कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

अकारण कां नांवे ठेवता सदैव कैकयीला ।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्ही राजमातेला ।।धृ।।

जेव्हां दशरथ युद्धास जाई ।
कैकयी त्याच्या सेवेत राही ।।
राजनीति अन् युद्धनीति ही ।
अवगत झाली सारी तिजला ।।१।।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्हीं राजमातेला

नजीकच्या त्या देशामधूनी ।
रावणादी असुरी शक्ती वाढूनी ।।
सामान्य जनाला जर्जर करुनी ।
हा हाः कार तो माजविला ।।२।।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्हीं राजमातेला

परिस्थितीला जाणून घेतां ।
केवळ चौदा वर्षाकरीता ।।
राम वनी तो पाठवी माता ।
तोड नसे त्या दूरदृष्टीला ।।३।।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्हीं राजमातेला

माता आणि राजधुरंदर ।
दुहेरी भूमिका ही शिरावर ।।
निर्णय घेऊनी अतिशय खडतर ।
इतिहास जिने घडविला ।।४।।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्ही राजमातेला

रावणवृत्ती महा असूरी ।
नष्ट केली तिनेच खरी ।।
मार्ग निवडले जरी कांटेरी ।
यशस्वी केले रामप्रभुला ।।५।।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्ही राजमातेला

धाडीला नसतां राम वनीं ।
मारीला असता रावण कुणी ?
स्वतःचे शिरीं कलंक घेवूनी ।।
धरणीवरचा पाप भार रोकला ।।६।।
चित्त देवूनी समजूनी घ्या तुम्ही राजमातेला

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मोहरली ही लेखणी
काव्यात नित्य रमली
लेखणी माझी देखणी
काव्य सुमे स्फुरली
।।१।।

परखड बोलते ही
शब्दवार करते ही
झरझर स्त्रवते ही
जहाल वाटते ही
।।२।।
तोलून मापून भाव
योजून मोजून घाव
व्यक्त होई भरधाव
जपूनच हो राव
।।३।।
अग्रलेख नित्य लिही
कधी ललित लेख ही
भारुड,गवळण ही
रचे छान ओवी ही
।।४।।

सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

रूद्राक्षाच्या माळा घालूनी, भस्म लावीले सर्वांगाला

वेषभूषा ती साधू जनाची, शोभूनी दिसली शरिराला

खर्ची घातला बहूत वेळ, रूप सजविण्या साधूचे

एक चित्त तो झाला होता, देहा भोंवती लक्ष तयाचे

शरिरांनी जरी निर्मळ होता, चंचल वाटले मन त्याचे

प्रभू मार्गास महत्त्व देतां, विसरे तोच चरण प्रभूचे

विधी कर्मात वेळ दवडता, प्रभू सेवेसी राहील काय ?

देहाच्या हालचाली बघूनी, समाधानी तुम्हीं होत जाय,

सोडून द्या हे सारे सारे, जे मनास गुंतवी भलतीकडे

केवळ तुमचे शांत चित्त, ते पोहचवील तुम्हां प्रभूकडे

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

प्रफुल्लित भाव वदनी, घेवूनीं उठला सूर्योदयीं
गत दिनाच्या आठवणी नव्हत्या, आज त्याच्या मनांत कांहीं...१

खेळत होता दिवसभर , इतर चिमुकल्या मित्रांसंगे
खाणें पिणें आणिक खेळणें, हीच तयाची जीवन अंगे...२

सांज होता काळोख येवूनी, निश्चिंतता ही निघूनी गेली
भीतीच्या मग वातावरणीं, कूस आईची आधार वाटली..३

निद्रेच्या आधीन होतां, निरोप घेई शांत मनाने
येणाऱ्या दिवसा विषयी, अजाण होता संपूर्णपणे....४

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

तुझं अवेळी कोसळणं भावतं मला
भावनांचे उद्रेक झेलतानांही शांत असतोस
माझा पाऊस नसतोच असा..
उन्मुक्त ,अव्यक्तच रहाणारा
बेभान होणं जमत नाही तुला..
अनावरतेचा मखमली साज ही पेलत नाही तुला
नागचाफ्यांतला गंध श्वासांत भरून रहातो..
शुभ्रमौतिकांचे सडे सांडत येणारी
प्रत्येक ओळ मी
गिरवत रहाते माझ्या तळहातावर..
प्रतिबिंबातला अनोळखी होत जाणारा
शहारा सरसरत रहातो शरीरभर...
अंगभर लपेटून घेते
इवल्या सोनचाफ्याचा बहर
केशर माखल्या ऋजुतेची ग्वाही..
क्षणभरच ओझरती ठेवत
तू तुझा पाऊस मिटून घेतोस
सैंरध्रींचा मखमली साज
ओघळत रहातो अनावर...

© लीना राजीव.

दोघे मिळून आलां
हातात घेऊन हात
हाताळूनी परिस्थितीला
करण्या त्यावर मात

दोघांची मिळूनी शक्ति
दुप्पट होत असे
सहभागी होतां, युक्ति
यशाची खात्री दिसे

एकाच तेजाची तुम्ही बाळे
बरोबरीने आलां जगती
रवि-किरण होऊन जुळे
प्रकाशमान बनती

ओळखुनी जीवन धोके
यशाच्या मार्गांत
गाडीची बनूनी चाके
सतत रहा वेगांत

एकाचे पाठी जाता दुसरा
यश अल्पची मिळे
एकत्र मिळूनी काम करा
तुम्ही आहांत जुळे

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

मिळता मजला बाह्य एकांत, छळते गर्दी विचारांची
मन गुंतविण्या कुणी नसता, चलबिचल होते भावनांची...१,

शब्द वर्णांचा घेवून आधार, भावना काढी मार्ग आपला
आविष्कार घडविण्यासाठी, विचार करितो मदत तिला...२,

शब्दांना नटवी थटवी, ध्वनी लहरी नि सूर गेयता
अलंकार मिळता अंगी, रचली जाते एक कविता...३

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००५०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

जाळी जळमटे वाढूं लागली, घरा भोवती ।

किडे नि मुंग्या झुरळे, यांची रेलचेल होती ।।

चिवचिव करीत चिमण्या, येती तेथे ।

काड्या-कचरा आणूनी, घरटी बांधत होते ।।

झाडून घेई हळूवारपणे, तो कचरा ।

भिंती आणि माळ्यावरी ठेवी, तसाच पसारा ।।

स्वातंत्र्याची मुभा होती, झुडपांना तेथे ।

स्वच्छंदानें अंगणी वाढती, सर्व दिशांनी ते ।।

जगणे आणि जगू देणे, ब्रीद निसर्गाचे ।

पाळीत होता तत्व महान, जीवन जगण्याचे ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

पर्वत शिखरीं जाऊन खोदून आणली माती,
हातकौशल्यने केला एक गणपती ।।१।।

मूर्ती बनली सुरेख आनंद देई मनां,
दाम मिळेल ठीक हीच आली भावना ।।२।।

घेऊन गेलो बाजारीं उल्हासाच्या भरांत,
कुणी न त्यासी पसंत करी निराश झालो मनांत ।।३।।

बहूत दिवस प्रयत्न केला कुणी न घेई विकत,
कंटाळून नेऊन दिला गणपती शाळेत ।।४।।

भरले होते भव्य प्रदर्शन हस्तकला कौशल्याचे,
नवल वाटले गणपती बघून दालनातील सुरवातीचे ।।५।।

चकीत झालो जाणूनी मिळाला राष्ट्रीय पुरस्कार,
गणपतीच्या भव्यतेनी मिळविला हा अधिकार ।।६।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com