तुमचे जीवन अवलंबूनी,
ग्रहराशीच्या दशेवरती
तेच होई जीवनी तुमच्या,
जसे ग्रहमंडळ फिरती...१,

मित्र मंडळी सगे सोयरे,
शत्रू असोत वा प्रेमाचे,
जीवनातल्या हालचालीवरी,
परिणाम ते होई सर्वांचे...२,

हेच सर्व ते ग्रह असूनी,
सतत स्थान ते बदलती
परिस्थिती बघूनी तुमची,
वागण्यात तो फरक करती...३

अपयशाला कारणीभूत तो,
असतो कुणीतरी नजीकचा
राहू-केतू शनि वा मंगळ,
ग्रहमान बनतो त्या घडीचा...४,

यशाची चालता घौडदौड ती,
मदत लाभते काही जणांची
हे तर सारे इष्ट ग्रह ते,
फूलवी सुमने जीवनाची...५

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

बागेतील तारका-

चंद्र तू पौर्णिमेचा
काळोख मी आमवस्येचा ...

तुझे सौंदर्य कलेकलेने वाढत जाते
पौर्णिमेला ते पूर्ण होते...

माझ्या हृदया व्यापून टाकते
आणि पुन्हा कलेकलेने कमी होते...

आमवस्येला सौंदर्य तुझे
शेवटी कुरूप होते...

तेव्हाच खऱ्या अर्थाने
आपले मिलन होते...

©कवी - निलेश बामणे

आई म्हणायची 'श्री' लिहावे
नव्या पानावरती,
वापरावी नवी वस्तू,
कुंकू लावल्या वरती.

आई म्हणायची संध्याकाळची,
झोपी जातात झाडे,
अजून फुलं तोडायला हात
होत नाहीत पुढे.

आई म्हणायची मिळतेच यश,
तुम्ही करत रहा काम,
भीती वाटली कि फक्त म्हणावे,
राम,राम,राम.

आई म्हणायची काहीही असो,
होतो सत्याचाच जय,
अजूनही खरं बोलायला वाटत नाही भय.

आई म्हणायची ठेवा श्रद्धा
आपल्या प्रयत्नात,
चुकूनही दाखवू नका
ज्योतिष्याला हात.

आई म्हणायची निर्मळ मन तर
राहतो चेहरा साफ,
उपयोग नाही लाऊन काकडी
अन घेऊन सारखी वाफ.

आई म्हणायची राष्ट्रध्वजाचा
राखावा नेहमी मान,
जन गण मन म्हणतांना असावी
ताठ आपली मान.

आई म्हणायची अन्नावर कधी
काढू नये राग, कोणाला लागली लाथ तर, लावायची
पाया पडायला भाग.

दूध ऊतू गेल्यावर चुकचुकू नये
म्हणावं 'कृष्णार्पण अस्तु',
वाईट शब्द आणू नयेओठांवर,
वास्तू म्हणत असते तथास्तु.

आई म्हणायची पहाटेची
स्वप्न होतात खरी,
आई म्हणायची दिवा लावा,
सांजेला लक्ष्मी येते घरी.

आई म्हणायची खाऊन माजावं
पण टाकू नये ताटात,
अजूनही मी संपवतो सगळं,
जरी असलं सगळं माझ्या हातात!

आई म्हणायची येतेच झोप
जर मनात नसेल पाप,
जड होतात पापण्या अन
मिटतात डोळे आपोआप.

अजूनही वाटतं बसलाय देव
घेऊन पाप पुण्याचा घडा,
आई सांगते तसं लक्ष ठेऊन
टाकतोय त्यात खडा.

जेव्हा जेव्हा व्हायची भांडणं
आम्हा भावंडात,
आई म्हणायची अरे एक तीळ
वाटून खायचे सात.

मरण यातना सोसत
आई जन्म देत असते
आपलं हसू पहात पहात
वेदना विसरून हसत असते.

बाबा मात्र हसत हसत
दिवस रात्र झटत असतात
शिस्त लावत आपल्यामधला
हिरवा अंकुर जपत असतात.

त्यांना कसलंच भान नसतं
फक्त कष्ट करत असतात
चिमटा घेत पोटाला
बँकेत पैसा भरत असतात .

तुमचा शब्द ते कधी
खाली पडू देत नाही
तुमची हौस भागवताना
पैशाकडेही पहात नाही.

तुम्ही म्हणजे त्याची स्वप्नं
तुम्ही म्हणजे त्याचा आभाळ
पेलत सगळी आव्हाने
घडवतात तुमचा भविष्यकाळ..

तुम्ही जेव्हा मान टाकता
तेव्हा बाबाही खचत असतात
आधार देता तरी
मन मारून हसत असतात..

तुमच्याकडूनं तसं त्यांना
खरंच काही नको असतं
तुमचे यश पाहून त्यांचं
अवघं पोट भरत असतं.

त्यांच्या वेदना कुणालाही
कधीसुद्धा दिसत नाहीत
जग म्हणत, “ आई एवढं
बाबा कधी सोसत नाहीत.”

त्यांच्या वेदना आपल्याला
तशा कधीच कळणार नाहीत
आज त्या मागितल्या तर
मुळी सुद्धा मिळणार नाहीत.

एक दिवस तुम्हीसुद्धा
कधीतरी बाबा व्हाल,
त्या बाळाच्या डोळ्यात तुमच्या
स्वप्नांचं आभाळ पहाल

तेव्हा म्हणाल, “ आपले बाबा
खरंच कधी चुकत नव्हते
आपल्यासाठीच आयुष्यभर
रक्तसुद्धा ओकत होते.”

तेव्हा सांगतो मित्रांनो
फक्त फक्त एक करा
थरथरणारा हात त्यांचा
तुमच्या हातात घट्ट धरा.

आपल्या आई-वडिलांवर
खरोखर प्रेम करा..

आजच्या जागतिक कुटुंब दिवसाला सुंदर सलामी...

सुख हे मृगजळ, फसविते सर्वांला

खेळ चालतो त्याचा, चकविणे मनाला ...१,

बाह्य वस्तूंचे सुख, क्षणिक असते,

मोहून जाता सर्व, लक्ष्य तेच वेधते...२,

खरे सुख अंतरी, परि शोधी बाहेरी,

चुकीचा हा हिशोब, निराशा करी...३,

अंतरातील सुख, नितांत असते

एकाच अनुभवाने, जग विसरविते...४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

गालावरील लाली तुझ्या आजही टिकून आहे
धुंदी गुलाबी ओठांची अजूनही तशीच आहे ।
पाहून मजकडे स्मीतहास्य तू आता नको करु
गालावरची गोड खळी ती घायाळ करीत आहे ।
माळू नकोस तू तव केसात गजरा तो सुगंधी
नहालेल्या केसांचा सुगंध धुंद मज करीत आहे ।
खट्याळ तव नजरेने मजकडे तू पाहू नको
भाव तव डोळ्यातील बेहोश मज करीत आहे ।
आजही तीच तू आणि मीही आज तोच आहे
ओढ अजूनही एकमेकांना आजही तशीच आहे ।

सुरेश काळे
मो. 9860307752
सातारा.
दि. १० सप्टेंबर २०१८

“सुमनांजली” या काव्यसंग्रहातून…

खरा तो एकची धर्म
जाणा सत्कर्मातले वर्म
करा आपुलाले कर्म
प्रेम करणे स्वधर्म...१

प्रेम करणे स्वधर्म
त्यास निस्वार्थी झालर
आदरार्थी परधर्म
करा त्याचाही आदर

सौ.माणिक शुरजोशी

सरकसवाला,
मी मोज दावितो सकला ! ।।धृ.।।
“पदके' मिळवियली गाठीची,
माझी कामे नवलाईची !
साधतील ती इतरा कैची ?
सरकसवाला,
मी मौज दावितो सकला ! ।।१।।

घेतो गादीवर कोलांटी,
दादाच्या मग खांद्यावरती,
चढुनि उडी मी घेतो उलटी
सरकसवाला,
मी मोज दावितो सकला ।।२।।

बाजा तोंडाचा बहु वाजे,
घोडा काठीचा हा साजे,
घाली रंगण त्या आवाजे,
सरकसवाला,
मी मौजे दावितो सकला ! ।।३।।

छातीवर मोटार चढे ही, .
सरकस बघुनी बोले आई !
की मी डोक्यावर घर घेई' !
सरकसवाला,
मी मौज दावितो सकला ! ।।४।।

हत्ती हा काळ्या मातीचा,
बंगाली वाघहि रबराचा,
साखरि छावा हा सिंहाचा !
सरकसवाला,
मी मौज दावितो सकला ! ।।५।।

ऐसे प्राणी जमवुनि नाना,
बसवुनि एका ताटी त्यांना
खातो मीही त्यासह खाना !
सरकसवाला,
मी मौज दावितो सकला |! ।।६।।

देख मेरे संसारकी हालत
क्या हो गयी भगवान
मेरेही घरमें मै मेहेमान,
सूरज न बदला, चॉद ना बदला,
ना बदला रे आसमान

देखो वो कैसी है अकडती,
बात बात पर मुझसे झगडती,
देरसे आऊॅ दफ्तरसे तो
देती ना वो ध्यान, बिबिकी.....

मांसे तू-तू-मै-मै करती
उसका बदला मुझसे लेती,
रातरातभर पीठ दिखाकर
करती वो हैरान, बिबिकी......

योगा-पार्लर, जीम भी जाती,
पर कमरका कमरा रोक न पाती,
हे दाता अब तू भी
कुछ ऐसी करदे करनी,
बदलके मेरे बिबिको भेजो
शीला या मुन्नी
भेजो शीला या मुन्नी

-- सौ. अलका वढावकर