कविता-गझल-चारोळी-वात्रटिका
-
व्यथेच्या कथा
घराघरातील व्यथा सांगते तुमची नि माझी कथा.,व्यथा लहान असो वा कितीही मोठी.एकमेकांना देऊ या सांत्वनाची आधार काठीसगळ्यांचीच अर्जुनासारखी झाली आहे मनस्थितीकुणाचीही चालेनाशी झाली आहे कोणतीही मती.देऊ या मायेचे आपुलकीचे पंखातील बळ.तेव्हा नक्कीच. निराशेचे विचार काढतील पळएक विनंती करते सर्वांना हात जोडून.चेहर्यावरचा खोटा मुखवटा द्या दूर फेकूनखरं बोलून मोकळेपणाने घ्या मोकळा श्वास.फिटे व्यथेच्या अंधाराचे जाळे मोकळे होईल आकाश-- सौ कुमुद ढवळेकर. -
आमच्या वेळी शाळा होती खूप खूप छान
आमच्या वेळी शाळा होती खूप खूप छानशाळेत असताना व्हायचे असे झेंडा वंदनभल्या पहाटेच आम्ही उठून गणवेश घालूनपळत पळत ओळीत उभे रहायचे जाऊनमग निघायची मोठीच्या मोठी. प्रभातफेरीपालक उभे रहात कौतुकाने दारोदारीभारतमाता की जय. वंदेमातरम गर्जत असूपालक डोळ्यातील आनंदाश्रू असत पूसूआम्ही पुढे पुढे वेगात तर बाई यायच्या मागे धावतमुलांना गाठायच्या धापा टाकत टाकतएखाद्या मधूनच धपकन पडायचामात्र न रडताच चटकन उठायचाझेंडा वंदन. गुरुजींचे छोटेसे भाषण.हातातील केळीचा खाऊ करी आमचे पोषणआई घरी गोडधोड करायची. सण होता खरोखरचा.आमच्या काळी असा झेंडा वंदन असायचाभारतमाता की जय वंदे मातरम-- सौ. कुमुद ढवळेकर. -
तूच माझा चंद्र
तूच माझा चंद्र,
अन् तूच चांदण्यांची संगत, तुझ्याशिवाय प्रीतीला रे,
येईल का पुन्हा रंगत,
रात्र आहे चमचमती,
हवेत सुटला गारवा ,---
तुझ्यावाचून फुलत नाही,
येथील रातराणीचा ताटवा,
रात्र असे देखणी,--
हर एक चांदणी भाळते,
निकट जाण्या चंद्राच्या,
त्यांच्यातच होड लागते,
इथे धरेवर मी,
तुझ्यासाठी तरसते,
तुझ्या नावाचा चंद्र ,
माझ्या भाळी रेखिते,
विरहार्त समुद्री,अशा
सदैव माझे बुडणे,
नेहमीचेच आहे तुझे,
किनारी शांत उभे ठाकणे,
तूंच आता वाचवणारा,
देशील का मज हात,
तेव्हाच थांबू शकेल,
नयनातील अखंड बरसात,--!!!हिमगौरी कर्वे.©
-
लाटांचा न्यारा स्वभाव
लाटांचा न्यारा स्वभाव ,उंच उंच उचंबळती,
खडी एक भिंत बनवत,
सागरात उभ्या राहती,
थेंबांची नक्षी हालती,
पुढेमागे होती मोती,--!!!पुन्हा पुन्हा खेळत खेळत ,
मजेत धुंदीतनाचत-- नाचत, एकमेकींवर आदळत आपटत,
किती संख्येने उभ्या राहती,--!!!सागर मात्र शांत राही,
लेकींचा आपल्या खेळ पाही त्याचीच मजा लुटत लुटत,
कसा काय तटस्थ राही,--!!!शांतता धीरगंभीरता,
आणतो तरी कुठून एवढी,
इतकी मोठी स्थितप्रज्ञता,
राखून असतो कशी केवढी,--!!!पाण्याचे असीम प्रवाह,
सारखे जाती पुढेमागे,
तरीही एवढा मोठा सागर, धरणीशी आपले नाते सांगे,--!!!निसर्गातील प्रत्येक घटक,
पाय जमिनीवर ठेवे,
जात-पात ठाऊक नाही,
न कुठले हेवेदावे,--!!!कुठली नसतेच अहंता,---
न कसला दुराभिमान,
घटक कुठलाही असो,
कर्तव्याचेच दिसते भान,--!!!हिमगौरी कर्वे.©
-
प्रेम की कर्तव्य ?
युगा मागुनी युगे संपली सुर्याभोवती फिरते अवनी
मिलन त्यांचे कधी होईना सूर्याची ती पाठ सोडेना ।।१।।
-
शब्दाची ठिणगी
ठिणगी पडूनी पेटे ज्वाला, आकाशाला जावूनी भिडती
नष्ट करूनी डोंगर जंगल, हा: हा: कार तो माजविती...१
शब्दांची ही ठिणगी अशीच, क्रोधाचा तो वणवा पेटवी
मर्मघाती तो शब्द पडतां, अहंकार तो जागृत होई...२,
सूड वृत्तीचा जन्म होवूनी, वातावरण ते दुषीत होते
संघर्षाचा अग्नी पेटूनी , जीवन सारे उजाड करिते...३,
कारण जरी ते असे क्षुल्लक, विनाश व्याप्ती होई भयकंर
केवळ तुमचे प्रेमळ शब्द, दुष्ट चक्र ते थांबवी सत्वर ….४
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
-
आंधळी गोफण
आंधळी गोफन...!
घेऊन पोटी गारगोटी,
फिरे आंधळी गोफनं,
कोणा हेरे गारगोटी,
काय कोणालं मालुम...!गारी गारीवर लिहलेलं,
तिच्या सावजाच नांव,
गर गर घुमे आसमंती,
घेया सावजाचा ठाव....!फीरे आंधळी गोफन,
तिचा ठाव सायंऽ सायंऽ,
कोण कुठे ते पारध,
ना ही कुणा ठाव काय....!ती तं आंधळी गोफन,
तिचा आंधळाच नेम,
येई जो ही सपाट्यात,
आंधळ्या आयुधाचा गेम.....!© गोडाती बबनराव काळे,लातुर.
9405807079 -
योगी सर्वकाळ सुखदाता
चकोर पक्षी हा कोवळ्या चंद्रकिरणातील अमृत पिऊन जगतो अशी एक कल्पना आहे. चंद्रकिरणामधे शीतलता, मृदुता आणि संजीवकता असते. तिचा लाभ चकोराला होतो. असे हळुवार चंद्रकिरणांसारखे मृदुत्व योग्याच्या ठिकाणी असते. हे मृदुत्व आणखी कोणासारखे? तर पक्षिणीच्या पंखासारखे असते. आईच्या पंखांचा आश्रय हे पिलांचे सर्वस्व असते. कारण पंखांमुळे त्यांना उबारा मिळतो. पिलांमध्ये सुरक्षिततेची भावना निर्माण होते. योगी पुरुषांचेही असेच असते. त्यांच्यामुळे सर्वसामान्य माणसाला मानसिक आधार लाभतो..
-
जशा संध्याछाया येती
जशा संध्याछाया येती, नयन माझे भिजतात ,
आठवणींचे माणिक-मोती,
सर सर खाली ओघळतात,--!!!हात तुझा धरुनी हाती,
प्रेमाची केली वाटचाल,
नियतीने पण चाल खेळली, प्रितीची दुधारी वाट,--!!!निळ्याशार गहिऱ्या लोचनी, वाचली प्रीतीचीच *आंण,--
तनामनात सामावून गेली,
तव ओढीला नच वाण,--!!!आज कितीदा स्मरली,
प्रीत फुले ती सुगंधी,
परस्परांवर सारी उधळत,
करायचो रे नजरबंदी,--!!!वाद अबोल्यांच्या त्या क्षणी, तरुणपणाचा सगळा जोश,
शब्द जरी कठोर बोलती,
श्वासात गुंतले सदा श्वास,--!!!ऋतू सारे सारखे बदलती,
स्मरण यात्रेचा काळ लोटत,
इकडून तिकडे वारे वाहती,
त्यात आठवांचे ओले साद,--!!किती काळ पुढे जाई,
अजूनही उभे तिथेच आपण,
पाणी पुलाखालून जाई,
हृदयी तरी आठवणी धरून,--!!© हिमगौरी कर्वे.
-
जगाचा निरोप
काळ येतां वृद्धपणाचा, विरक्तींची येई भावना ।
निरोप घेण्या जगताचा, तयार करीत असे मना ।।१।।
वेड्यापरी आकर्षण होते, सर्व जगातील वस्तूंवरी ।
नाशवंत त्या, माहित असूनी, प्रेम करितो जीवन भरी ।।२।।
जीवनांतील ढळत्या वेळीं, जेव्हां वळूनी बघतो मागें ।
मृगजळासाठीं धावत होतो, जाणून घेण्या सुखाची अंगे ।।३।।
प्रयत्न केले जरी बहूत, हातीं न लागे काहीं ।
पूर्ण कल्पना येई मनीं, जगण्यात आंता तथ्य नाहीं ।।४।।
उर्वरीत आयुष्याची रेखा, मर्यादेतच आखूनी काढी ।
समज येतां प्रभूचे सारे, समर्पण करीत जग सोडी ।।५।।
डॉ. भगवान नागापूरकर
९००४०७९८५०
bbknagapurkar@gmail.com
कुमुद ढवळेकरCopyright © 2025 | Marathisrushti