिला..वेगळ्या वाटा दुरस्थ याका ओळख त्याची व्हावी,दुःख तिलाच होई अवचितन त्याला तमा तिच्या मनोवेदनेची..-- स्वाती ठोंबरे.
डॉ. भगवान नागापूरकरCopyright © 2025 | Marathisrushti