डोळे उघडून बघा तुम्हीं आपल्या देशाला ।

महानतेची परंपरा दिसेल तुम्हाला ।।

जगातील श्रेष्ठ देश म्हणूनी नाव होते त्याचे ।

आज विसरलो महत्त्व सारे आपल्या पूर्वजांचे ।।

दोष असेल त्यांचा कांहीं सोडून द्यावा ।।

परि अभिमान हा परंपरेचा मनात ठेवावा ।

डोळ्यांनी जे बघतो सारे सत्य समजता ।।

कर्ण ऐकवी आम्हांस ज्ञान जे चूक ठरविता ।

कित्येक गोष्टीची उकलन होती वेदामध्ये आपल्या ।।

परि पुराणातील वांगी समजूनी फेकून त्या दिल्या ।

आमचे जवळील ज्ञान गंगाजळ आम्ही विसरतो ।।

परकियांची कास धरूनी वाट भटकतो ।

ते तर आहे महाठगते वेद नेई चोरूनी ।।

पिऊनी आमचीच ज्ञान गंगा चाले मान उंचावूनी ।

विचार करावा थोडा याचा शांत चित्ताने ।।

मालक तुम्ही असूनी घराचे नोकर परि बनले ।

अमेरिकेतील वैज्ञानिकाने नूतन शोध लाविला ।।

अनेक प्रयोगाचा आधार घेऊन निष्कर्ष मांडला ।

गर्भाशयातील अर्भक देखील सारे ऐकू शकते ।।

चंचल त्याचे कर्णेद्रिये असूनी ध्वनी लहरी खेचते ।

विस्मित होतो सारे आपण प्रयोग हा जाणता ।।

परि सहजपणे विसरूनी जातो अभिमन्यूची कथा ।

ऐके सुभद्रेचे बाळ तेजस्वी चक्रव्यूह भेद ।।

हुंकार निघाला गर्भामधूनी सांगे महाभारत ।

तेहतीस कोटी देव सारे फिरती आकाशी ।।

पुढ

नारद मुनींचा संचार होता विश्व मंडळाशी ।

अंतराळी चालला मानवच्या दिसे दूरदर्शनी ।।

चेष्टा करितो नारदाची आम्ही गोष्टी त्या समजूनी..

प्रवास करिता विमानातूनी आधुनिक जगाच्या

करमणुकीसाठी कथा वाचतो पुष्पक विमानाच्या..

दुर्बिण त्यांची घेवूनी आम्ही पाही दुरीचे तारे

आर्यभट्ट इंदूमतीचे खगोल ज्ञान विसरून जातो सारे..

विनाशाच्या काठी आहे जग आजच्या क्षणाला

अमेरिका,रशियाची क्षेपणास्त्रे भिवविती जगाला..

फार पुरातन काळी देखील महायुद्ध झाले

कर्ण, अर्जून, भिष्म, द्रोण यांनी क्षेपणास्त्र वापरले..

विसरतो आम्ही इतिहास सारा आपल्या भूमिचा

वेद उपनिषदे ग्रंथ पुराणे हाच पुरावा त्याचा..

सोन्यासारखी धरणी आमची आम्हां सारे देई

कष्ट तुमचे तिजला मिळतां नंदनवन ते होई..

डॉ, भगवान नागापूरकर

९००४०७९८५०

शब्दभावनांची जुगलबंदी

सुस्वागतम दोनहजारबारा,घेऊन ये सुख स्वप्नांचा वारा ! प्रत्येक दुख:चा कर निचरा, स्पर्शुनि आपला मोर पिसारा ! नव्या वर्षात पीकपाणी चांगले,जळो जिणे लाजिरवाणे ! शेतकऱ्यांच्या पिकाला मिळो रास्त भाव, नको सरकारच्या ‘पॅकेज’चा डाव !

मी बेडूक बेडकीच्या प्रेमात पडलो
आणि उगाच उडया मारू लागलो...
आमची जात भले एकच होती...
मी समुद्रातील बेडूक होतो
ती डबक्यातील बेडकी होती...
डबक्यात बऱ्याच बेडक्या होत्या
समुद्रातील मी एकटा बेडूक होतो...
तिचे विचार डबक्यासारखे संकुचित
आणि माझे समुद्रासारखे अथांग...
आम्ही एकाच जातीचे तरी निराळे होतो...
तिला तीच डबकच जगासारखं वाटत होतं
समुद्रातील माझं जग तर अमर्याद होतं...
प्रेमासाठी मी चुकून समुद्रातून डबक्यात आलो होतो
तरी माझ्या समुद्राला त्याच्या अथांगतेला मी विसरणार नव्हतो...
डबक्यातील बेडकीला त्यामुळेच मी समुद्रात घेऊन जाऊ शकणार होतो...

कवी - निलेश बामणे ( बी डी एन )

निघून जरी जाशी,---
मम आयुष्यातुनी तू ,
तरी सारखा मागे उरशी,
लपलेल्या अंत:करणी तू ,---
तीर जसा वेगे शिरतो,
घायाळ करत अचानक,
तसा तू बाण बनतो,
छेद आरपार देत,--!!!
तो जसा बंबाळ करी,
पर्वा ना त्याला कुठली,
कोण त्याला थोपवी,
न कुणी त्यावर मात करी,
तसेच तुझे घुसणे,--
मम हृदयी, आंत आंत,
कितीदा नव्याने पुन्हा जगावे मरणच पाहे अगदी वाट,--!!! मुखवटे सुखाचे घालून सगळे,
आता थकावयांस होते,-- मुखवट्यामागे काय दडले ते, कुणास काय ठाऊक असते,--? रात्रंदिन तुझे असे छळणे,
कुठवर मी आता सहावे,?
बरसात पोकळ सुखांची होता, त्यात किती कोरडे राहावे,--
तू स्वतःत नाहीस राहिला,
तितुका माझ्यात सामावला,---
दूर तरी कसे जावे,--
प्रश्न अनुत्तरीत राहिला,--!!!

हिमगौरी कर्वे ©

कशासवे तुलना करुं गे आई, तव प्रेमाची

कां शब्द न सुचतां म्हणू तुजला, ' प्रेमची '

वात्सल्याची देवता, करुणा दिसे नसानसातूनी

हात फिरवीता ज्याचे वरती, ह्रदय येते उचंबळूनी

जेव्हां पडते संकट, आठवण करितो आपली आई

विश्वासाचे दोन शब्द, उभारी त्यासी देई

नऊ मास असता उदरीं, शक्ति तेज आणि सत्व देई ते

ह्याच ईश्वरी गुण बिजानी, वाढ तयाची होऊन जाते

रक्ताचे नाते असतां, प्रेम बंधन दिसे ते

काटा रुजतां तुमच्या पायी, डोळ्यांत तिच्या पाणी येते

धन दौलत ही असता हाती, मिळेल तुम्हां सारे कांही

आई तुमची एक बिचारी, पर्याय तिजला जगांत नाहीं

डॉ. भगवान नागापूरक

९००४०७९८५०

आई होऊन कळले मजला,

कष्ट आईचे आज खरे ।

स्वानुभवे जे जाणूनी घेई,

तुलना त्याची कोण करे ।।१।।

नऊमास तू जपला उदरी,

क्षणाक्षणाला देऊनी शक्ती ।

बाह्य जगातून शोषून सारे,

सत्व निवडूनी गर्भा देती ।।२।।

देहावरी आघात पडता,

झेलूनी घेई सारे कांहीं ।

बाळ जीवाला बसे न धोका,

हीच काळजी सदैव राही ।।३।।

संगोपन करीता करीता,

हासत होती अर्धपोटी तू ।

सुखी ठेवण्या सोशीली दु:खे,

कधी न कळला उद्दात हेतू ।।४।।

कसे फेडू मी ऋण मातेचे,

पेटविली ज्योत जिने ।

अर्पियले जरी जीवन सारे,

ऋण तिचे न फिटे ।।५।।

डॉ. भगवान नागापूरकर

संपर्क - ९००४०७९८५०

bknagapurkar@gmail.com

१ - राजहंस

बाकावर एकटा तो
मागे गरीब बसतो
तरी राजहंस आहे
श्रेष्ठ बुद्धीत असतो

२ - शहामृग

आहे पंख भव्य दिव्य
नाही उडताच येत
देती दिलासा हे पाय
धावण्यास बळ देत

३ - गिधाड

तोंड वेंगाडती सारे
नाव ऐकताच माझे
स्वच्छ ठेवी परिसर
अरे मित्र आम्ही तुझे

-- सौ.माणिक शुरजोशी
नाशिक

घरधनी तीचा |भेटण्यां विट्ठला ||
वारीस निघाला |पंढरीच्या ||१||

घरदार सारं | वावर सोडून ||
कर्ज गा काढून | तीर्थ करी ||२||

डवरण्या शेत |नाही गडी कोणी ||
गेला घरधनी | पंढरीसी ||३||

वावरात तीच्या | माजले रे तण ||
करिते निंदण | एकटी ती ||४||

आभाळ फाटलं | लागली ही झड ||
झाली पडझड | गावोगावी ||५||

पाऊस बोवारा | कधीचा थांबेना ||
तीला करमेना | घरामंधी ||६||

हंबरते बैल | गोठ्यात जोरानं ||
रिकामी गव्हाण | पाहुनिया ||७||

नाही पाहवला | त्यांचा कळवळा ||
उचलून विळा | निघाली ती ||८||

मुक्या त्या जिवात |दिसला रे तीला ||
देव लपलेला | भूकेजुन ||९||

सांगिले संतांनी | करा भूतदया ||
द्यावी रे बा माया | प्राणीमात्रा ||१०||

आचरले तीने | आवडीने व्रत ||
नाही पंढरीत | देव तीचा ||११||

-- © जयवंत वानखडे,
कोरपना