कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका

सर्व दिशांनी घेरूनी येतो, मृत्यू तुमचे जवळीं

सही सलामत निसटून जाणें, हीच कला आगळी....१,

भक्ष्य त्याचे बनून जाणें, चुकत नाही कुणा,

काळाची ती भूक असूनी, माहीत असते सर्वांना....२,

अविरत चालू लपंडाव तो, जगण्या मरण्याचा

शेवट हा जरी निश्चीत असला, हक्क तुम्हां खेळण्याचा....३,

खेळती काही तन्मयतेने, रिझविती इतरजणां,

खेळामधले नांव करूनी, आदर्श ठरती जीवनां....४

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

मजेदार वाटत असती, भावंडांची बघून भांडणें
'मला पाहीजे जास्त', हेच मुख्य मागणें

इजा नाही धोका नाहीं, नसतो तेथे तिरस्कार
दांत ओठ खाऊनी, रागव्यक्त होणार

क्षणांत भांडती, क्षणात हसती, सारे होते प्रेमानें
दूर जाऊन जवळ येती, विसरुन जाती लोभानें

राग लोभ अहंकार, नसती असल्या भांडणीं
स्वार्थतेचा अभाव दिसे, शत्रु येथे नसे कुणी

बालपणीच्या प्रेमामध्यें, थोडे भांडणें परवडते
चव येण्या पदार्थाला, तिखटमिठ लागते

लहान असतां भांडून घ्या, तेच वय भांडणाचे
मोठे होऊन आठवाल, रम्य दिवस ते बालपणाचे

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

लोचनात, माझिया
तुझी ती निरागसता
डोळेच तुझे बोलती
तुलाच आठविताना.

तुझ्याच अस्तित्वाचे
भास आज जगताना
सर्वत्र तुझ्याच खुणा
जोजविती स्पंदनांना.

दुरत्वाचेच दुःख अंतरी
समजाविते आसवांना
अव्यक्त भाव निरागस
स्वप्नी तुलाच पाहताना

तू असावेस या जीवनी
साराच जन्म भोगताना
ही आंस मनांतरी होती
पण काय झाले कळेना

वि.ग.सातपुते (भावकवी)

9766544906

रचना क्र. १०२.

४ - ४ - २०२२.

सात कोटीची वस्ती असूनी, सुंदर वसले शहर एक ।

प्रत्येक जण स्वतंत्र असूनी, कार्ये चालती तेथे अनेक ।।

सुसंगता शिस्तबद्ध साह्य करिती एकमेकांना ।

शत्रूची चाहूल येतां, परतूनी लाविती त्या घटना ।।

अप्रतिम शहर असूनी, नाव तयाचे असे 'पुरूष' ।

'पुरू' म्हणजेच गाव असूनी, मालक त्याचा आहे 'ईश ।।

अशीच अगणित शहरे, या अथांग विश्वाच्या शरीरी ।

विधात्याची वास्तूकला, अप्रतीम अजोड ठरे खरी ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

सहकारी संस्थांना आपली उद्दिष्टे पूर्ण करण्यासाठी भांडवलाची आवश्यकता असते. तर गृहनिर्माण संस्थां कशाप्रकारे भांडवल उभारणी करू शकतात हे आपण आज या लेखातून समजून घेणार आहोत.

मृदंग घुमतो , घुंगुरनादीं वीणेचा झंकार

नगराजावर गणरायाचा विलसे नृत्यविहार ।।

खलनिर्मूलन विघ्ननिवारण पळभर ठेवुन मागे

श्रीगणनायक बह्मांडाचा-पालक नाचूं लागे

पदन्यासातुन युगभाग्या करि जागृत जगताधार ।।

नाचतसे वक्रतुंड , नाचे अंग अंग त्याचें

नाचतात पद, भुजा नाचती , विशाल तन नाचे

नयनांमधुनी उल्हासाचा नर्तन-आविष्कार ।।

सुपासारखे कान नाचती, पुष्ट नाचते सोंड

ओठ नाचती, गाल नाचती, झुलत नाचते दोंद

पीतांबर उत्तरीय गिरक्या घेती गोलाकार ।।

शंख, दंत-क्षत, पाश, गदा, शर, परशू, अंकुश, शूल,

बाहुबंध, मुद्रिका, गळ्यातिल नाचे फूल-न्-फूल

कर्णभूषणें, मेखला नि रक्तिम-रत्नांचा हार ।।

-

वरदहस्त-स्थित लोंबीसह मोदक-पात्रें उदंड

भाळीं गंध नि देहीं चंदन-उटी नाचती थंड

मुगुट नाचतो माथीं, नाचे दाट केशसंभार ।।

भान हरपुनी मग्न नर्तनीं सरस्वतीचा पती

स्वत:स विसरुन नाचत गण, मूषक-वाहन संगती

क्षणाक्षणाला करत अलंकृत नवनव नृत्यप्रकार ।।

नाचत पानें, पुष्प, लता, तृण, तरू, नद्या, निर्झरऽ

भू, सिंधू, पशु-पक्षि मत्स्य , रवि-शशि तारे अंबरऽ

सप्तलोक-दशदिशातुनी ओंकार घेइ आकार ।।

करतो नर्तन गिरिजानंदन सदाशिवाचा पुत्र

पाहत राही जगत् अचंबित, थांबत दिवस नि रात्र

दर्शन अनादि-अनंत यांचें हर्षद अपरंपार ।।

अनुभव असा अलौकिक हा, अस्तित्वच होई झंकृत

जागतसे शब्दांच्याही पलिकडला नाद-अनाहत

नाचे जेव्हां ब्रह्म निर्गुणी, बनुन सगुण-साकार ।।

- - -

नगराज : हिमालय पर्वत

-

- सुभाष स. नाईक. Subhash S. Naik

सांताक्रुझ (प), मुंबई. Santacruz (W), Mumbai.

Ph-Res-(022)-26105365. M – 9869002126

eMail : vistainfin@yahoo.co.in

Website : www.subhashsnaik.com / www.snehalatanaik.com

(एका हिंदी कवितेचा मुक्त अनुवाद)

चादर कायेवर लपेटून,धुक्याची,
पायवाटेची सैर करावी,
थेंब स्पर्शती पायांना अनवाणी,
जाणीवही ती सुखावह किती,--!!
निळे-गहिरे स्वैर तरंग,
हृदयाला जेव्हा छेदती,
असेच आपुले गुपित एखादे,
ते कसे उलगडती,--!
केसांच्या बटांना स्पर्शून,
झुळूक जाते एखादी,
आपल्या प्रेमाची जाणीव,
देऊन जाते ना कधी,--!!!
दूरवर उभ्या झाडांवर,
पक्षी कूजन करिती,
हृदयाला ताजेतवाने,
करुन सोडती अगदी,
शिवाय मोसम हा असा,
थंडी त्यात गुलाबी,
यात काळीज हरवून,
प्रेमपूजा करतो तसा,--!!!!
( गुलजार)

हिमगौरी कर्वे©

ठाऊक नव्हते कालपावतो

नांव तुझे आणि गांवही

क्षणांत जुळले अचानक परि

नाते आपुले जीवनप्रवाही

संघर्षाची बिजें जळतील, जाणतां तत्व पुनर्जन्माचे ।
आपसांमधील हेवे-दावे, मिटून जातील कायमचे ।।

फिरत असते चक्र भोवती, स्वार्थीपणाचे भाव आणिते ।
त्यांनाच मिळावे सारे काही, जाणता स्वरक्ताचे नाते ।।

उगम झाला जाती धर्माचा, स्वार्थीपणाच्या याच कल्पनी ।
वाटीत सुटतो प्रेम तयांना, केवळ सारे आपले समजूनी ।।

कन्या जेव्हां सासरीं जाते, नाती-गोती नवीन बनती ।
वाटत होते परकीय जे, आज आपले होवून जाती ।।

आपलेपणाच्या भावामध्ये, दडले असते प्रेम सारे ।
शत्रू देखील तुमचे होतील, समजूनी येता नाते खरे ।।

भाऊ बहीण, मामा, चुलते, दूरवरची आप्त मंडळी ।
बंधन ते पडून प्रेमाचे, बांधली जाती एकत्र सगळी ।।

कुणास कळले याचक्षणी, परका कुणीतरी दुरीचा ।
नात्यामध्ये नजीक असूनी, ऋणानूबंध तो पूर्वीचा ।।

ओढला जाईल आत्मीयतेने, अज्ञानाचा पडदा उठता ।
पूर्वजन्मीचे ज्ञान शिकविल, आपापसातील मानवता ।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०