दया प्रेम हे भाव मनी, जागृत कर तू भगवंता
तुला जाणण्या कामी येईल, हृदयामधली आद्रता

शुश्क मन हे कुणा न जाणे, धगधगणारे राही सदा
शोधत असता ओलावा हा, निराश होई अनेकदा

पाझर फुटण्या प्रेमाचा तो, भाव लागती एक वटूनी
उचंबळणारे ह्रदय तेथे, चटकन येईल मग दाटूनी

दया प्रेम या भावांमध्ये, दडला आहे ईश्वर तो
मनांत येता हेच भाव ते, दर्शन त्याचे घडवूनी जातो

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

माझे म्हणूनी जे मी धरले,
दूर होई ते मजपासूनी,
दूर ही जावूनी खंत न वाटे,
घडत असते कसे मनी ।।१।।

बहुत वेळ तो घालविला,
फुल बाग ती करण्यामध्ये,
विविध फुलांची रोपे लावूनी,
मनास रमविले आनंदे ।।२।।

कौतुकाने बांधी घरकूल,
तेच समजूनी ध्येय सारे,
कष्ट करूनी मिळवी धन,
खर्चिले ते ह्याच उभारे ।।३।।

संसार करूनी वंश वाढवी,
संगोपन ते करूनी त्यांचे,
थकूनी जाई देह आता तो,
चित्त लागते ईश चरणाचे ।।४।।

ओढ आतां उरली न काही,
ज्याच्यासाठी तगमगलो,
निवृत्तीची वृत्ती मिळूनी,
समाधानी तो होऊ शकलो ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

आत्मविश्वास जागृत ठेवूनी,
कार्य घेवूनी तडीस नेती ।
कधीही न राही अवलंबूनी,
मदतीसाठी दूजा वरती ।।

ईश्वर करीतो मदत तयांना,
मदत करी जे आपले आपण ।
आपल्यातची तो ईश्वर आहे,
असते याची जयास जाण ।।

विश्वासाने हुरूप येई,
जागृत करीती अंतर चेतना ।
लक्ष्य सारे केंद्रीत होता,
यश चमकते प्रयत्नांना ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

ऋणानुबंधी! नाते हे गतजन्मांचे
अलवार, उमललेले जीवाजीवांचे

जसे दृष्य लोचनी क्षणाक्षणाला
क्षितीजावरती! मिलन नभधरेचे

अनाकलनीय! सारेच रूप सृष्टीचे
अस्तित्व! सप्तरंगलेले दयाघनाचे

मुक्त खळखळणारी सरिता निर्मल
तांडव! सरोवरी महाकाय लाटांचे

अलौकिक! सारीच साक्ष लाघवी
मनोहारी अवीट नजारे ऋतुऋतूंचे

मृदगंधी गंधाळुनी जातो जीव सारा
सरितेचे, निर्मल तरंग सारेच प्रीतीचे

आत्ममुखता! हाच अर्थ जीवनाचा
सांगुनी जाते, ते भ्रमण ऋतूचक्रांचे

सत्यसाक्षी! एकची ते ब्रह्म कृपाळु
तारणहार! साऱ्या साऱ्या ब्रह्मांडाचे

-- वि.ग.सातपुते.(भावकवी)

9766544908

रचना क्र.१५७.

२० - ११ - २०२१.

जीवनाचा प्रवाह हा
भरला आहे घटनांनीं
विसरुनी जातो काहीं
काहीं राहती आठवणी ।।१।।

बिजे ज्यांची खोलवर
रुतुनी जाई त्या घटना
देह आणि मनावर
बिंबवूनी जाई भावना ।।२।।

काळाचा असे महिमा
आच्छादन टाकी त्यावरती
परि काहीं काळासाठी
विसरुनी जातात स्मृति ।।३।।

प्रसंगी त्या अवचित
जागृत होती आठवणी
पुनरपि यत्न होतो
जाण्यासाठीं त्या विसरुनी ।।४।।

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

अ,आ,इ,ई,उ,ऊ, गिरवित
पाटी पुस्तक हातीं घेतले
ह,ळ,क्ष,ज्ञ, करुनी शेवटीं
खरेच मजला ज्ञान मिळाले

आरंभातील ' अ ' शिकूनी
अहंकार तो जागृत झाला
तो तर राजा षढरिपूचा
ज्ञानास त्याने दुर सारला

अज्ञान- राज्यामघ्यें भटकतां
स्वतःशी गेलो विसरुनी
ज्ञानी झालो आहोंत आपण
समजे चार पुस्तके वाचूनी

हालके हालके पुढे चाललो
'अ' 'आ' सोडूनी 'क्ष' ज्ञ' पर्यंत
ज्ञान प्राप्त ते मज जहाले
अंहंकाराचा होऊनी अंत

'ज्ञ' ज्ञानाचा तेंव्हांच जाणले
अहंकारातील ल'अ' विसरतां
'अ' आणि 'ज्ञ' साधूनी
अंतर् ज्ञानात डुबून जातां

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail – bknagapurkar@gmail.com

चेहरा, बिलोरी आरसा
अंतरीच्याच भावनांचा

प्रतिबिंब मनसंवेदनांचे
सत्य साक्षात्कार मनाचा

ऋणानुबंध सारे वोखटे
अंतरात स्वार्थ स्वत:चा

हीच आजची जगरहाटी
इथे नाही कुणी कुणाचा

चेहरा हसरा इथे बेगडी
सत्य एक आरसा मनाचा

--वि.ग.सातपुते.(भावकवी )

9766544908

रचना क्र.१९३

८/८/२०२२

दिवा होता छोटासा, एक मजकडे ।
इन्धन मिळतां तेलाचे, प्रकाश तो पडे ।।

तळांत होती योजना, तेल सांठवण्याची ।
शिरीं असूनी वात ती, क्रिया चाले जळण्याची ।।

छिद्र पडतां तळाला, व्यर्थ जाई इंधन ।
मंदावली ज्योत दिव्याची, शक्ती ती जावूनी ।।

देह आहे दिव्यासारखा, चैतन्य तेज तयाचे ।
प्रकाश फेकी आनंदाचा, इंधन मिळतां शक्तीचे ।।

केंद्रित होते देह उर्जा, नाभीच्या भोवतीं ।
व्यय टाळून प्रवाही करा, तीच प्रभूवरती ।।

ऐहिक सुखाच्या जातां मार्गीं, गुरफटतो संसारीं ।
तीच उर्जा प्राणास मिळतां, चेतवी ज्योत ईश्वरी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

काही अटळ गोष्टी कधीच होऊ नयेत असतात आशा वेड्या
येतात ते क्षण सामोरे जेव्हा उडतात भ्रमाच्या चिंधड्या चिंधड्या

नसते तयारी मनाची , बीभत्स विद्रुप सत्याला भिडण्याची
समूळ उन्मळण्याची , उरी फुटण्याची , आत्यंतिक आक्रंदनाची

धडपड संपण्यापूर्वी , अखंड असहाय तुम्ही धडपडताना
वाटतं प्रचंड वैषम्य की येऊ शकलो नाही तुमच्या कामाला
बाळगाव्या उरी बोचणाऱ्या वांझ वेदना की निरंतन घुसमटवणारी जाणीव
की करावी आपल्याच आपण potent न्यूनतेची उसासून कीव

If you couldn't be helped in your intensely weak moments When I was around watching , desperately helpless well I guess , I ought to be guilty by choice , for life

अगतिकतेच्या कडेवरुन भासतो भास्करही तो त्रयस्थ अन् दुबळा
काळीज चिरीत निघालेला काळोख व्यापुन उरतो विश्वाला सगळ्या
आसवांच्या साठवांना तेव्हा बांध विवेकाचा नाही पेलत
येतात अचानक प्रवाहाचा घेऊन वेग प्रचंड , ओसंडत

सुटला नाही अजून आतड्यांना आतून पडलेला पिळ
उठवते वारंवार काळजात एक परिचित खोलवर कळ
जागत्या ठुसठुसणाऱ्या वेदना नि गद्गद्णारे हुंदके
भळभळणाऱ्या जखमा नि बापुडवाणी पोकळी व्याकुळ

बऱ्याच झाल्या बेरजा वजाबाक्या तरीही आयुष्यफळा भासतो मोकळा
त्रैराशिक हुकले जगण्याचे , चुकलाच आमचा वेळेचा ताळा
काही असतील झाल्या तरीही बऱ्याच उरल्या होत्या गप्पा
स्पंदनांना काही फुटलेले पाय ; उरल्या होत्या तरीही आंतरिक कळा

भेटू आपण जेव्हा होऊन एकदा एकदम गोळा
होऊ या मोकळे मनसोक्त रडून गळ्यात घालून गळा

घंटेच्या घनगंभीर नादाने भानावर आलो जेव्हा
रात्र टळून गेली होती .....
सुकत आलेले जडावलेले डोळे मी उघडले तेव्हा
कोवळी सूर्यप्रभा नुकती पसरत होती

खूप काळ उलटून गेला असावा
कोंबडाही केव्हाचा आरवला असावा
आता उठायलाच हवे , नाही का ?

उरलेले अश्रू गोठवून मनाचा दगड करुन उठताना
मी जेव्हा माझ्या क्षौर केलेल्या डोक्यावरुन हात फिरवला तेव्हा
छोटे छोटे सफेद केस त्यावर केव्हाचे उगवले होते

-यतीन सामंत