सुक्ष्म बिजाचे रोपण करतां, वृक्ष होई साकार
कोण देई हा आकार ?

तूं तर दिसत नाही कुणाला, घडते मग कसे ?
कोण हे घडवित असे ?

प्रचंड शक्ती देऊनी बीजाते, प्रचंड करितो वृक्ष
कोण देई ह्यांत लक्ष ?

त्याच वृक्ष जातीचे गुणही येती, रुजलेल्या त्या बीजांत
ही किमया असे कुणांत ?

तोच वृक्ष वाढूनी फळे देतो, फळांत असते बीज
फिरवी कोण चक्र सहज ?

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail- bknagapurkar@mail.com

मार्ग निसर्गाचे सदा, निश्चीत आणि अढळ ।

चालतो त्याच दिशेने, जसजशी येते वेळ....१

चालत आसता थांबे, भटके वाट सोडूनी ।

करूया काही आगळे ठरवी विचारांनी....२

आगळे वेगळे काय, त्याला जे वाटत असे ।

नियतीची वाट मात्र, त्या दिशेने जात नसे....३

परिस्थितीचे कुंपण, टाकले जाते भोवती ।

कळत वा नकळत, मार्गी त्यास खेचती....४

करून घेतो निसर्ग, वाटते त्याला हवे जे ।

अकारण तुम्हा वाटते, हे तर आहे माझे....५

जीवनाच्या सांजवेळी, बघता मागे वळूनी ।

प्रवास केला वेगळा, हेच येते समजूनी....६

मिळूनी काही आगळे, समाधानी वृत्ती येते ।

आनंदाने निरोप घ्या, नियती तुम्हा सांगते....७

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

चालले, चालले, चालले
आयुष्य चालले, चालले

सर्वात, जीव हा गुंतलेला
शोधित सुखा मन दंगलेले

ऋणानुबंध, हे गतजन्मांचे
जपता,जपता दिवस संपले

आठवांचे, आभाळ लोचनी
भावनांचे ओघळ ओघळले

किती स्मरावे किती उसवावे
नात्यांचे पदर,आज विरलेले

या मनाला किती समजवावे
जग सारे मृगजळी हरवलेले

दृष्टांत हा वास्तव जीवनाचा
भौतिक सुखात मन रमलेले

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र. ११०.

११ - ४ - २०२२

मातेच्या उदरांत असतां,

जाण असते त्या जीवाला,

प्रभूचाच मी अंश आहे,

सांगत असतो तो सर्वाला ।।१।।

सो s हं चा निनाद सतत,

कानास आमच्या ऐकूं येतो,

'तो' मीच आहे शब्दाने,

आत्म्याचेच अस्तित्व सांगतो ।।२।।

मातेच्या उदरांतूनी बाहेरी,

पडतां स्वतंत्र जन्म मिळे,

नाश पावूनी साऱ्या स्मृति,

स्वत:सहित विसरे सगळे ।।३।।

आतां त्याचा निनाद ‘को..हं’,

प्रश्न युक्त तो भरला असे,

“मी कोण आहे ?” विचारी सर्वां,

उलघडा त्यास होत नसे ।।४।।

जाणून घेण्या स्वत: विषयीं,

सारे आयुष्य खर्च करती

पुनरपि येतां स्मृति त्याला,

प्रभूमय हे सारे भासती ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

छान चाललंय सगळं आपलं,

फक्त थोडंसं वातावरण तापलं,

गंमतीने आयुष्याच्या नावेमधलं,

हळूच स्मृतींच गाठोड मापलं…

इतभर सुख गोड मानलेलं,

पुरतं हसण्याचं मनी ठाणलेलं,

सांगा! आडव्या-तिडव्या आयुष्याचं,

गुपीत तरी कोणी जाणलेलं?

झुकझुक गाडी अन् वाऱ्यासारखं ,

आयुष्य भूरर्कन निघून गेलं,

रेसलींगच्या या वाटेवरती,

नेहमी भेटलं सारख्यास वारखं…

तूं तू – मी मी करता करता,

नात्यांचा धागा झीजुन गेला,

आपलेपणाचा काळा शालू,

माणुसकीने पांघरलेला……

– श्वेता संकपाळ (१७-०७-२०१८)

नाहीं रे मी विसरलो देवा तुजलो
संसारात अडकलो, वेळ ना मिळाला ।।१।।

तूंच गुंतविले, लक्ष्य मोहांत
चित्त देण्या सांगितले, तुझ्याच खेळांत ।।२।।

तुलाची हवे यश, तुझ्या खेळांतले
माझ्या कौशल्यास, तूं मार्गदर्शन केले ।।३।।

तुझ्याच साठीं, गुंतविले मन
बनोनी सोंगटी, फिरे पटावरी ।।४।।

काय दोष माझा, न दिले लक्ष्य मी
खेळवण्यातील मजा, आलो तिला कामीं ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@ gmail.com

धागा धागा विणून, केली तयार जाळी

गोलाकार नि बहुकोनी घरे, पडली निर निराळी....१,

स्थिर सुबक घरे, जसा स्थितप्रज्ञ वाटे

सर्व दिशांचा तणाव, न दिसे कुणा कोठे....२,

तुटेल फूटेल तरी, सैलपणा येणे नाही

जर ढिला झालाच तर, जाळी दिसणार नाही....३,

जगे तो अभिमानानें, मान ठेवूनीया ताठ

संसारामधील क्लेश, झेलीत होती त्याची पाठ....४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कविता

उडून गेली दूर दूर तू
झेप घेउनी आकाशी
बघू लागलो चकीत होऊनी
पंखामधली भरारी कशी

नाजूक नाजूक पंखाना
आधार होता मायेचा
चिमुकल्या त्या हालचालींना
पायबंध तो भीतीचा

क्षणात आले बळ कोठून
विसरुनी गेलीस घरटे आपुले
बंधन तोडीत प्रेमाचे
आकाशासी कवटाळले

कधीतरी उडणे, आज उडाली
बघण्या साऱ्या जगताला
किलबिल करून वळून पहा
दाणे भरविल्या चोचीला

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com