जगातील वस्तू, वाटे आकर्षक
देह सुख देण्या, समजे त्या ठिक...१

प्रत्येक गोष्टीला, डब्याचा आकार
सुखाचे वेष्ठन, ते चमकदार...२

चमक बेगडी, फसवी सर्वाला
काय डब्यामध्ये, कळेना कुणाला...३

झाकण उघडा, दुःख दिसे आत
लपून बसले, प्रत्येक गोष्टीत...४

हात लावताच, दुःख हाती येई
भासलेले सुख, नष्ट होत जाई...५

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

विशालतेच्या गुणामध्यें उणीवतेचा लपतो भाग

चंद्रातील सौंदर्यामुळे आम्ही विसरतो त्याचा डाग

नदिकांठची चिखलमाती सांचलेली दिसते

परि निर्मळ प्रवाह वेगांत वाहून ती जाते

अथांग सागराच्या उदरीं नवरत्नाच्या खाणीं

विसरुन जातो खारेपणा दुर्लक्ष त्यास करुनी

सुंदर दिसे रुबाबदार तो पक्षी राज मोर

आवाज नसे चांगला परिं नाचतो बहरदार

आकर्षक वाटते मनास फूल गुलाबाच

लक्ष्य खेचले जातां विचार नसतो कांट्याचे

कित्येक आहेत विशाल ह्या भूतलावरती

जीवनांतील न्युनता भव्यतेत लय पावती

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

कशांत दडले समाधान ते,

शोधत असतो सदैव आम्ही,

धडपड सारी व्यर्थ होऊनी,

प्रयत्न ठरती कुचकामी ।।१।।

बाह्य जगातील वस्तू पासूनी,

देह मिळवितो सदैव सुख,

क्षणीकतेच्या गुणधर्माने,

निराशपणाचे राहते दुःख ।।२।।

'समाधान' ही वृत्ती असूनी,

सुख दुःखातही दिसून येती,

चित्त तुमचे जागृत असतां,

समाधान ते सदैव मिळते ।।३।।

सावधतेने प्रसंग टिपता,

समाधान ते येईल हाती,

सुख दुःखाला दूर सारता,

अंतरभागी समाधान दिसती ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

शब्दभावनांची झाली उधळण

भेटीची आस तुझ्या,
नित्य मज छळते ,
तुझ्यासाठी सखया,
रात्रंदिन मी झुरते,--!!!

चित्र पाहूनी तुझे,
जिवाची ओढ लागते, जन्मोजन्मीचे नाते असता,
कशी हुरहुर वाढते,--!!!

थेट अंतरातुनी मला,
जसे तुझे बोलावणे,
घालमेल होता जीवा,
आतल्या आत लपवते,--!!!

जेव्हा कल्पते एकांता,
माझी न मी राहते,
तुझ्यासंगे भान हरपता, वास्तवालाच मी विसरते,--!!!

मनाचा हा ओढा,
कसाबसा रे दडवते,
आतल्या आत प्रवास सारा,
आत्मिक करून टाकते,--!!!

जीवांचे हे मैत्र राहता,
हातात जणू काही नसते,
तुजविण जीवनाचा साऱ्या
डांव, ना कधी मांडते,--!!!

तुला वाटतां मला वाटतां,
अंतर आपल्यात केवढे,
दोन समांतर रेषा,
एकजीव होणे नसते,--!!!

अशक्याची ना पर्वा,
ना कुठलेही देणे-घेणे,
कशी टाळावी एकरूपता,
प्रश्न किती जीवघेणे ,--???

हिमगौरी कर्वे.©

विसरून गेलो सारे कांहीं,
आठवत नाही मला,
रचली होती एक कविता,
त्याच प्रसंगाला ।।१।।

जल्लोषांत होतो आम्हीं,
दिवस घातला आनंदी,
खिन्नतेचा विचार त्या दिनीं,
शिवला नाही कधीं ।।२।।

नाच गावूनी खाणेंपिणें,
सारे केले त्या दिवशीं,
बेहोशीच्या काळामध्यें,
कविंता मजला सुचली कशी ।।३।।

छोटे होवून गेले काव्य,
अमर राहिले आतां ते,
प्रसंग जरी तो मरून गेला,
कविता जिवंत राहते ।।४।।

डॉ. भगवान नागापूरकर
संपर्क - ९००४०७९८५०
bknagapurkar@gmail.com

थांबव मानसी, चक्र वाढीचे
कळ्यातूनी तू फुलताना
हासत खेळत तुरु तुरु चालणे
शिशू म्हणूनी जगताना

कौतुकाने ऐकतो तुज
शब्द बोबडे बोलताना
हरखूनी जातो चाल बघूनी
हलके पाऊल पडताना

आनंद पसरे सभोवताली
इवल्या त्या प्रयत्नानी
बदलूनी जाईल क्षणात सारे
रुळलेल्या तव हालचालीनी

तुझ्यासाठी जे नवीन होते
प्रयत्न तुझा शिकून घेणे
अपूर्णतेची आमुची गोडी
लोप पावेल पूर्णत्वाने

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

अ,आ,इ,ई,उ,ऊ, गिरवित
पाटी पुस्तक हातीं घेतले
ह,ळ,क्ष,ज्ञ, करुनी शेवटीं
खरेच मजला ज्ञान मिळाले

आरंभातील ' अ ' शिकूनी
अहंकार तो जागृत झाला
तो तर राजा षढरिपूचा
ज्ञानास त्याने दुर सारला

अज्ञान- राज्यामघ्यें भटकतां
स्वतःशी गेलो विसरुनी
ज्ञानी झालो आहोंत आपण
समजे चार पुस्तके वाचूनी

हालके हालके पुढे चाललो
'अ' 'आ' सोडूनी 'क्ष' ज्ञ' पर्यंत
ज्ञान प्राप्त ते मज जहाले
अंहंकाराचा होऊनी अंत

'ज्ञ' ज्ञानाचा तेंव्हांच जाणले
अहंकारातील ल'अ' विसरतां
'अ' आणि 'ज्ञ' साधूनी
अंतर् ज्ञानात डुबून जातां

डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
e-mail – bknagapurkar@gmail.com

घरामधला कर्ता बाप,
जेंव्हा येतो बाहेरून |
पाळलेली मांजर सूद्धा,
आनंदाने जाते शहारून |
मॅव मॅव करत बिचारी,
फिरते सा-या घराला |
पण ते प्रेम कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

मालकाला बघून कूत्रा,
झेपाऊन घेतो ओढ |
साखळी दाटे मानेला,
कमी होत नाही वेड |
शेपटाचा गोंडा घोळून,
घूटमळते ते दाराला |
पण ती ओढ कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

दूर बघून मालकाला,
हंबरते गोठ्यात गाय |
वळवळ करते जागीच,
तान्ह्या वासराची माय |
वासराच्या आधी चाटे,
ती मालकाच्या ऊराला |
पण ती माया कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

बांधा वरचा बैल सूद्धा,
हाक ऐकून परत वळतो |
रागाची हाक असुनही,
गप गुमान रानात पळतो |
आपुलकीचा राग सुद्धा,
कळतो मुक्या ढोराला |
पण तो राग कळत नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

जीव लावला जनावराला,
लेकरावानी वागत आली |
पोटची लेकरं मात्र कशी,
परक्यावानी जगत आली |
बाप लेकाचा सुर कधीच,
जुळला नाही सुराला |
जीव लावनं कळंलं नाही,
पोटच्या त्या पोराला |

बाप असतो जरा जरा,
नारळाच्या फळा वानी,
बाहेरून कठोर भासे,
आतमध्ये गोड पाणी |
पावसाचं महत्व सुद्धा,
कळेना झालंय मोराला |
तसाच बाप कळत नाही,
जीवंत पणी पोराला |

( एक छान कविता आवडली तर नक्की शेयर करा )