कोपऱ्यांत तो पडला होता, शरिर जर्जर होऊन
जरी झाला हतबल देह, सदैव उत्साही त्याचे मन...१,

झगडा देवूनी आयुष्याशीं, जीवनाचे घरकूल बांधले
सुख दु:खाच्या विटा चढवूनी, त्याग श्रमाचे लिंपन केले...२,

कर्तृत्वाचे शब्द उमटती, घरकूलाच्या भिंती मधूनी
जगण्यासाठी उभारी देती, इच्छा शक्तीस जागवूनी...३,

गतकाळाच्या आठवणी त्या, जगण्याचा तो ठेवा बनला
सार्थकतेच्या जाणीवेनें, अंत दशेतील क्लेश विसरला...४

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५९

एक होता कप
एक होती बशी
दोघांची जमली गट्टी खाशी
पांढरा शुभ्र त्यांचा
रंग चमकदार
त्यावर नाजूक फुलांची
नक्षी झोकदार
दिसायचे ऐटदार
आणि आकार डौलदार
सकाळ-संध्याकाळ
गोड किणकिण चालायची फार
कपाने ओतायचा
बशीत चहा सुगंधी
तिने हळूहळू प्यायची
साधायची संधी
एक दिवशी फुटली बशी
झाले तिचे तुकडे
कपाचा ही कान तुटला गेले त्याचे रुपडे
बशीचे तुकडे
दिले फेकून
कपाला ही दिले
अडगळीत भिरकावून
एक दिवस आले
एक पाहुणे
त्यांना दाढीसाठी हवे
गरम पाणी म्हणे
अडगळीतून काढला का
दिले त्यात पाणी भरून
पाहुण्याने केली दाढी घोटून
आरशात पाहिले रूप न्याहाळून
कपाचे जिणे झाले केविलवाणे
कुठे सुगंधी चहा कुठे हे लाजिरवाणी जिणे?

-- विनायक अत्रे.

उचलून जेव्हा पापण्या माझ्याकडे तू पाहिले
चांदणे चंद्राविना मी सांडताना पाहिले
पौर्णिमा उतरुन आली की धरेचा स्वर्ग झाला
ऐश्वर्य साऱ्या नंदनाचे बहरताना पाहिले पाहिले
तू चुकवूनी सारे पहारे भोवतीचे
लाजले मी भासुनी तू लोचनांनी स्पर्शिले
पाहतां तू अंतरीचे शल्य माझ्या फूल झाले
लोचनांसाठीच या मी ताप सारे साहिले
मानिनी होते कधी मी या क्षणी झाले सती
वाहुनिया सारे तुला मी हे रितेपण ल्यायले.

-सौ. राजलक्ष्मी देशपांडे

नकोस बोलू, मीही सारे जाणतो
न उरले, काहीच बोलण्यासारखे

जाणतो मी, तुझ्या मौनी वेदनांना
आज नां काहीच विसरण्यासारखे

जे जे अव्यक्त! कसे व्यक्त करावे
सांगनां! तूं काय सावरण्यासारखे

जे, जे घडले, ते, ते हृदयस्थ सारे
सत्य! कोणते व्यक्त करण्यासारखे

तूच सांगनां, काय कसे घडले होते
जगी जगलो साऱ्यांच्या मनासारखे

आज हा असा विरही दुरावा भाळी
यावीण कोणते दुःख भोगण्यासारखे

व्याकुळ अतरंगी, अस्वस्थ दग्धता
तरी सारेच तुझ्याशी बोलण्यासारखे

आता तरी, तूं सोड हा वेडा अबोला
होवू दे, आता तरी थोडे मनासारखे

-- वि.ग.सातपुते. (भावकवी)

9766544908

रचना क्र ६०

२७ - २ - २०२२.

नव्हतो कधींही कवि वा लेखक

कसे घडले कांहीं न कळले

साहित्य सेवेचा गुण मिळूनी

काव्य मजला सूचू लागले १

वाङ्‍मयाविषयी प्रेम होते

वडीलांना त्या काळी

अथांग ज्ञान त्यांनी मिळविले

पुस्तके वाचूनी सगळी २

खो – खो मधल्या खेळा सारिखे

खो देत ते गेले बसूनी

साहित्याची ठेव सोपवूनी मज

ते गेले चटकन निघूनी ३

गोंधळून गेलो होतो मनीं

नव्हते ज्ञान कांहीं मजला

बरसत असतां त्यांचे ज्ञान

छिद्रे होती मज झोळीला ४

कुणीही नसता मार्गदर्शक

घडत होते सारे अवचित

चेतना देण्यास मज लागी

आशिर्वाद त्यांचा होता सतत ५

डॉ. भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

विरहार्त रात्र ही,चांदणी नभी चमचमते,
भासे तीही एकटी,
चमकण्यात कमी जाणवते,--!!!

चेहरा तिचा उतरुनी,
निस्तेज ती दिसते,
का बुडाली कुणाच्या विरही,
कोडे मजला वाटते,--!!!

असंख्य तारे तारकापुंजी, अवकाश चांदण्यांनी भरलेले,
चंद्र दिसे ना कुठे जवळी,
रजत किरणांचे लेऊन शेले,--!!!

समूहातून दूरच उभी,
अंतरी कोलाहल उठलेले,
लांबूनही ती दिसते "दुःखी*,
पाणी डोळां साठलेले,--!!!

वाट बघे सुधाकरांची,
जीव पहा कसा लावते,
तळमळत आत आत सारखी, सख्याची कल्पना करते,--!!!

मिलन दूर,- दर्शन नाही, अधिकाधिक उदास वाटते,
वाट पाहत साजणाची, चमचमण्याचा देखावा करते,--!!

गायब माझा राजा कुठे,
विचार करते अंतर्यामी ,
स्थानाहून ना ढळणे,
धोरण तिचे मनोमनी,--!!!

इथे धरणीवरती मी,
राजसा, तुझी वाट पाहते,
कढ पचवत विरहाचे, जिवाशिवांचीच ओढ लावते,--!!

© हिमगौरी कर्वे

देहमनाचा आनंद औरची, नसे तयाला दुजी कल्पना ।

जीवनामधले मिळता सारे, उरे न तेथे कसली तुलना ।। १

आनंदाचा घट भरूनी हा, तन मन देयी पिण्यासाठी ।

आनंदाला नसे सीमा मग, अनेक घट अन् अनेक पाठी ।। २

एक घटातूनी आनंद मिळता, दुजे घट हे जाती विसरूनी ।

अनेक घटांतील आनंद हा, लूटाल कसा तृप्त होवूनी ।। ३

दुजामध्ये समरस होवूनी, लुटूनी घ्या तुम्ही आनंद सारा ।

‘मी’ ‘तू’ ह्यांच्या पलीकडला तो, आनंद घटाचा भव्य पसारा ।। ४

-- डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०

होळी खेळ हा दुजाभाव विसरुन प्रेमत्वाची प्राप्ती करण्यासाठी केलेला असून याचं वर्णन करणारी ही चारोळी आहे.

पाहूनी आरशात रुप स्वताचे
उगीचच स्वतःशी हसलीस तू
चेहऱ्यावरील तुझ्या.हास्यामागे
वेदना लपविल्या होत्यास तू ।
पाहणारास दिसत होते सदैव
तेच हास्य तुझीया चेहऱ्यावरी
नाही कुणाला दिसली कधीच
त्या हास्यामागील वेदना तुझी ।
हासत असता अचानक तुझ्या
अश्रू दोन ओघळले गालावरी
नाही कुणाला त्या अश्रूत दिसल्या
वेदना किती जपल्या होत्या ऊरी ।

सुरेश काळे
मो. 9860307752
सातारा
७ सप्टेंबर २०१८

ध्येयपूर्तीच्या पथातील आम्ही तीन शिलेदार टाकुनी आपुली धनदौलत ही सोडूनी घरदार
मार्गी येती संकट अगणित तुडवीत गेलो दूर तोडुनि आगुचे बंध रेशमी गंगार्पणी पार

चालत चालत चाल चाललो । निशीदिनी ध्येयपथी अंतिम होता तुझी भेट पण झालो स्थिर जगती
स्थापुन आपुले दोन जिवांचे घरकुल सुंदर छान खेळत बसलो सारीपटी या दिनरात्रीचे गान

कुठे हरवले परंतु माझे जिगरदोस्त दोन पुढे पुढे ते तसेच गेले रात्रीचे उचलुनी वाण
स्मृती गंधाच्या याच शलाका जाळीत जाती जीवा आज तडफडे जीव तयास्तव तृणवत मम ठेवा

-- जयंत वैद्य